Αββακουμ 3

Όραμα για την επέμβαση του Θεού

1 Προσευχή του προφήτη Αββακούμ, που ψάλλεται σύμφωνα με το ρυθμό των θρήνων.

2 Κύριε, άκουσα την αγγελία σου.

Κύριε, φοβήθηκα αυτό που σχεδιάζεις.

Πραγματοποίησέ το σύντομα,

κάνε να το δω όσο ζω.

Στους ταραγμένους χρόνους μας

δείξε μας έλεος.

3 Ο Θεός έρχεται από τη Θαιμάν,

ο Άγιος Θεός από το όρος Φαράν. (Διάψαλμα)

Η λαμπρότητά του φωτίζει τους ουρανούς

και η δόξα του γεμίζει τη γη.

4 Η λάμψη του είναι σαν το φως του ήλιου,

ακτίνες λαμπερές σκορπιούνται από το χέρι του,

όπου κρυμμένη είν’ η δύναμή του.

5 Μπροστά του προχωρεί αρρώστια,

πανούκλα ακολουθεί τα βήματά του.

6 Πατάει το πόδι του στη γη κι αυτή τραντάζεται,

ρίχνει στα έθνη τη ματιά του

και σκιρτούν.

Πανάρχαια βουνά ταρακουνιούνται,

αιώνιοι λόφοι υποχωρούν,

που από παλιά πάνω απ’ αυτούς περνούσε.

7 Της Κουσάν βλέπω τις σκηνές

να χαμηλώνουν από φόβο·

και τρέμουν τα σκηνώματα της Μαδιάμ.

8 Κύριε, ενάντια σε ποιον στρέφεται ο θυμός σου;

Μήπως ενάντια στους ποταμούς ή στη βαθιά τη θάλασσα,

ώστε ν’ ανεβαίνεις πάνω στ’ άλογά σου,

στις άμαξές σου που στη νίκη σε οδηγούν;

9 Βγάλε το τόξο σου,

βάλε τα βέλη στη χορδή. (Διάψαλμα)

Σχίζεις τη γη κι αναπηδούν ποτάμια.

10 Σε βλέπουν τα βουνά και τρέμουνε,

κατακλυσμός νερών ποτίζουνε τη γη·

η άβυσσος κάτω απ’ τη γη μουγκρίζει

τα κύματά της ανεβαίνουνε ψηλά.

11 Ο ήλιος και το φεγγάρι σταθμεύουν

στην κατοικία τους.

Κρύβονται μπρος στα φωτεινά σου βέλη που σφυρίζουν,

μπροστά στις εκτυφλωτικές της λόγχης σου αστραπές.

12 Δρασκελάς με θυμό τη γη,

στην οργή σου καταπατείς τα έθνη.

13 Βγήκες για να βοηθήσεις το λαό σου,

για να σώσεις τον εκλεκτό σου.

Τη στέγη γκρέμισες από το μέγαρο του ασεβή,

ξεσκέπασες πλήρως τα θεμέλια. (Διάψαλμα)

14 Οι αρχηγοί του θέλανε να μας διασκορπίσουν·

όρμησαν σαν ανεμοστρόβιλος,

με χαρά πως στο κρυσφύγετό τους θα μας μεταφέρουν,

έτοιμοι κρυφά να θυσιάσουνε τα θύματά τους.

Εσύ όμως διατρύπησες τα κεφάλια τους

με τις ίδιες τους τις λόγχες.

15 Με τ’ άλογά σου ανοίγεις δρόμο να περάσεις

μέσα από τ’ αφρισμένα κύματα της θάλασσας.

16 Όταν ο Κύριος μ’ έκανε να τα δω όλα αυτά,

με συνεπήρε τρόμος·

σαν άκουσα αυτή τη δυνατή φωνή

τα χείλη μου άρχισαν να τρεμοπαίζουν·

τα γόνατά μου λύγισαν

κι όλο το σώμα μου διαλύθηκε.

Ακόμα πρέπει να περιμένω ακίνητος

τη μέρα που καταστροφή θα φέρει

στο λαό που μας επιτίθεται.

17 Κι αν τώρα οι συκιές δεν έχουν πια καρπό,

σταφύλια κι αν δεν δίνουνε τ’ αμπέλια,

κι αν απομένουν άκαρπες οι ελιές

και δε βγαίνουν σοδειές απ’ τα χωράφια,

κι αν πρόβατα δεν έχουν τα μαντριά

και δεν υπάρχουνε βόδια στους στάβλους,

18 ωστόσο εγώ θ’ αναγαλλιάζω για τον Κύριο,

θα χαίρομαι γιατί ο Θεός με βοηθάει.

19 Ο Κύριος είν’ ο Θεός μου,

είναι η δύναμή μου!

Με κάνει σαν το ελάφι γοργοπόδαρο,

φέρνει τα βήματά μου στις κορφές.

(Από τη συλλογή του πρωτοψάλτη - με συνοδεία εγχόρδων).

1 Gebet Habakuks, des Propheten, nach Schigjonoth. *Bedeutet wahrsch.: in bewegten Rythmen2 Jehova, ich habe deine Kunde *d. h. was du angekündigt hast vernommen, ich fürchte mich; Jehova, belebe *O. rufe ins Leben dein Werk inmitten der Jahre, inmitten der Jahre mache es kund; im Zorn gedenke des Erbarmens! -

3 Gott *Eloah kommt von Teman her, und der Heilige vom Gebirge Paran. (Sela.) Seine Pracht *O. Majestät bedeckt die Himmel, und die Erde ist voll seines Ruhmes. 4 Und es entsteht ein Glanz wie das Sonnenlicht; Strahlen sind zu seinen Seiten, und daselbst ist die Hülle seiner Macht. 5 Vor ihm her geht die Pest, und die Seuche zieht aus, seinen Füßen nach. 6 Er stand und machte die Erde schwanken *And. üb.: und maß die Erde, er schaute und machte aufbeben die Nationen; und es zerbarsten *Eig. zerstoben die Berge der Vorzeit, es senkten sich die ewigen Hügel; seine Wege sind die Wege vor alters *W. Gänge der Vorzeit (od. der Ewigkeit) sind seine Gänge.7 Unter Trübsal sah ich die Zelte Kuschans *d. i. Äthiopiens, es zitterten die Zeltbehänge des Landes Midian. 8 Ist Jehova wider die Ströme entbrannt? ist etwa dein Zorn wider die Ströme, dein Grimm wider das Meer, daß du einherziehst auf deinen Rossen, deinen Wagen des Heils *O. der Rettung?9 Entblößt, entblößt ist dein Bogen… Zuchtruten, geschworen durch dein Wort! (Sela.) Zu Strömen spaltest du die Erde. 10 Es sahen dich, es zitterten die Berge; eine Wasserflut fuhr daher, die Tiefe ließ ihre Stimme erschallen, zur Höhe erhob sie ihre Hände. 11 Sonne und Mond traten in ihre Wohnung beim Lichte deiner Pfeile, welche daherschossen, beim Glanze deines blitzenden Speeres. 12 Im Grimme duchschreitest du die Erde, im Zorne stampfest du die Nationen. 13 Du zogest aus zum Heile deines Volkes, zum Heile deines Gesalbten: du zerschmettertest das Haupt *d. i. den Giebel od. Fürst vom Hause des Gesetzlosen, entblößend den Grund bis zum Halse. (Sela.) 14 Du durchbohrtest mit seinen eigenen Spießen die Häupter seiner Scharen, *O. das Haupt seiner Führer welche heranstürmten, mich zu zerstäuben, deren Frohlocken war, den Elenden im Verborgenen zu verschlingen. 15 Du betratest das Meer mit deinen Rossen, den Schwall großer Wasser. -

16 Ich vernahm es, und es zitterte mein Leib; bei der Stimme bebten meine Lippen; Morschheit drang in meine Gebeine, und wo ich stand, erzitterte ich: der ich ruhen werde am Tage *And. üb.: daß ich ruhig erwarten soll den Tag der Drangsal, wenn derjenige gegen das Volk heranzieht, der es angreifen wird. 17 Denn der Feigenbaum wird nicht blühen, und kein Ertrag wird an den Reben sein; und es trügt die Frucht des Olivenbaumes, und die Getreidefelder tragen keine Speise; aus der Hürde ist verschwunden das Kleinvieh, und kein Rind ist in den Ställen. - 18 Ich aber, ich will in Jehova frohlocken, will jubeln in dem Gott meines Heils. 19 Jehova, der Herr, ist meine Kraft, und macht meine Füße denen der Hindinnen gleich und läßt mich einherschreiten auf meinen Höhen *Vergl. Ps. 18,33. 34; 5. Mose 33,29. Dem Vorsänger, mit meinem Saitenspiel!