TGVD · A Bíblia Sagrada com os Deuterocanônicos
Κρίση κατά της Βαβυλώνας
Ο Κύριος λέει:
1 «Κατέβα και στο χώμα πέσε,
όμορφη Βαβυλώνα.
Κάτσε στη γη χωρίς θρονί,
όμορφη χώρα των Χαλδαίων·
δε θα σε ονομάζουν πια γλυκιά και τρυφηλή.
2 Πάρε το μύλο κι άλεθε αλεύρι,
βγάλε το πέπλο σου,
τα πόδια γύμνωσε,
σήκωσε το φόρεμά σου,
για να περάσεις τους ποταμούς,
3 και θ’ αποκαλυφθεί η γυμνότητά σου
και θα ταπεινωθείς.
Θα πάρω εγώ εκδίκηση,
κανείς δε θα με σταματήσει».
4 Αυτά λέει ο λυτρωτής μας,
που τ’ όνομά του είναι ο Κύριος του σύμπαντος,
ο Άγιος Θεός του Ισραήλ.
5 «Πέσε στη σιωπή», λέει ο Κύριος,
«κι έμπα μες στο σκοτάδι,
όμορφη χώρα των Χαλδαίων·
δε θα μπορείς πια να ονομάζεσαι
κυρίαρχη των βασιλείων.
6 Οργίστηκα ενάντια στο λαό μου,
ατίμασα τη χώρα μου,
στην εξουσία σου τους παρέδωσα,
μα εσύ έλεος δεν τους έδειξες·
ακόμα και στους γέροντες αβάσταχτον έκανες το ζυγό σου.
7 Είπες: "θα είμαι αιώνια κυρίαρχη".
Δε σκέφτηκες βαθιά το νόημα των γεγονότων,
ούτε στοχάστηκες το τέλος τους.
8 »Τώρα, λοιπόν, άκουσε τούτο, τρυφηλή,
που κάθεσαι με ασφάλεια και σκέφτεσαι
πως μόνο εσύ υπάρχεις κι άλλος κανείς,
πως χήρα εσύ ποτέ σου δε θα μείνεις,
ούτε θα δεις να σου πεθαίνουν τα παιδιά:
9 Μέσα σε μια στιγμή, σε μια μονάχα μέρα,
δύο κακά μαζί θα σου συμβούν:
χηρεία κι ατεκνία θα πέσουν πάνω σου τελειωτικά
και δε θα σ’ ωφελήσουν οι μαγείες σου οι πολλές
και τ’ άφθονά σου ξόρκια.
10 Μα εσύ βασίστηκες στην πονηριά σου και είπες:
"κανένας δεν με βλέπει".
»Η γνώση κι η σοφία σου σε παραπλάνησαν
και σκέφτηκες πως είσ’ εσύ
και δεν υπάρχει άλλος κανείς εκτός από σένα.
11 Θα σου συμβεί κακό,
που δε θα ξέρεις πώς να το ξορκίσεις·
πάνω σου θα ’ρθει συμφορά
που να την αποφύγεις δε θα μπορείς·
καταστροφή θα πέσει ξάφνου πάνω σου,
που δε θα την έχεις προβλέψει.
12 Κάθισε τώρα με τα ξόρκια και τις πολλές μαγείες σου,
που σ’ έχουν απ’ τα νιάτα σου κουράσει.
Ίσως μπορέσεις απ’ αυτά να ωφεληθείς,
τη συμφορά ίσως μπορέσεις να την αποδιώξεις.
13 »Απ’ τους πολλούς σου συμβουλάτορες κουράστηκες.
Ας σηκωθούνε τώρα να σε σώσουν
οι ουρανοσκόποι κι οι αστρολόγοι,
που σου αναγγέλλουν κάθε μήνα
τι πρόκειται να σου συμβεί.
14 Θα γίνουν σαν το άχυρο κι η φωτιά θα τους κάψει·
δε θα μπορέσουν να σωθούν
από της φλόγας την ορμή.
Γιατί δε θα ’ναι ανθρακιά να ζεσταθούν,
δε θα ’ναι αναμμένα κάρβουνα να κάτσουν αντικρύ τους.
15 »Έτσι θα καταντήσουνε οι μάγοι σου
που από τα νιάτα σου σ’ απομυζούνε.
Θα πάρουνε το δρόμο τους και θα περιπλανιούνται,
κι ούτε ένας να σε σώσει δεν θα μπορεί».
ELB71 · Elberfelder 1871
1 Steige herunter und setze dich in den Staub, Jungfrau, Tochter Babel! Setze dich hin zur Erde, ohne Thron, Tochter der Chaldäer! denn nicht mehr sollst du Weichliche und Verzärtelte genannt werden. 2 Nimm die Mühle und mahle Mehl; schlage deinen Schleier zurück, ziehe die Schleppe herauf, entblöße die Schenkel, wate durch Ströme; 3 aufgedeckt werde deine Blöße, ja, gesehen deine Schande! Ich werde Rache nehmen und Menschen nicht verschonen. - Eig. und Menschen nicht entgegenkommen4 Unser Erlöser, Jehova der Heerscharen ist sein Name, der Heilige Israels! - 5 Sitze stumm und gehe in die Finsternis, Tochter der Chaldäer! denn nicht mehr sollst du Herrin der Königreiche genannt werden. 6 Ich war ergrimmt über mein Volk, ich entweihte mein Erbteil, und ich gab sie in deine Hand. Du hast ihnen kein Erbarmen erzeigt, auf den Greis legtest du schwer dein Joch;
7 und du sprachst: In Ewigkeit werde ich Herrin sein! so daß du dir dieses nicht zu Herzen nahmst, das Ende davon nicht bedachtest. 8 Und nun höre dieses, du Üppige, die in Sicherheit wohnt, die in ihrem Herzen spricht: Ich bin’s und gar keine sonst! ich werde nicht als Witwe sitzen, noch Kinderlosigkeit kennen. 9 Dieses beides wird über dich kommen in einem Augenblick, an einem Tage: Kinderlosigkeit und Witwentum; in vollstem Maße werden sie über dich kommen, trotz der Menge deiner Zaubereien, trotz der gewaltigen Zahl deiner Bannsprüche. 10 Und du vertrautest auf deine Bosheit, du sprachst: Niemand sieht mich. Deine Weisheit und dein Wissen, das hat dich irregeführt; und du sprachst in deinem Herzen: Ich bin’s, und gar keine sonst! 11 Aber es kommt ein Unglück über dich, das du nicht wegzaubern kannst; und ein Verderben wird über dich herfallen, welches du nicht zu sühnen vermagst; und plötzlich wird eine Verwüstung über dich kommen, die du nicht ahnst. - 12 Tritt doch auf mit deinen Bannsprüchen und mit der Menge deiner Zaubereien, worin du dich abgemüht hast von deiner Jugend an! vielleicht kannst du dir Nutzen schaffen, vielleicht wirst du Schrecken einflößen. 13 Du bist müde geworden durch die Menge deiner Beratungen. Sie mögen doch auftreten und dich retten, die Himmelszerleger, die Sternebeschauer, welche jeden Neumond kundtun, was über dich kommen wird!… 14 Siehe, sie sind wie Stoppeln geworden, Feuer hat sie verbrannt! Vor der Gewalt der Flamme konnten sie ihr Leben nicht retten: es war keine Kohle, um sich zu wärmen, kein Feuer, um davor zu sitzen. 15 Also sind dir geworden, für welche du dich abgemüht hast; deine Handelsgenossen von deiner Jugend an, sie irren umher, ein jeder nach seiner Richtung hin; d. h. seiner Heimat zu niemand hilft dir.