Ησαϊασ 64

1 Θα ήσουνα σαν τη φωτιά που καίει τους θάμνους

και κάνει να κοχλάζουν τα νερά,

έτσι που οι εχθροί σου να γνωρίσουν τι Θεός είσαι,

και τα έθνη να τρέμουν στην παρουσία σου.

2 Άλλοτε, έκανες πράξεις τρομερές, που δεν τις περιμέναμε!

Κάποτε που κατέβηκες, τρέμαν’ στην παρουσία σου τα όρη.

3 Απ’ την πολύ παλιά εποχή οι άνθρωποι δεν έχουν μάθει τίποτα,

δεν έχουνε ακούσει,

ούτ’ έχουν δει κάποιον θεό άλλον εκτός από σένα,

που να βοηθάει όσους ελπίζουνε σ’ αυτόν.

4 Φέρεσαι φιλικά σ’ εκείνους

που πράττουνε με προθυμία ό,τι είναι δίκαιο,

σ’ εκείνους που τηρούν τις εντολές σου.

Εσύ οργίστηκες μ’ εμάς,

αλλά εμείς δεν πάψαμε να αμαρτάνουμε απέναντί σου·

απ’ τα παλιά τα χρόνια είμαστε αποστάτες.*Η αρχή και το τέλος του στ. αποδίδονται κατά τους Ο΄. Το εβρ. είναι ασαφές.

5 Όλοι μας μολυνθήκαμε,

κι όλη η δικαιοσύνη μας είναι σαν ρούχο ρυπαρό.

Όλοι μας σαν το φύλλο μαραινόμαστε,

κι η ανομία μας καθώς ο άνεμος μας διασκορπίζει.

6 Κανένας δεν επικαλείται τ’ όνομά σου

ούτε και σκέφτεται να σ’ εμπιστευτεί.

Έκρυψες πια από μας το πρόσωπό σου,

και να υποφέρουμε, μας άφησες,

τα επακόλουθα των αμαρτιών μας.

7 Ωστόσο, Κύριε, εσύ είσαι ο Πατέρας μας.

Εμείς είμαστε ο πηλός, ο πλάστης μας εσύ ’σαι·

όλοι μας έργο των χεριών σου είμαστε.

8 Γι’ αυτό και μην οργίζεσαι, Κύριε, υπέρμετρα

και μην κρατάς στη μνήμη σου

την ανομία μας για πάντα.

Μα κοίταξε, λοιπόν· όλοι εμείς είμαστε ο λαός σου.

9 Οι άγιες σου οι πόλεις ερημώθηκαν·

η Σιών έγινε έρημος, η Ιερουσαλήμ ερείπια.

10 Ο άγιος και ωραίος μας ναός,

όπου σε υμνούσαν οι προπάτορές μας,

της φωτιάς έγινε παρανάλωμα,

όλα όσα μας ευχαριστούσαν ερειπώθηκαν.

11 Μπορείς, Κύριε, να μένεις απαθής

μπρος σ’ όλα αυτά;

Μπορείς να σιωπάς και να μας ταπεινώνεις ως το έπακρο;

1 "O daß du die Himmel zerrissest, herniederführest, daß vor deinem Angesicht die Berge erbebten, 2 wie Feuer Reisig entzündet, Feuer die Wasser wallen macht, um deinen Namen kundzutun deinen Widersachern: Damit die Nationen vor deinem Angesicht erzittern, 3 indem du furchtbare Taten vollziehst, die wir nicht erwarteten; o daß du herniederführest, daß vor deinem Angesicht die Berge erbebten! *And. üb.:… erzittern. Als du furchtbare Taten vollzogst…, fuhrst du hernieder, vor deinem Angesicht erbebten die Berge4 Denn von alters her hat man nicht gehört noch vernommen, hat kein Auge einen Gott gesehen, außer dir, der sich wirksam erwiese für den auf ihn Harrenden. 5 Du kommst dem entgegen, der Freude daran hat, Gerechtigkeit zu üben, *O. der Freude an Gerechtigkeit hat und sie übt denen, die auf deinen Wegen deiner gedenken. Siehe, du, du ergrimmtest, und wir haben gesündigt; darin *d. h. in diesem Zustande; W. in ihnen, (den soeben beschriebenen Dingen) sind wir schon lang, *Eig. ewig lang. And. üb.: in ihnen (auf "Wege" bezogen) ist Beständigkeit. (W. Ewigkeit) so laß uns gerettet werden! *O. und sollten wir gerettet werden?

6 Und wir allesamt sind dem Unreinen gleich geworden, und alle unsere Gerechtigkeiten gleich einem unflätigen Kleide; und wir verwelkten allesamt wie ein Blatt, und unsere Missetaten rafften uns dahin wie der Wind. 7 Und da war niemand, der deinen Namen anrief, der sich aufmachte, dich zu ergreifen; denn du hast dein Angesicht vor uns verborgen und uns vergehen lassen durch unsere Missetaten." - *Eig. und uns zerrinnen lassen, indem du unseren Missetaten uns preisgabst8 "Und nun, Jehova, du bist unser Vater; wir sind der Ton, und du bist unser Bildner, und wir alle sind das Werk deiner Hände. 9 Jehova, zürne nicht allzusehr, *Eig. ganz und gar und gedenke nicht ewiglich der Missetat. Sieh, schau doch her, dein Volk sind wir alle! 10 Deine heiligen Städte sind eine Wüste geworden, Zion ist eine Wüste geworden, Jerusalem eine Einöde. 11 Unser heiliges und herrliches Haus, worin unsere Väter dich lobten, ist mit Feuer verbrannt, und alle unsere Kostbarkeiten sind verheert. 12 Willst du, Jehova, bei solchem *O. trotzdem an dich halten? Willst du schweigen und uns ganz und gar niederbeugen?"