TGVD · A Bíblia Sagrada com os Deuterocanônicos
Ο Ιώβ περιγράφει το μέλλον του ασεβή
1 Ο Ιώβ εξακολούθησε την ομιλία του.
2 Μα τον αληθινό Θεό, τον Παντοδύναμο,
που αρνείται να μου δώσει δίκιο
και μου πικραίνει τη ζωή!
3 Όσο μου δίνει ο Θεός λίγη ζωή
και τη δική του την πνοή για ν’ ανασαίνω,
4 τα χείλη μου δε θα προφέρουν τίποτε άδικο
κι η γλώσσα μου ποτέ δε θα πει ψέμα.
5 Ποτέ μου εγώ δε θα σας δώσω δίκιο·
κι ως του θανάτου μου τη μέρα θα επιμένω
πως είμαι αθώος.
6 Το δίκιο μου υποστηρίζω και δε σκοπεύω να παραιτηθώ·
μες στη ζωή μου ολάκερη για τίποτα
δε με κατηγορεί η συνείδησή μου.
Ο Θεός τιμωρεί τους ασεβείς
7 Ας έχει ο εχθρός μου, ο αντίπαλός μου,
τη μοίρα του ασεβή
και του παράνομου!
8 Τι μένει πια στον ασεβή,
όταν του κόβει ο Θεός το νήμα της ζωής του;
9 Δεν πρόκειται να τον ακούσει ο Θεός
όταν μονάχα στον καιρό της θλίψης του
φωνάζει για βοήθεια.
10 Θα ’πρεπε στο Θεό τον παντοδύναμο
να βρίσκει τη χαρά του
και πάντα να προσεύχεται σ’ αυτόν.
11 Εγώ θα σας διδάξω του Θεού τη δύναμη·
τα σχέδια του Παντοδύναμου
δε θα σας κρύψω.
12 Άλλωστε όλοι εσείς καλά τα ξέρετε·
γιατί, λοιπόν, τα λόγια σας
τόσο είναι κούφια;
13 ΝαΟι στ. 13-23 θεωρούνται από πολλούς ότι αρχικά αποτελούσαν ανεξάρτητο κείμενο. ποιο μερίδιο θα ’χει ο ασεβής απ’ το Θεό
και ποια θα λάβουν τιμωρία οι τύραννοι από τον Παντοδύναμο:
14 Όσο πολλά κι αν είναι τα παιδιά του,
στον πόλεμο θα σκοτωθούν·
και το ψωμί η γενιά του
δεν θα το χορτάσει.
15 Αυτούς που θ’ απομείνουν
θα τους βρει θανατικό,
χωρίς ούτε κι οι χήρες τους
να τους μοιρολογήσουν.
16 Κι αν συσσωρεύει ασήμι σαν το χώμα
και φορεσιές μαζεύει πέρα απ’ όσες χρειάζεται,
17 αυτός μαζεύει, μα θα τις φορέσει ο δίκαιος
και το ασήμι ο αθώος θα το πάρει.
18 Χτίζει ο ασεβής το σπίτι του όπως ο σκόρος:
εύθραυστο·
σαν την αχυροκαλυβίτσα του αγροφύλακα.
19 Πλούσιος πέφτει για να κοιμηθεί
μέσα στο σπίτι του,
κι ώσπου τα μάτια του ν’ ανοίξει,
το σπίτι έχει χαθεί.
20 Οι φόβοι τον προφταίνουν σαν πλημμύρα
και μες στη νύχτα τον αρπάζει η θύελλα.
21 Φυσάει σιρόκος, τον σηκώνει
και τον παίρνει·
βίαια τον αρπάζει από το σπίτι του.
22 Πάνω του δίχως λύπηση ορμά
κι εκείνος προσπαθεί να του ξεφύγει.
23 Ουρλιάζει και σφυρίζει πίσω απ’ τον ασεβή
καθώς εκείνος τρέχει·
και τον τρομοκρατεί με χαστουκίσματα.
ELB71 · Elberfelder 1871
1 Und Hiob fuhr fort, seinen Spruch anzuheben, und sprach: 2 So wahr Gott El lebt, der mir mein Recht entzogen, und der Allmächtige, der meine Seele bitter gemacht hat, - 3 so lange mein Odem in mir ist, O. denn mein Odem ist noch ganz in mir und der Hauch Gottes in meiner Nase: - 4 wenn meine Lippen Unrecht reden werden, und wenn meine Zunge Trug aussprechen wird! 5 Fern sei es von mir, daß ich euch recht geben sollte; bis ich verscheide, werde ich meine Unsträflichkeit nicht von mir weichen lassen. 6 An meiner Gerechtigkeit halte ich fest und werde sie nicht fahren lassen: mein Herz schmäht nicht einen von meinen Tagen.
7 Mein Feind sei wie der Gesetzlose, und der wider mich auftritt wie der Ungerechte. 8 Denn was ist des Ruchlosen Hoffnung, wenn Gott abschneidet, wenn er seine Seele herauszieht? 9 Wird Gott El sein Geschrei hören, wenn Bedrängnis über ihn kommt? 10 Oder wird er sich an dem Allmächtigen ergötzen, Gott anrufen zu aller Zeit?
11 Ich will euch belehren über die Hand Gottes; El was bei dem Allmächtigen ist, will ich nicht verhehlen. 12 Siehe, ihr selbst habt es alle erschaut, und warum denn schwatzet ihr so eitel? 13 Dies ist das Teil des gesetzlosen Menschen bei Gott, El und das Erbe der Gewalttätigen, welches sie von dem Allmächtigen empfangen: 14 Wenn seine Kinder sich mehren, so ist es für das Schwert, und seine Sprößlinge, -sie haben nicht satt Brot. 15 Seine Übriggebliebenen werden begraben durch den Tod, d. h. werden eingescharrt ohne Trauerfeierlichkeit und seine Witwen weinen nicht. d. h. halten keine Totenklage. Vergl. Ps. 78,6416 Wenn er Silber aufhäuft wie Staub, und Kleider bereitet wie Lehm: 17 er bereitet sie, aber der Gerechte bekleidet sich damit; und Schuldlose teilen sich in das Silber. 18 Er hat sein Haus gebaut wie die Motte, und der Hütte gleich, die ein Wächter sich macht. 19 Reich legt er sich ihn, und er tut es nicht wieder; er schlägt die Augen auf, und ist nicht mehr. 20 Schrecken ereilen ihn wie Wasser, des Nachts entführt ihn ein Sturmwind. 21 Der Ostwind hebt ihn empor, daß er dahinfährt, und stürmt ihn fort von seiner Stätte. 22 Und Gott W. er schleudert auf ihn ohne Schonung; seiner Hand möchte er flüchtend entfliehen. 23 Man klatscht über ihn in die Hände, und zischt ihm nach von seiner Stätte aus.