TGVD · A Bíblia Sagrada com os Deuterocanônicos
1 Ξέρεις την εποχή όπου γεννιούνται οι αίγαγροι;
τις ελαφίνες πρόσεξες
όταν κοιλοπονάνε;
2 Μέτρησες πόσους μήνες κρατάει η εγκυμοσύνη τους;
ξέρεις πότε είν’ ώρα να γεννήσουν;
3 Κάθονται χαμηλά πάνω στα πόδια τους
κι ελευθερώνονται
απ’ τους πόνους τους.
4 Τα μικρά δυναμώνουνε
και μεγαλώνουν μες στους κάμπους·
έπειτα φεύγουν
και δεν ξαναγυρίζουν πια.
5 Ποιος έδωσε ελευθερία στον όναγρο;
ποιος τα δεσμά του έλυσε,
τον άφησε να φύγει;
6 Όρισα κατοικία του τη στέπα,
τον έβαλα να ζήσει στη γη την αρμυρή.
7 Περιγελά της πολιτείας το θόρυβο·
ποτέ κανείς γαϊδουρολάτης δεν μπορεί
να τον εξαναγκάσει να δουλέψει.
8 Στα όρη τριγυρνά, που ’ναι η βοσκή του,
ψάχνει να βρει να φάει όποιο χορτάρι πράσινο.
9 Θαρρείς πως έχει διάθεση τ’ άγριο βουβάλι να σε υπηρετεί
ή να περνά τις νύχτες στο παχνί σου;
10 Θαρρείς πως θα δεχότανε
να το τραβάς με το σκοινί για να οργώσει
και να βολοκοπήσει το χωράφι σου;
11 Μπορείς να βασιστείς στην υπερβολική του δύναμη
και να του εμπιστευτείς
τις πιο βαριές δουλειές σου;
12 Θαρρείς πως θα σου κουβαλήσει τη σοδειά σου
και πως θα τη συνάξει
μες στ’ αλώνι σου;
13 Χτυπάει η στρουθοκάμηλος εύθυμα τα φτερά της,
μα να πετάξει δεν μπορεί καθώς ο πελαργός.
14 Τ’ αυγά της τα εγκαταλείπει καταγής,
τα εμπιστεύεται
στη ζεστασιά της άμμου.
15 Δε σκέφτεται ότι μπορεί κάποιος να τα πατήσει
ή ένα ζώο άγριο να τα λιώσει
κάτω απ’ το πέλμα του.
16 Με τα μικρά της, μάνα είναι σκληρή η στρουθοκάμηλος,
σαν να μην ήτανε δικά της·
κι αδιαφορεί αν χαμένοι πάνε οι κόποι της.
17 Κι αυτό γιατί εγώ σοφία δεν της έδωσα,
ούτε μια στάλα νοημοσύνη.
18 Μα όταν φοβηθεί και πάρει δρόμο τρέχοντας,
ούτ’ άλογο ούτε καβαλλάρης δεν τη φτάνει.
19 Μήπως εσύ έδωσες στο άλογο τη δύναμη
κι έντυσες το λαιμό του με τη χαίτη;
20 Μήπως εσύ άραγε μπορείς
σαν ακρίδα να το κάνεις να πηδάει
και τρόμο να σκορπά με το περήφανο χλιμίντρισμά του;
21 Σκάβει το χώμα στην κοιλάδα όλο χαρά
κι ορμά με δύναμη να αντικρούσει όπλα.
22 Φόβος δεν ξέρει τι θα πει
και δεν τρομάζει,
ούτε οπισθοχωρεί
μπρος στο σπαθί.
23 Τα βέλη στη φαρέτρα κουρταλούν
κι αστράφτουνε η λόγχη και το δόρυ.
24 Τρέμει από έξαψη, ορμά καλπάζοντας μπροστά·
δεν μπορεί να συγκρατηθεί,
όταν η σάλπιγγα αντηχήσει.
25 Στο κάθε σάλπισμα απαντά
μ’ ένα χλιμίντρισμα,
οσμίζεται από μακριά τη μάχη,
τις βροντερές φωνές των αρχηγών
και την πολεμική κραυγή.
26 Απ’ τη δική σου τάχατε σοφία
έμαθε το γεράκι να πετά,
όταν απλώνει τα φτερά του προς το νότο;
27 Μήπως με τη δική σου προσταγή
πετάει ο αετός στα ύψη
και χτίζει τη φωλιά του στα ψηλά;
28 Μέσα στους βράχους κατοικεί
σ’ απόκρημνες κορφές,
σε μέρη απρόσιτα
τη νύχτα του περνάει.
29 Για την τροφή του από ’κει πάνω καιροφυλακτεί·
τα μάτια του από μακριά
την ξεδιακρίνουν.
30 Τροφή για τα μικρά του είν’ το αίμα·
γι’ αυτό όπου το πτώμα,
εκεί κι οι αετοί.
ELB71 · Elberfelder 1871
1 Weißt du die Gebärzeit der Steinböcke? Beobachtest du das Kreißen der Hindinnen? 2 Zählst du die Monde, die sie erfüllen, und weißt du die Zeit ihres Gebärens? 3 Sie krümmen sich, lassen ihre Jungen durchbrechen, entledigen sich ihrer Wehen. 4 Ihre Kinder werden stark, wachsen auf im Freien; sie gehen aus und kehren nicht zu ihnen zurück. 5 Wer hat den Wildesel frei entsandt, und wer gelöst die Bande des Wildlings, Anderer Name für Wildesel6 zu dessen Hause ich die Steppe gemacht, und zu seinen Wohnungen das Salzland? 7 Er lacht des Getümmels der Stadt, das Geschrei des Treibers hört er nicht. 8 Was er auf den Bergen erspäht, ist seine Weide, und allem Grünen spürt er nach. 9 Wird der Wildochs dir dienen wollen, oder wird er an deiner Krippe übernachten? 10 Wirst du den Wildochs mit seinem Seile an die Furche Eig. an die Furche seines Seiles, d. h. wirst du ihn mit dem Seile in der Furche halten können binden, oder wird er hinter dir her die Talgründe eggen? 11 Wirst du ihm trauen, weil seine Kraft groß ist, und ihm deine Arbeit überlassen? 12 Wirst du auf ihn dich verlassen, daß er deine Saat heimbringe, und daß er das Getreide deiner Tenne einscheuere?
13 Fröhlich schwingt sich der Flügel der Straußin: ist es des Storches Fittich und Gefieder? 14 Denn sie überläßt ihre Eier der Erde und erwärmt sie auf dem Staube; 15 und sie vergißt, daß ein Fuß sie zerdrücken, und das Getier des Feldes sie zertreten kann. 16 Sie behandelt ihre Kinder hart, als gehörten sie ihr nicht; ihre Mühe ist umsonst, es kümmert sie nicht. 17 Denn Gott ließ sie der Weisheit vergessen, und keinen Verstand teilte er ihr zu. 18 Zur Zeit, wenn sie sich in die Höhe peitscht, lacht sie O. Jetzt peitscht sie sich in die Höhe, lacht usw. des Rosses und seines Reiters.
19 Gibst du dem Rosse Stärke, bekleidest du seinen Hals mit der wallenden Mähne? 20 Machst du es aufspringen gleich der Heuschrecke? Sein prächtiges Schnauben ist Schrecken. 21 Es scharrt Eig. sie scharren in der Ebene und freut sich der Kraft, zieht aus, den Waffen entgegen. 22 Es lacht der Furcht und erschrickt nicht, und kehrt vor dem Schwerte nicht um. 23 Auf ihm klirrt der Köcher, der blitzende Speer und Wurfspieß. 24 Mit Ungestüm und Zorn schlürft es den Boden, d. h. jagt mit Windeseile dahin und läßt sich nicht halten, wenn die Posaune ertönt. 25 Beim Schall der Posaune ruft es: Hui! und aus der Ferne wittert es die Schlacht, den Donnerruf der Heerführer und das Feldgeschrei.
26 Schwingt sich der Habicht durch deinen Verstand empor, breitet seine Flügel aus gegen Süden? 27 Oder erhebt sich auf deinen Befehl der Adler, und baut in der Höhe sein Nest? 28 In den Felsen wohnt und verweilt er, auf Felsenzacken und den Spitzen der Berge. 29 Von dort aus erspäht er Nahrung, in die Ferne blicken seine Augen. 30 Und seine Jungen schlürfen Blut, und wo Erschlagene sind, da ist er. Und Jehova antwortete Hiob und sprach: Will der Tadler rechten mit dem Allmächtigen? Der da Gott zurechtweist, antworte darauf! Und Hiob antwortete Jehova und sprach: Siehe, zu gering bin ich, was soll ich dir erwidern? Ich lege meine Hand auf meinen Mund. Einmal habe ich geredet, und ich will nicht mehr antworten, O. anheben und zweimal, und ich will es nicht mehr tun.