TGVD · A Bíblia Sagrada com os Deuterocanônicos
Προσευχή για έλεος
1 Θυμήσου, Κύριε, τι μας συνέβηκε·
κοίτα να δεις και μόνος σου την προσβολή μας!
2 Τη χώρα που μας έδωσες την πήραν οι αλλοεθνείς,
τα σπίτια μας οι ξένοι.
3 Μείναμε ορφανοί χωρίς πατέρα,
έγιναν χήρες οι μανάδες μας.
4 Πληρώνουμε για το νερό που πίνουμε
και πρέπει ν’ αγοράζουμε τα ξύλα της φωτιάς μας.
5 Οι διώκτες μας μάς κάθισαν στον τράχηλο·
δυνάμεις πια δεν έχουμε
και δεν υπάρχει ανάπαυση για μας.
6 Απλώσαμε ικετευτικά τα χέρια μας στην Αίγυπτο,
στην Ασσυρία, για να χορτάσουμε ψωμί.
7 Οι πρόγονοί μας αμαρτήσανε·
αυτοί όμως δεν υπάρχουν πια,
κι εμείς σηκώνουμε το βάρος των κριμάτων τους.
8 Οι δούλοι έγιναν τώρα αφεντικά μας·
κανείς δεν μας γλιτώνει από τα χέρια τους.
9 Τη ζωή μας τη διακινδυνεύουμε
για να μαζέψουμε τη συγκομιδή μας,
μας απειλούνε της ερήμου οι ληστές.
10 Καίει το δέρμα μας σαν να ’μαστε σε κλίβανο·
τόσο μας βασανίζει η πείνα.
11 Γυναίκες της Σιών κακοποιήθηκαν,
παρθένες μες στις πόλεις του Ιούδα.
12 Πήραν τους άρχοντες της πόλης και τους κρέμασαν,
στους γέροντες δεν δείξανε κανένα σεβασμό.
13 Οι νέοι γυρίζουνε σαν σκλάβοι τη μυλόπετρα,
και τα παιδιά κάτω απ’ το φόρτωμα των ξύλων
γονατίζουν.
14 Οι γέροντες δεν κάθονται στην πύλη πια
να συσκεφθούν,
οι νέοι δεν παίζουν πια τη μουσική τους.
15 Έπαψε της καρδιάς μας η χαρά,
σε πένθος μεταβλήθηκε ο χορός μας.
16 Της δόξας το στεφάνι έπεσε απ’ το κεφάλι μας·
αλίμονο σε μας, γιατί αμαρτήσαμε!
17 Γι’ αυτό ατόνησε η καρδιά μας·
γι’ αυτό θολώσανε τα μάτια μας·
18 γιατί το όρος Σιών γέμισε ερείπια
κι απάνω του τρέχουν αλεπούδες.
19 Εσύ, όμως, Κύριε, αιώνια βασιλεύεις,
μένει ο θρόνος σου από γενιά σ’ άλλη γενιά.
20 Γιατί θέλεις για πάντα να μας λησμονήσεις,
να μας εγκαταλείψεις για όλη τη ζωή μας;
21 Φέρε μας, Κύριε, πάλι κοντά σου
και θα επιστρέψουμε·
δώσε μας πάλι τη ζωή, όπως παλιά.
22 Μήπως μας έχεις εντελώς εγκαταλείψει;
ή μήπως είναι ο θυμός σου εναντίον μας ασίγαστος;
ELB71 · Elberfelder 1871
1 Gedenke Das fünfte Lied besteht aus zweizeiligen Strophen, welche bloß ihrer Zahl nach den Buchstaben des Alphabets entsprechen, Jehova, dessen, was uns geschehen! schaue her und sieh unsere Schmach! 2 Unser Erbteil ist Fremden zugefallen, unsere Häuser Ausländern. 3 Wir sind Waisen, ohne Vater; unsere Mütter sind wie Witwen. 4 Unser Wasser trinken wir um Geld, unser Holz bekommen wir gegen Zahlung. 5 Unsere Verfolger sind uns auf dem Nacken; wir ermatten, man läßt uns keine Ruhe. 6 Ägypten reichen wir die Hand d. h. unterwerfen wir uns, und Assyrien, um mit Brot gesättigt zu werden. 7 Unsere Väter haben gesündigt, sie sind nicht mehr; wir, wir tragen ihre Missetaten. 8 Knechte herrschen über uns; da ist niemand, der uns aus ihrer Hand reiße. 9 Wir holen unser Brot mit Gefahr unseres Lebens, wegen des Schwertes der Wüste. 10 Vor den Gluten des Hungers brennt unsere Haut wie ein Ofen. 11 Sie haben Weiber geschwächt in Zion, Jungfrauen in den Städten Judas. 12 Fürsten sind durch ihre Hand aufgehängt, das Angesicht der Alten wird nicht geehrt. 13 Jünglinge tragen die Handmühle, und Knaben straucheln unter dem Holze. 14 Die Alten bleiben fern Eig. feiern vom Tore, die Jünglinge von ihrem Saitenspiel. 15 Die Freude unseres Herzens hat aufgehört, in Trauer ist unser Reigen verwandelt. 16 Gefallen ist die Krone unseres Hauptes. Wehe uns! denn wir haben gesündigt.
17 Darum ist unser Herz siech geworden, um dieser Dinge willen sind unsere Augen verdunkelt: 18 Wegen des Berges Zion, der verwüstet ist; Füchse streifen auf ihm umher. 19 Du, Jehova, thronst in Ewigkeit; dein Thron ist von Geschlecht zu Geschlecht. 20 Warum willst du uns für immer vergessen, uns verlassen auf immerdar W. auf Länge der Tage?21 Jehova, bringe uns zu dir zurück, daß wir umkehren; erneuere unsere Tage wie vor alters! 22 Oder solltest du uns gänzlich verworfen haben, gar zu sehr auf uns zürnen?