Παροιμιαι 8

Ύμνος στη Σοφία

1 Εκείνη που φωνάζει δεν είναι η Σοφία;*Βλ. υποσ. εις κεφ. 1:20.

Δεν είν’ η φρόνηση που υψώνει τη φωνή;

2 Στέκεται στα υψώματα, πάνω απ’ το δρόμο,

καταμεσίς στο σταυροδρόμι.

3 Στις πύλες πλάι, στην είσοδο της πόλης,

και στων πυλών το πέρασμα φωνάζει δυνατά:

4 «Σ’ εσάς φωνάζω άνθρωποι,

στο γένος όλο των ανθρώπων απευθύνομαι.

5 Εσείς οι ανώριμοι, μάθετε να διακρίνετε

κι εσείς οι ανόητοι λογικευτείτε.

6 Ακούστε, και θα πω σπουδαία πράγματα,

από τα χείλη μου θα βγούνε λόγια συνετά.

7 Το στόμα μου κηρύττει την αλήθεια

κι είναι το ψέμα μισητό στα χείλη μου.

8 Τα λόγια όλα που βγαίνουν απ’ το στόμα μου

είναι λόγια σωστά·

δεν είναι τίποτε σ’ αυτά πονηρό ή διεστραμμένο·

9 όλα είναι καθαρά για κείνον που έχει νου

κι όλα σωστά για κείνους που έχουν γνώση.

10 Τη διδαχή μου προτιμήστε την από τ’ ασήμι,

τη γνώση απ’ το χρυσάφι το εκλεκτό.

11 Γιατί η Σοφία είναι καλύτερη απ’ τα πολύτιμα πετράδια,

κι απ’ όλα αξίζει πιότερο τα πράγματα, τα πιο ακριβά.

12 »Εγώ, η Σοφία, κατοικώ με τη φρόνηση,

του στοχασμού τη γνώση την κατέχω.

13 Όποιος τον Κύριο σέβεται, το κακό το απεχθάνεται·

μισώ την έπαρση και την υπεροψία,

το δρόμο τον κακό, το στόμα που διαστρέφει.

14 Κάνω σχέδια και τα ολοκληρώνω·

σ’ εμένα υπάρχει και η σύνεση και η δύναμη.

15 Με τη βοήθεια μου οι βασιλιάδες βασιλεύουν

κι οι άρχοντες νομοθετούν αυτό που ’ναι σωστό.

16 Με τη βοήθεια μου οι ηγεμόνες κυβερνάνε,

οι μεγιστάνες,

κι όλοι όσοι κρίνουνε στη γη.

17 Εγώ, η Σοφία, αγαπώ αυτούς που μ’ αγαπάνε

κι όλοι με βρίσκουν, όσοι με αναζητούν.

18 Μαζί μου κουβαλώ πλούτη και δόξα,

πολύτιμα αγαθά και ευτυχία.

19 Καλύτερος είν’ ο καρπός μου απ’ το χρυσάφι το καθαρό

κι ό,τι από μένα βγαίνει είναι καλύτερο κι από τ’ ασήμι το εκλεκτό.

20 Στο δρόμο περπατώ της δικαιοσύνης,

μέσα απ’ τα σταυροδρόμια της,

21 για να προσφέρω πλούτη σ’ αυτούς που μ’ αγαπούν,

και τα ταμεία τους να γεμίσω.

22 »Ο Κύριος με δημιούργησε

πριν απ’ τα έργα του όλα,

το πρώτο από τα έργα του από πολύ παλιά.

23 Δημιουργήθηκα πριν από τους αιώνες,

αρχή αρχή,

προτού να υπάρξει η γη.

24 Γεννήθηκα όταν ακόμα δεν υπήρχαν οι άβυσσοι,

προτού να γίνουν οι πηγές, οι νερομάνες.

25 Πριν να θεμελιωθούνε τα βουνά

και πριν υπάρξουν λόφοι, εγώ γεννήθηκα.

26 Δεν είχε ακόμα κάνει ούτε τη γη

ούτε τους κάμπους

ούτε τον πρώτο κόκκο

από το σύνολο του σύμπαντος.

27 Ήμουν εκεί όταν στέριωνε τους ουρανούς,

όταν χάραζε κύκλο τον ορίζοντα

στο πρόσωπο του ωκεανού·

28 όταν ψηλά τα νέφη στέριωνε

κι ορμητικά αναβρύζαν της αβύσσου οι πηγές·

29 όταν έβαζε όριο στη θάλασσα,

ώστε να μην το ξεπερνάνε τα νερά·

όταν της γης έβαζε τα θεμέλια.

30 Τότε ήμουν κοντά του σαν μικρό παιδί*Άλλη απόδ.: Τότε ήμουνα κοντά σ’ αυτόν, τον αρχιτέκτονα ή ...σαν αρχιτέκτονας.

κι ήμουν η καθημερινή του ευχαρίστηση,

ενώ στην παρουσία του χαιρόμουν ακατάπαυστα·

31 χαιρόμουν στης δικής του γης την οικουμένη

κι ήμουν ευτυχισμένη στους ανθρώπους ανάμεσα.

32 »Και τώρα ακούστε με, παιδιά:

Ευτυχισμένοι είν’ εκείνοι

που τηρούν τις εντολές μου.

33 Τη διδαχή μου ακούστε

και θα γίνετε σοφοί· μην την εγκαταλείπετε.

34 Ευτυχισμένος ο άνθρωπος που με ακούει,

που ξαγρυπνάει καθημερινά μπροστά στην πόρτα μου

και που στης θύρας μου προσμένει το κατώφλι.

35 Πράγματι, εκείνος που με βρίσκει,

βρίσκει τη ζωή

και του Κυρίου έχει την εύνοια.

36 Μα εκείνος που με ξαστοχάει

τον εαυτό του βλάπτει·

αυτός που με μισεί, αγαπά το θάνατο».

1 Ruft nicht die Weisheit, und läßt nicht die Einsicht ihre Stimme erschallen? 2 Oben auf den Erhöhungen am Wege, da wo Pfade zusammenstoßen, hat sie sich aufgestellt. 3 Zur Seite der Tore, wo die Stadt sich auftut, am Eingang der Pforten schreit sie: 4 Zu euch, ihr Männer, rufe ich, und meine Stimme ergeht an die Menschenkinder. 5 Lernet *Eig. Gewinnet Einsicht in Klugheit, ihr Einfältigen, und ihr Toren, lernet *Eig. Gewinnet Einsicht in Verstand! 6 Höret! denn Vortreffliches will ich reden, und das Auftun meiner Lippen soll Geradheit sein. 7 Denn mein Gaumen spricht Wahrheit aus, und Gesetzlosigkeit ist meinen Lippen ein Greuel. 8 Alle Worte meines Mundes sind in Gerechtigkeit; es ist nichts Verdrehtes und Verkehrtes in ihnen. 9 Sie alle sind richtig *Eig. geradeaus gehend dem Verständigen, und gerade denen, die Erkenntnis erlangt haben. 10 Nehmet an meine Unterweisung, und nicht Silber, und Erkenntnis lieber als auserlesenes, feines Gold. 11 Denn Weisheit ist besser als Korallen, und alles, was man begehren mag, kommt *O. und alle Kostbarkeiten kommen ihr nicht gleich. -

12 Ich, Weisheit, bewohne die Klugheit, und finde die Erkenntnis der Besonnenheit. *O. der wohl durchdachten Entschlüsse13 Die Furcht Jehovas ist: das Böse hassen. Hoffart und Hochmut und den Weg des Bösen und den Mund der Verkehrtheit hasse ich. 14 Mein sind Rat und Einsicht; *S. die Anm. zu Kap. 2,7 ich bin der Verstand, mein ist die Stärke. 15 Durch mich regieren Könige, und Fürsten treffen gerechte Entscheidungen; *W. beschließen Gerechtigkeit16 durch mich herrschen Herrscher und Edle, alle Richter der Erde. 17 Ich liebe, die mich lieben; und die mich früh *O. eifrig suchen, werden mich finden. 18 Reichtum und Ehre sind bei mir, bleibendes Gut und Gerechtigkeit. 19 Meine Frucht ist besser als feines Gold und gediegenes Gold, und mein Ertrag als auserlesenes Silber. 20 Ich wandle auf dem Pfade der Gerechtigkeit, mitten auf den Steigen des Rechts; 21 um die, die mich lieben, beständiges Gut *Eig. Vorhandenes, Wirkliches erben zu lassen, und um ihre Vorratskammern zu füllen.

22 Jehova besaß mich im *O. als Anfang seines Weges, vor seinen Werken von jeher. 23 Ich war eingesetzt von Ewigkeit her, von Anbeginn, vor den Uranfängen der Erde. 24 Ich war geboren, als die Tiefen *S. die Anm. zu Ps. 33,7; so auch v 27 u. 28 noch nicht waren, als noch keine Quellen *Eig. Quellenorte waren, reich an Wasser. 25 Ehe die Berge eingesenkt wurden, vor den Hügeln war ich geboren; 26 als er die Erde und die Fluren noch nicht gemacht hatte, und den Beginn der Schollen *O. die Summe des Staubes des Erdkreises. 27 Als er die Himmel feststellte, war ich da, als er einen Kreis abmaß über der Fläche der Tiefe; 28 als er die Wolken *S. die Anm. zu Hiob 35,5 droben befestigte, als er Festigkeit gab den Quellen der Tiefe; *O. als die Quellen der Tiefe festen Halt gewannen29 als er dem Meere seine Schranken setzte, daß die Wasser seinen Befehl nicht überschritten, als er die Grundfesten der Erde feststellte: 30 da war ich Schoßkind *Eig. Pflegling, Liebling; oder Künstler, Werkmeister bei ihm, *Eig. an seiner Seite und war Tag für Tag seine Wonne, *O. lauter Wonne vor ihm mich ergötzend allezeit, 31 mich ergötzend auf dem bewohnten Teile *Eig. dem Erdreich seiner Erde; und meine Wonne war bei den Menschenkindern.

32 Nun denn, ihr Söhne, höret auf mich: Glückselig sind, die meine Wege bewahren! 33 Höret Unterweisung und werdet weise, und verwerfet sie nicht! 34 Glückselig der Mensch, der auf mich hört, indem er an meinen Türen wacht Tag für Tag, die Pfosten meiner Tore hütet! 35 Denn wer mich findet, hat das Leben gefunden und Wohlgefallen erlangt von Jehova. 36 Wer aber an mir sündigt, *O. mich verfehlt tut seiner Seele Gewalt an; alle, die mich hassen, lieben den Tod.