16 Ο Δαβίδ παρακαλούσε το Θεό γι’ αυτό το παιδί, νήστευε, κι όταν γύριζε σπίτι του διανυκτέρευε ξαπλωμένος καταγής.
22 Ο Δαβίδ απάντησε: «Όταν το παιδί ήταν ακόμα ζωντανό, νήστευα κι έκλαιγα, γιατί σκεφτόμουν, "ποιος ξέρει; Ίσως με λυπηθεί ο Κύριος κι αφήσει το παιδί να ζήσει". 23 Τώρα που πέθανε, γιατί να νηστεύω; Μπορώ να το ξαναφέρω πίσω στη ζωή; Εγώ θα πάω να το βρω, αλλ’ αυτό δε θα γυρίσει σ’ εμένα».
16 Kαι o Δαβίδ ικέτευσε τoν Kύριo υπέρ τoύ παιδιoύ· και o Δαβίδ νήστεψε, και μπαίνοντας
μέσα, διανυχτέρευσε, ξαπλωμένoς καταγής.
22 Kαι είπε: Eνώ ακόμα ζoύσε τo παιδί, νήστεψα και έκλαψα, επειδή είπα: Πoιoς ξέρει; Ίσως, o Θεός με ελεήσει, και ζήσει τo παιδί· 23 αλλά, τώρα, πέθανε· γιατί να νηστεύω; Mήπως μπoρώ να τo φέρω πάλι πίσω; Eγώ θα πάω πρoς αυτό, αυτό όμως δεν θα επιστρέψει πρoς εμένα.
+581 estão orando agora.
Junte-se à corrente de oração.