Gênesis 41

1 וַיְהִ֕י מִקֵּ֖ץ שְׁנָתַ֣יִם יָמִ֑ים וּפַרְעֹ֣ה חֹלֵ֔ם וְהִנֵּ֖ה עֹמֵ֥ד עַל־הַיְאֹֽר׃ 2 וְהִנֵּ֣ה מִן־הַיְאֹ֗ר עֹלֹת֙ שֶׁ֣בַע פָּר֔וֹת יְפ֥וֹת מַרְאֶ֖ה וּבְרִיאֹ֣ת בָּשָׂ֑ר וַתִּרְעֶ֖ינָה בָּאָֽחוּ׃ 3 וְהִנֵּ֞ה שֶׁ֧בַע פָּר֣וֹת אֲחֵר֗וֹת עֹל֤וֹת אַחֲרֵיהֶן֙ מִן־הַיְאֹ֔ר רָע֥וֹת מַרְאֶ֖ה וְדַקּ֣וֹת בָּשָׂ֑ר וַֽתַּעֲמֹ֛דְנָה אֵ֥צֶל הַפָּר֖וֹת עַל־שְׂפַ֥ת הַיְאֹֽר׃ 4 וַתֹּאכַ֣לְנָה הַפָּר֗וֹת רָע֤וֹת הַמַּרְאֶה֙ וְדַקֹּ֣ת הַבָּשָׂ֔ר אֵ֚ת שֶׁ֣בַע הַפָּר֔וֹת יְפֹ֥ת הַמַּרְאֶ֖ה וְהַבְּרִיאֹ֑ת וַיִּיקַ֖ץ פַּרְעֹֽה׃ 5 וַיִּישָׁ֕ן וַֽיַּחֲלֹ֖ם שֵׁנִ֑ית וְהִנֵּ֣ה ׀ שֶׁ֣בַע שִׁבֳּלִ֗ים עֹל֛וֹת בְּקָנֶ֥ה אֶחָ֖ד בְּרִיא֥וֹת וְטֹבֽוֹת׃ 6 וְהִנֵּה֙ שֶׁ֣בַע שִׁבֳּלִ֔ים דַּקּ֖וֹת וּשְׁדוּפֹ֣ת קָדִ֑ים צֹמְח֖וֹת אַחֲרֵיהֶֽן׃ 7 וַתִּבְלַ֨עְנָה֙ הַשִּׁבֳּלִ֣ים הַדַּקּ֔וֹת אֵ֚ת שֶׁ֣בַע הַֽשִּׁבֳּלִ֔ים הַבְּרִיא֖וֹת וְהַמְּלֵא֑וֹת וַיִּיקַ֥ץ פַּרְעֹ֖ה וְהִנֵּ֥ה חֲלֽוֹם׃ 8 וַיְהִ֤י בַבֹּ֨קֶר֙ וַתִּפָּ֣עֶם רוּח֔וֹ וַיִּשְׁלַ֗ח וַיִּקְרָ֛א אֶת־כָּל־חַרְטֻמֵּ֥י מִצְרַ֖יִם וְאֶת־כָּל־חֲכָמֶ֑יהָ וַיְסַפֵּ֨ר פַּרְעֹ֤ה לָהֶם֙ אֶת־חֲלֹמ֔וֹ וְאֵין־פּוֹתֵ֥ר אוֹתָ֖ם לְפַרְעֹֽה׃ 9 וַיְדַבֵּר֙ שַׂ֣ר הַמַּשְׁקִ֔ים אֶת־פַּרְעֹ֖ה לֵאמֹ֑ר אֶת־חֲטָאַ֕י אֲנִ֖י מַזְכִּ֥יר הַיּֽוֹם׃ 10 פַּרְעֹ֖ה קָצַ֣ף עַל־עֲבָדָ֑יו וַיִּתֵּ֨ן אֹתִ֜י בְּמִשְׁמַ֗ר בֵּ֚ית שַׂ֣ר הַטַּבָּחִ֔ים אֹתִ֕י וְאֵ֖ת שַׂ֥ר הָאֹפִֽים׃ 11 וַנַּֽחַלְמָ֥ה חֲל֛וֹם בְּלַ֥יְלָה אֶחָ֖ד אֲנִ֣י וָה֑וּא אִ֛ישׁ כְּפִתְר֥וֹן חֲלֹמ֖וֹ חָלָֽמְנוּ׃ 12 וְשָׁ֨ם אִתָּ֜נוּ נַ֣עַר עִבְרִ֗י עֶ֚בֶד לְשַׂ֣ר הַטַּבָּחִ֔ים וַנְּ֨סַפֶּר־ל֔וֹ וַיִּפְתָּר־לָ֖נוּ אֶת־חֲלֹמֹתֵ֑ינוּ אִ֥ישׁ כַּחֲלֹמ֖וֹ פָּתָֽר׃ 13 וַיְהִ֛י כַּאֲשֶׁ֥ר פָּֽתַר־לָ֖נוּ כֵּ֣ן הָיָ֑ה אֹתִ֛י הֵשִׁ֥יב עַל־כַּנִּ֖י וְאֹת֥וֹ תָלָֽה׃ 14 וַיִּשְׁלַ֤ח פַּרְעֹה֙ וַיִּקְרָ֣א אֶת־יוֹסֵ֔ף וַיְרִיצֻ֖הוּ מִן־הַבּ֑וֹר וַיְגַלַּח֙ וַיְחַלֵּ֣ף שִׂמְלֹתָ֔יו וַיָּבֹ֖א אֶל־פַּרְעֹֽה׃ 15 וַיֹּ֤אמֶר פַּרְעֹה֙ אֶל־יוֹסֵ֔ף חֲל֣וֹם חָלַ֔מְתִּי וּפֹתֵ֖ר אֵ֣ין אֹת֑וֹ וַאֲנִ֗י שָׁמַ֤עְתִּי עָלֶ֨יךָ֙ לֵאמֹ֔ר תִּשְׁמַ֥ע חֲל֖וֹם לִפְתֹּ֥ר אֹתֽוֹ׃ 16 וַיַּ֨עַן יוֹסֵ֧ף אֶת־פַּרְעֹ֛ה לֵאמֹ֖ר בִּלְעָדָ֑י אֱלֹהִ֕ים יַעֲנֶ֖ה אֶת־שְׁל֥וֹם פַּרְעֹֽה׃ 17 וַיְדַבֵּ֥ר פַּרְעֹ֖ה אֶל־יוֹסֵ֑ף בַּחֲלֹמִ֕י הִנְנִ֥י עֹמֵ֖ד עַל־שְׂפַ֥ת הַיְאֹֽר׃ 18 וְהִנֵּ֣ה מִן־הַיְאֹ֗ר עֹלֹת֙ שֶׁ֣בַע פָּר֔וֹת בְּרִיא֥וֹת בָּשָׂ֖ר וִיפֹ֣ת תֹּ֑אַר וַתִּרְעֶ֖ינָה בָּאָֽחוּ׃ 19 וְהִנֵּ֞ה שֶֽׁבַע־פָּר֤וֹת אֲחֵרוֹת֙ עֹל֣וֹת אַחֲרֵיהֶ֔ן דַּלּ֨וֹת וְרָע֥וֹת תֹּ֛אַר מְאֹ֖ד וְרַקּ֣וֹת בָּשָׂ֑ר לֹֽא־רָאִ֧יתִי כָהֵ֛נָּה בְּכָל־אֶ֥רֶץ מִצְרַ֖יִם לָרֹֽעַ׃ 20 וַתֹּאכַ֨לְנָה֙ הַפָּר֔וֹת הָרַקּ֖וֹת וְהָרָע֑וֹת אֵ֣ת שֶׁ֧בַע הַפָּר֛וֹת הָרִאשֹׁנ֖וֹת הַבְּרִיאֹֽת׃ 21 וַתָּבֹ֣אנָה אֶל־קִרְבֶּ֗נָה וְלֹ֤א נוֹדַע֙ כִּי־בָ֣אוּ אֶל־קִרְבֶּ֔נָה וּמַרְאֵיהֶ֣ן רַ֔ע כַּאֲשֶׁ֖ר בַּתְּחִלָּ֑ה וָאִיקָֽץ׃ 22 וָאֵ֖רֶא בַּחֲלֹמִ֑י וְהִנֵּ֣ה ׀ שֶׁ֣בַע שִׁבֳּלִ֗ים עֹלֹ֛ת בְּקָנֶ֥ה אֶחָ֖ד מְלֵאֹ֥ת וְטֹבֽוֹת׃ 23 וְהִנֵּה֙ שֶׁ֣בַע שִׁבֳּלִ֔ים צְנֻמ֥וֹת דַּקּ֖וֹת שְׁדֻפ֣וֹת קָדִ֑ים צֹמְח֖וֹת אַחֲרֵיהֶֽם׃ 24 וַתִּבְלַ֨עְןָ֙ הָשִׁבֳּלִ֣ים הַדַּקֹּ֔ת אֵ֛ת שֶׁ֥בַע הַֽשִׁבֳּלִ֖ים הַטֹּב֑וֹת וָֽאֹמַר֙ אֶל־הַֽחַרְטֻמִּ֔ים וְאֵ֥ין מַגִּ֖יד לִֽי׃ 25 וַיֹּ֤אמֶר יוֹסֵף֙ אֶל־פַּרְעֹ֔ה חֲל֥וֹם פַּרְעֹ֖ה אֶחָ֣ד ה֑וּא אֵ֣ת אֲשֶׁ֧ר הָאֱלֹהִ֛ים עֹשֶׂ֖ה הִגִּ֥יד לְפַרְעֹֽה׃ 26 שֶׁ֧בַע פָּרֹ֣ת הַטֹּבֹ֗ת שֶׁ֤בַע שָׁנִים֙ הֵ֔נָּה וְשֶׁ֤בַע הַֽשִּׁבֳּלִים֙ הַטֹּבֹ֔ת שֶׁ֥בַע שָׁנִ֖ים הֵ֑נָּה חֲל֖וֹם אֶחָ֥ד הֽוּא׃ 27 וְשֶׁ֣בַע הַ֠פָּרוֹת הָֽרַקּ֨וֹת וְהָרָעֹ֜ת הָעֹלֹ֣ת אַחֲרֵיהֶ֗ן שֶׁ֤בַע שָׁנִים֙ הֵ֔נָּה וְשֶׁ֤בַע הַֽשִׁבֳּלִים֙ הָרֵק֔וֹת שְׁדֻפ֖וֹת הַקָּדִ֑ים יִהְי֕וּ שֶׁ֖בַע שְׁנֵ֥י רָעָֽב׃ 28 ה֣וּא הַדָּבָ֔ר אֲשֶׁ֥ר דִּבַּ֖רְתִּי אֶל־פַּרְעֹ֑ה אֲשֶׁ֧ר הָאֱלֹהִ֛ים עֹשֶׂ֖ה הֶרְאָ֥ה אֶת־פַּרְעֹֽה׃ 29 הִנֵּ֛ה שֶׁ֥בַע שָׁנִ֖ים בָּא֑וֹת שָׂבָ֥ע גָּד֖וֹל בְּכָל־אֶ֥רֶץ מִצְרָֽיִם׃ 30 וְ֠קָמוּ שֶׁ֨בַע שְׁנֵ֤י רָעָב֙ אַחֲרֵיהֶ֔ן וְנִשְׁכַּ֥ח כָּל־הַשָּׂבָ֖ע בְּאֶ֣רֶץ מִצְרָ֑יִם וְכִלָּ֥ה הָרָעָ֖ב אֶת־הָאָֽרֶץ׃ 31 וְלֹֽא־יִוָּדַ֤ע הַשָּׂבָע֙ בָּאָ֔רֶץ מִפְּנֵ֛י הָרָעָ֥ב הַה֖וּא אַחֲרֵי־כֵ֑ן כִּֽי־כָבֵ֥ד ה֖וּא מְאֹֽד׃ 32 וְעַ֨ל הִשָּׁנ֧וֹת הַחֲל֛וֹם אֶל־פַּרְעֹ֖ה פַּעֲמָ֑יִם כִּֽי־נָכ֤וֹן הַדָּבָר֙ מֵעִ֣ם הָאֱלֹהִ֔ים וּמְמַהֵ֥ר הָאֱלֹהִ֖ים לַעֲשֹׂתֽוֹ׃ 33 וְעַתָּה֙ יֵרֶ֣א פַרְעֹ֔ה אִ֖ישׁ נָב֣וֹן וְחָכָ֑ם וִישִׁיתֵ֖הוּ עַל־אֶ֥רֶץ מִצְרָֽיִם׃ 34 יַעֲשֶׂ֣ה פַרְעֹ֔ה וְיַפְקֵ֥ד פְּקִדִ֖ים עַל־הָאָ֑רֶץ וְחִמֵּשׁ֙ אֶת־אֶ֣רֶץ מִצְרַ֔יִם בְּשֶׁ֖בַע שְׁנֵ֥י הַשָּׂבָֽע׃ 35 וְיִקְבְּצ֗וּ אֶת־כָּל־אֹ֨כֶל֙ הַשָּׁנִ֣ים הַטֹּבֹ֔ת הַבָּאֹ֖ת הָאֵ֑לֶּה וְיִצְבְּרוּ־בָ֞ר תַּ֧חַת יַד־פַּרְעֹ֛ה אֹ֥כֶל בֶּעָרִ֖ים וְשָׁמָֽרוּ׃ 36 וְהָיָ֨ה הָאֹ֤כֶל לְפִקָּדוֹן֙ לָאָ֔רֶץ לְשֶׁ֨בַע֙ שְׁנֵ֣י הָרָעָ֔ב אֲשֶׁ֥ר תִּהְיֶ֖יןָ בְּאֶ֣רֶץ מִצְרָ֑יִם וְלֹֽא־תִכָּרֵ֥ת הָאָ֖רֶץ בָּרָעָֽב׃ 37 וַיִּיטַ֥ב הַדָּבָ֖ר בְּעֵינֵ֣י פַרְעֹ֑ה וּבְעֵינֵ֖י כָּל־עֲבָדָֽיו׃ 38 וַיֹּ֥אמֶר פַּרְעֹ֖ה אֶל־עֲבָדָ֑יו הֲנִמְצָ֣א כָזֶ֔ה אִ֕ישׁ אֲשֶׁ֛ר ר֥וּחַ אֱלֹהִ֖ים בּֽוֹ׃ 39 וַיֹּ֤אמֶר פַּרְעֹה֙ אֶל־יוֹסֵ֔ף אַחֲרֵ֨י הוֹדִ֧יעַ אֱלֹהִ֛ים אוֹתְךָ֖ אֶת־כָּל־זֹ֑את אֵין־נָב֥וֹן וְחָכָ֖ם כָּמֽוֹךָ׃ 40 אַתָּה֙ תִּהְיֶ֣ה עַל־בֵּיתִ֔י וְעַל־פִּ֖יךָ יִשַּׁ֣ק כָּל־עַמִּ֑י רַ֥ק הַכִּסֵּ֖א אֶגְדַּ֥ל מִמֶּֽךָּ׃ 41 וַיֹּ֥אמֶר פַּרְעֹ֖ה אֶל־יוֹסֵ֑ף רְאֵה֙ נָתַ֣תִּי אֹֽתְךָ֔ עַ֖ל כָּל־אֶ֥רֶץ מִצְרָֽיִם׃ 42 וַיָּ֨סַר פַּרְעֹ֤ה אֶת־טַבַּעְתּוֹ֙ מֵעַ֣ל יָד֔וֹ וַיִּתֵּ֥ן אֹתָ֖הּ עַל־יַ֣ד יוֹסֵ֑ף וַיַּלְבֵּ֤שׁ אֹתוֹ֙ בִּגְדֵי־שֵׁ֔שׁ וַיָּ֛שֶׂם רְבִ֥ד הַזָּהָ֖ב עַל־צַוָּארֽוֹ׃ 43 וַיַּרְכֵּ֣ב אֹת֗וֹ בְּמִרְכֶּ֤בֶת הַמִּשְׁנֶה֙ אֲשֶׁר־ל֔וֹ וַיִּקְרְא֥וּ לְפָנָ֖יו אַבְרֵ֑ךְ וְנָת֣וֹן אֹת֔וֹ עַ֖ל כָּל־אֶ֥רֶץ מִצְרָֽיִם׃ 44 וַיֹּ֧אמֶר פַּרְעֹ֛ה אֶל־יוֹסֵ֖ף אֲנִ֣י פַרְעֹ֑ה וּבִלְעָדֶ֗יךָ לֹֽא־יָרִ֨ים אִ֧ישׁ אֶת־יָד֛וֹ וְאֶת־רַגְל֖וֹ בְּכָל־אֶ֥רֶץ מִצְרָֽיִם׃ 45 וַיִּקְרָ֨א פַרְעֹ֣ה שֵׁם־יוֹסֵף֮ צָֽפְנַ֣ת פַּעְנֵחַ֒ וַיִּתֶּן־ל֣וֹ אֶת־אָֽסְנַ֗ת בַּת־פּ֥וֹטִי פֶ֛רַע כֹּהֵ֥ן אֹ֖ן לְאִשָּׁ֑ה וַיֵּצֵ֥א יוֹסֵ֖ף עַל־אֶ֥רֶץ מִצְרָֽיִם׃ 46 וְיוֹסֵף֙ בֶּן־שְׁלֹשִׁ֣ים שָׁנָ֔ה בְּעָמְד֕וֹ לִפְנֵ֖י פַּרְעֹ֣ה מֶֽלֶךְ־מִצְרָ֑יִם וַיֵּצֵ֤א יוֹסֵף֙ מִלִּפְנֵ֣י פַרְעֹ֔ה וַֽיַּעְבֹ֖ר בְּכָל־אֶ֥רֶץ מִצְרָֽיִם׃ 47 וַתַּ֣עַשׂ הָאָ֔רֶץ בְּשֶׁ֖בַע שְׁנֵ֣י הַשָּׂבָ֑ע לִקְמָצִֽים׃ 48 וַיִּקְבֹּ֞ץ אֶת־כָּל־אֹ֣כֶל ׀ שֶׁ֣בַע שָׁנִ֗ים אֲשֶׁ֤ר הָיוּ֙ בְּאֶ֣רֶץ מִצְרַ֔יִם וַיִּתֶּן־אֹ֖כֶל בֶּעָרִ֑ים אֹ֧כֶל שְׂדֵה־הָעִ֛יר אֲשֶׁ֥ר סְבִיבֹתֶ֖יהָ נָתַ֥ן בְּתוֹכָֽהּ׃ 49 וַיִּצְבֹּ֨ר יוֹסֵ֥ף בָּ֛ר כְּח֥וֹל הַיָּ֖ם הַרְבֵּ֣ה מְאֹ֑ד עַ֛ד כִּי־חָדַ֥ל לִסְפֹּ֖ר כִּי־אֵ֥ין מִסְפָּֽר׃ 50 וּלְיוֹסֵ֤ף יֻלַּד֙ שְׁנֵ֣י בָנִ֔ים בְּטֶ֥רֶם תָּב֖וֹא שְׁנַ֣ת הָרָעָ֑ב אֲשֶׁ֤ר יָֽלְדָה־לּוֹ֙ אָֽסְנַ֔ת בַּת־פּ֥וֹטִי פֶ֖רַע כֹּהֵ֥ן אֽוֹן׃ 51 וַיִּקְרָ֥א יוֹסֵ֛ף אֶת־שֵׁ֥ם הַבְּכ֖וֹר מְנַשֶּׁ֑ה כִּֽי־נַשַּׁ֤נִי אֱלֹהִים֙ אֶת־כָּל־עֲמָלִ֔י וְאֵ֖ת כָּל־בֵּ֥ית אָבִֽי׃ 52 וְאֵ֛ת שֵׁ֥ם הַשֵּׁנִ֖י קָרָ֣א אֶפְרָ֑יִם כִּֽי־הִפְרַ֥נִי אֱלֹהִ֖ים בְּאֶ֥רֶץ עָנְיִֽי׃ 53 וַתִּכְלֶ֕ינָה שֶׁ֖בַע שְׁנֵ֣י הַשָּׂבָ֑ע אֲשֶׁ֥ר הָיָ֖ה בְּאֶ֥רֶץ מִצְרָֽיִם׃ 54 וַתְּחִלֶּ֜ינָה שֶׁ֣בַע שְׁנֵ֤י הָרָעָב֙ לָב֔וֹא כַּאֲשֶׁ֖ר אָמַ֣ר יוֹסֵ֑ף וַיְהִ֤י רָעָב֙ בְּכָל־הָ֣אֲרָצ֔וֹת וּבְכָל־אֶ֥רֶץ מִצְרַ֖יִם הָ֥יָה לָֽחֶם׃ 55 וַתִּרְעַב֙ כָּל־אֶ֣רֶץ מִצְרַ֔יִם וַיִּצְעַ֥ק הָעָ֛ם אֶל־פַּרְעֹ֖ה לַלָּ֑חֶם וַיֹּ֨אמֶר פַּרְעֹ֤ה לְכָל־מִצְרַ֨יִם֙ לְכ֣וּ אֶל־יוֹסֵ֔ף אֲשֶׁר־יֹאמַ֥ר לָכֶ֖ם תַּעֲשֽׂוּ׃ 56 וְהָרָעָ֣ב הָיָ֔ה עַ֖ל כָּל־פְּנֵ֣י הָאָ֑רֶץ וַיִּפְתַּ֨ח יוֹסֵ֜ף אֶֽת־כָּל־אֲשֶׁ֤ר בָּהֶם֙ וַיִּשְׁבֹּ֣ר לְמִצְרַ֔יִם וַיֶּחֱזַ֥ק הָֽרָעָ֖ב בְּאֶ֥רֶץ מִצְרָֽיִם׃ 57 וְכָל־הָאָ֨רֶץ֙ בָּ֣אוּ מִצְרַ֔יְמָה לִשְׁבֹּ֖ר אֶל־יוֹסֵ֑ף כִּֽי־חָזַ֥ק הָרָעָ֖ב בְּכָל־הָאָֽרֶץ׃

ဘု​ရင်​၏​အိပ်​မက်​ကို​အ​နက်​ဖွင့်​ခြင်း

1 ထို​နောက်​နှစ်​နှစ်​လွန်​သော​အ​ခါ၊ ဖာ​ရော​မင်း​သည် အိပ်​မက်​ကို​မြင်​မက်​သည်​ကား၊ မိ​မိ​သည် မြစ်​နား၌​ရပ်​နေ၏။ 2 အ​ဆင်း​လှ၍​ဝ​သော​နွား​ခု​နစ်​ကောင်​တို့​သည် မြစ်​ထဲ​က​ထွက်၍ မြစ်​နား​မှာ​ပေါက်​သော​မြက်​ပင်​ကို စား​လျက်​နေ​ကြ၏။ 3 ထို​နွား​တို့​နောက်​မှ အ​ဆင်း​မ​လှ၊ ပိန်​သော​နွား​ခု​နစ်​ကောင်​တို့​သည် မြစ်​ထဲ​က​ထွက်၍ အ​ရင်​နွား​တို့​အ​နား၌ ကမ်း​ပေါ်​မှာ​ရပ်​နေ​ကြ၏။ 4 အ​ဆင်း​မ​လှ​ပိန်​သော​နွား​တို့​သည်၊ အ​ဆင်း​လှ၍ ဝ​သော​နွား​ခု​နစ်​ကောင်​တို့​ကို ကိုက်​စား​ကြ၏။ ဖာ​ရော​မင်း​လည်း​နိုး​လေ၏။ 5 တစ်​ဖန်​အိပ်​ပြန်​၍ အိပ်​မက်​ကို​မြင်​မက်​ပြန်​သည်​ကား၊ အ​လုံး​ကြီး၍​ကောင်း​သော စ​ပါး​ခု​နစ်​နှံ​တို့​သည် စ​ပါး​တစ်​ပင်​တည်း၌​ဖြစ်​ကြ​၏။ 6 ထို​နောက်​မှ အ​လုံး​သေး၍ အ​ရှေ့​လေ​ဖြင့်​ပျက်​သော စ​ပါး​ခု​နစ်​နှံ​တို့​သည် ပေါက်​ကြ၏။ 7 အ​လုံး​သေး​သော​စ​ပါး​ခု​နစ်​နှံ​တို့​သည် အ​လုံး​ကြီး၍​ကောင်း​သော စ​ပါး​ခု​နစ်​နှံ​တို့​ကို​စား​ကြ၏။ ဖာ​ရော​မင်း​လည်း​နိုး၍ အိပ်​မက်​ဖြစ်​သည်​ကို သိ​လေ၏။

8 နံ​နက်​အ​ချိန်​ရောက်​သော​အ​ခါ၊ ဖာ​ရော​မင်း​သည် စိတ်​ပူ​ပန်၍၊ အဲ​ဂု​တ္တု​ဗေ​ဒင်​တတ် ပ​ညာ​ရှိ​အ​ပေါင်း​တို့​ကို​ခေါ်၍ အိပ်​မက်​တော်​ကို ပြန်​ကြား​တော်​မူ၏။ သို့​သော်​လည်း​ရှေ့​တော်၌ အ​နက်​ကို​ဖတ်​နိုင်​သော​သူ တစ်​ယောက်​မျှ​မ​ရှိ။*ဒံ၊ ၂:၂။9 ထို​အ​ခါ​ဖ​လား​တော်​ဝန်​က၊ ကျွန်​တော်​သည်​ကိုယ်​အ​ပြစ်​ကို ယ​နေ့​အောက်​မေ့​ပါ​၏။ 10 ဖာ​ရော​ဘု​ရင်​သည် ကျွန်​တော်​နှင့် စား​တော်​ဝန်​ကို​အ​မျက်​ထွက်၍ ကိုယ်​ရံ​တော်​မှူး​အိမ်၌ ချုပ်​ထား​တော်​မူ​သော​အ​ခါ၊ 11 ကျွန်​တော်​တို့​နှစ်​ယောက်​သည် အ​သီး​အ​သီး မိ​မိ​တို့​ကိုယ်​စီ​ဆိုင်​သော အ​နက်​နှင့်​ပြည့်​စုံ​သော​အိပ်​မက်​ကို တစ်​ည​ချင်း​တွင် မြင်​မက်​ကြ​ပါ​၏။ 12 ကျွန်​တော်​တို့၌​ကိုယ်​ရံ​တော်​မှူး​၏​ကျွန် ဟေ​ဗြဲ​လု​လင်​တစ်​ယောက်​ရှိ၏။ ထို​သူ​အား​ကျွန်​တော်​တို့​သည် ကြား​ပြော၍ သူ​သည်​အိပ်​မက်၏​အ​နက်​ကို ဖတ်​ပါ၏။ တစ်​ယောက်​စီ​မြင်​မက်​သည်​အ​တိုင်း ဖတ်​ပါ​၏။ 13 ဖတ်​သည်​အ​တိုင်း​လည်း​မှန်​ပါ၏။ ကျွန်​တော်​သည် အ​ရင်​ရာထူး​ကို​ရ​ပြန်၍၊ စား​တော်​ဝန်​မူ​ကား၊ ဆွဲ​ထား​ခြင်း​ကို​ခံ​ရ​ပါ​သည်​ဟု လျှောက်​လေ၏။

14 ထို​အ​ခါ​ဖာ​ရော​မင်း​သည်​လူ​ကို​စေ​လွှတ်​၍ ယော​သပ်​ကို ခေါ်​တော်​မူ၏။ ယော​သပ်​သည် ထောင်​ထဲ​က​အ​လျင်​အ​မြန်​ထွက်​ရ၍၊ မုတ်​ဆိတ်​ညှပ်​ခြင်း၊ အ​ဝတ်​လဲ​ခြင်း​ကို​ပြု​ပြီး​မှ အ​ထံ​တော်​သို့​ဝင်​ရ​၏။ 15 ဖာ​ရော​မင်း​က​လည်း၊ ငါ​သည်​အိပ်​မက်​ကို​မြင်​မက်​ပြီ။ အ​နက်​ကို အ​ဘယ်​သူ​မျှ​မ​ဖတ်​နိုင်။ သင်​သည် အိပ်​မက်​ကို နား​လည်​သော​ဉာဏ်​နှင့် အ​နက်​ဖတ်​နိုင်​သည်​ကို ငါ​ကြား​ရ​ပြီ​ဟု​ဆို၏။ 16 ယော​သပ်​က​လည်း၊ ကျွန်​တော်​သည် အ​လို​အ​လျောက်​မ​တတ်​နိုင်​ပါ။ ဘု​ရား​သ​ခင်​သည် မင်္ဂ​လာ​အ​ဖြေ​စ​ကား​ကို ဖာ​ရော​ဘု​ရင်​အား​ပေး​တော်​မူ​ပါ​စေ​သော​ဟု လျှောက်​လေ၏။ 17 ဖာ​ရော​မင်း​က​လည်း၊ ငါ​မြင်​မက်​သည်​မှာ၊ မြစ်​နား၌​ငါ​ရပ်​နေ၏။ 18 အ​ဆင်း​လှ၍​ဝ​သော နွား​ခု​နစ်​ကောင်​တို့​သည် မြစ်​ထဲ​က​ထွက်၍၊ မြစ်​နား​မှာ​ပေါက်​သော မြက်​ပင်​ကို​စား​လျက်​နေ​ကြ၏။ 19 ထို​နွား​တို့​နောက်​မှ၊ အ​ဆင်း​မ​လှ ပိန်​ကြုံ​သော​နွား​ခု​နစ်​ကောင်​တို့​သည် ထွက်​လာ​ကြ၏။ ထို​မျှ​လောက် အ​ရုပ်​ဆိုး​သော​နွား​တို့​ကို အဲ​ဂု​တ္တု​ပြည်​တစ်​လျှောက်​လုံး​တွင် တစ်​ခါ​မျှ​မ​မြင်​ရ​စ​ဖူး။ 20 အ​ဆင်း​မ​လှ​ပိန်​သော​နွား​တို့​သည်၊ ဝ​သော​အ​ရင်​နွား​ခု​နစ်​ကောင်​တို့​ကို ကိုက်​စား​ကြ၏။ 21 စား​ပြီး​သော​နောက်၊ စား​မှန်း​ကို​အ​ဘယ်​သူ​မျှ​မ​သိ​ရ။ အ​ရင်​ကဲ့​သို့ အ​ရုပ်​ဆိုး​သေး၏။ ငါ​လည်း​နိုး၏။ 22 တစ်​ဖန်​ငါ​မြင်​မက်​ပြန်​သည်​ကား၊ အ​လုံး​ကြီး၍​ကောင်း​သော စ​ပါး​ခု​နစ်​နှံ​တို့​သည် စ​ပါး​တစ်​ပင်​တည်း၌​ဖြစ်​ကြ၏။ 23 ထို​နောက်​မှ ညှိုး​နွမ်း​လျက်​အ​လုံး​သေး၍ အ​ရှေ့​လေ​ဖြင့်​ပျက်​သော စ​ပါး​ခု​နစ်​နှံ​တို့​သည် ပေါက်​ကြ၏။ 24 အ​လုံး​သေး​သော​စ​ပါး​နှံ​တို့​သည် ကောင်း​သော​စ​ပါး​ခု​နစ်​နှံ​တို့​ကို စား​ကြ၏။ ထို​အိပ်​မက်​ကို ဗေ​ဒင်​တတ်​တို့​အား​ငါ​ကြား​ပြော၍ အ​နက်​ကို အ​ဘယ်​သူ​မျှ​မ​ဖတ်​နိုင်​ဟု ယော​သပ်​အား​ပြော​ဆို​တော်​မူ၏။

25 ယော​သပ်​က​လည်း၊ ဖာ​ရော​ဘု​ရင်​မြင်​မက်​တော်​မူ​သော အိပ်​မက်​ကား တစ်​ပါး​တည်း​ဖြစ်​ပါ၏။ ဘု​ရား​သ​ခင်​ပြု​လ​တ္တံ့​သော​အ​မှု​ကို ဖာ​ရော​ဘု​ရင်​အား ပြ​တော်​မူ​ပြီ။ 26 ကောင်း​သော​နွား​ခု​နစ်​ကောင်​တို့​သည် ခု​နစ်​နှစ်​ဖြစ်​ပါ၏။ ကောင်း​သော​စ​ပါး​ခု​နစ်​နှံ​တို့​သည်​လည်း ခု​နစ်​နှစ်​ဖြစ်​ပါ၏။ အိပ်​မက်​တော်​ကား တစ်​ပါး​တည်း​ဖြစ်​ပါ၏။ 27 ထို​နွား​တို့​နောက်​ထွက်​လာ​သော​နွား၊ ပိန်၍​အ​ရုပ်​ဆိုး​သော နွား​ခု​နစ်​ကောင်​တို့​သည် ခု​နစ်​နှစ်​ဖြစ်​ပါ၏။ အ​ရှေ့​လေ​ဖြင့်​ပျက်​သော စ​ပါး​ဖျင်း​ခု​နစ်​နှံ​တို့​သည်​လည်း၊ အ​စာ​ခေါင်း​ပါး​သော ခု​နစ်​နှစ်​ဖြစ်​ပါ၏။ 28 ဖာ​ရော​ဘု​ရင်​အား ကျွန်​တော်​လျှောက်​လို​သော​အ​ရာ​ဟူ​မူ​ကား၊ ဘု​ရား​သ​ခင်​ပြု​လ​တ္တံ့​သော​အ​မှု​ကို ဖာ​ရော​ဘု​ရင်​အား​ပြ​တော်​မူ၏။ 29 အဲ​ဂု​တ္တု​ပြည်​တစ်​လျှောက်​လုံး​တွင် ဝ​ပြော​သော​နှစ်​ခု​နစ်​နှစ်​ရှိ​လိမ့်​မည်။ 30 ထို​နောက်​မှ အ​စာ​ခေါင်း​ပါး​သော​နှစ် ခု​နစ်​နှစ်​ပေါ်​လာ၍၊ အဲ​ဂု​တ္တု​ပြည်၌​အ​လုံး​စုံ​သော​ဝ​ပြော​ခြင်း​သည် တိမ်​မြုပ်​လျက် အ​စာ​ခေါင်း​ပါး​ခြင်း​အား​ဖြင့် တစ်​ပြည်​လုံး​ပျက်​စီး​လိမ့်​မည်။ 31 အ​စာ​ခေါင်း​ပါး​ခြင်း​သည် အ​လွန်​အား​ကြီး​သော​ကြောင့်၊ အ​ရင်​ဝ​ပြော​ခြင်း၏ လ​က္ခ​ဏာ​မ​ထင်​ရ။ 32 ဖာ​ရော​ဘု​ရင်​သည် ထပ်၍​အိပ်​မက်​မြင်​ရ​သည်​အ​ရာ​မှာ၊ ထို​အ​မှု​ကို ဘု​ရား​သ​ခင် မြဲ​မြံ​ခိုင်​ခံ့​စေ၍ အ​လျင်​အ​မြန်​စီ​ရင်​တော်​မူ​လိမ့်​မည်။ 33 သို့​ဖြစ်၍ ဖာ​ရော​ဘု​ရင်​သည် ဉာဏ်​ပ​ညာ​နှင့်​ပြည့်​စုံ​သော​သူ​ကို ရွေး​ချယ်၍ အဲ​ဂု​တ္တု​ပြည်​ကို အုပ်​စိုး​စေ​တော်​မူ​ပါ။ 34 ခန့်​ထား​တော်​မူ​သော​သူ​သည်​လည်း တစ်​ပြည်​လုံး၌ အ​ကြီး​အ​ကြပ်​တို့​ကို​ခန့်​ထား၍၊ ဝ​ပြော​သော​နှစ် ခု​နစ်​နှစ်​ပတ်​လုံး တစ်​ပြည်​လုံး​တွင် ငါး​ဖို့​တစ်​ဖို့​ကောက်​ယူ​ကြ​ပါ​စေ။ 35 ထို​သူ​တို့​သည်​ဖြစ်​လ​တ္တံ့​သော မင်္ဂ​လာ​နှစ်​တို့​တွင် ရိ​က္ခာ​ရှိ​သ​မျှ​ကို​စု​ရုံး၍ ဖာ​ရော​ဘု​ရင်​ထံ​တော်၌ စ​ပါး​များ​ကို​ဆည်း​ပူး​ကြ​ပါ​စေ။ မြို့​များ၌​လည်း ရိ​က္ခာ​ကို သို​ထား​ကြ​ပါ​စေ။ 36 သို့​ဖြစ်၍ အဲ​ဂု​တ္တု​ပြည်၌​အ​စာ​ခေါင်း​ပါး​သော​နှစ် ခု​နစ်​နှစ်​ရောက်​သော​အ​ခါ၊ ပြည်​သူ​ပြည်​သား​စား​စ​ရာ​ဖို့ သို​ထား​လျက်​ရှိ​နှင့်၍ အ​စာ​ခေါင်း​ပါး​သော​ကာ​လ​တွင် ပြည်​တော်​မ​ပျက်​ရ​ဟု ဖာ​ရော​မင်း​အား​လျှောက်​လေ၏။