Jeremias 38

1 וַיִּשְׁמַ֞ע שְׁפַטְיָ֣ה בֶן־מַתָּ֗ן וּגְדַלְיָ֨הוּ֙ בֶּן־פַּשְׁח֔וּר וְיוּכַל֙ בֶּן־שֶׁ֣לֶמְיָ֔הוּ וּפַשְׁח֖וּר בֶּן־מַלְכִּיָּ֑ה אֶ֨ת־הַדְּבָרִ֔ים אֲשֶׁ֧ר יִרְמְיָ֛הוּ מְדַבֵּ֥ר אֶל־כָּל־הָעָ֖ם לֵאמֹֽר׃ ס 2 כֹּה֮ אָמַ֣ר יְהוָה֒ הַיֹּשֵׁב֙ בָּעִ֣יר הַזֹּ֔את יָמ֕וּת בַּחֶ֖רֶב בָּרָעָ֣ב וּבַדָּ֑בֶר וְהַיֹּצֵ֤א אֶל־הַכַּשְׂדִּים֙ יחיה וְהָיְתָה־לּ֥וֹ נַפְשׁ֛וֹ לְשָׁלָ֖ל וָחָֽי׃ ס 3 כֹּ֖ה אָמַ֣ר יְהוָ֑ה הִנָּתֹ֨ן תִּנָּתֵ֜ן הָעִ֣יר הַזֹּ֗את בְּיַ֛ד חֵ֥יל מֶֽלֶךְ־בָּבֶ֖ל וּלְכָדָֽהּ׃ 4 וַיֹּאמְר֨וּ הַשָּׂרִ֜ים אֶל־הַמֶּ֗לֶךְ י֣וּמַת נָא֮ אֶת־הָאִ֣ישׁ הַזֶּה֒ כִּֽי־עַל־כֵּ֡ן הֽוּא־מְרַפֵּ֡א אֶת־יְדֵי֩ אַנְשֵׁ֨י הַמִּלְחָמָ֜ה הַֽנִּשְׁאָרִ֣ים ׀ בָּעִ֣יר הַזֹּ֗את וְאֵת֙ יְדֵ֣י כָל־הָעָ֔ם לְדַבֵּ֣ר אֲלֵיהֶ֔ם כַּדְּבָרִ֖ים הָאֵ֑לֶּה כִּ֣י ׀ הָאִ֣ישׁ הַזֶּ֗ה אֵינֶ֨נּוּ דֹרֵ֧שׁ לְשָׁל֛וֹם לָעָ֥ם הַזֶּ֖ה כִּ֥י אִם־לְרָעָֽה׃ 5 וַיֹּ֨אמֶר֙ הַמֶּ֣לֶךְ צִדְקִיָּ֔הוּ הִנֵּה־ה֖וּא בְּיֶדְכֶ֑ם כִּֽי־אֵ֣ין הַמֶּ֔לֶךְ יוּכַ֥ל אֶתְכֶ֖ם דָּבָֽר׃ 6 וַיִּקְח֣וּ אֶֽת־יִרְמְיָ֗הוּ וַיַּשְׁלִ֨כוּ אֹת֜וֹ אֶל־הַבּ֣וֹר ׀ מַלְכִּיָּ֣הוּ בֶן־הַמֶּ֗לֶךְ אֲשֶׁר֙ בַּחֲצַ֣ר הַמַּטָּרָ֔ה וַיְשַׁלְּח֥וּ אֶֽת־יִרְמְיָ֖הוּ בַּחֲבָלִ֑ים וּבַבּ֤וֹר אֵֽין־מַ֨יִם֙ כִּ֣י אִם־טִ֔יט וַיִּטְבַּ֥ע יִרְמְיָ֖הוּ בַּטִּֽיט׃ ס 7 וַיִּשְׁמַ֡ע עֶֽבֶד־מֶ֨לֶךְ הַכּוּשִׁ֜י אִ֣ישׁ סָרִ֗יס וְהוּא֙ בְּבֵ֣ית הַמֶּ֔לֶךְ כִּֽי־נָתְנ֥וּ אֶֽת־יִרְמְיָ֖הוּ אֶל־הַבּ֑וֹר וְהַמֶּ֥לֶךְ יוֹשֵׁ֖ב בְּשַׁ֥עַר בִּנְיָמִֽן׃ 8 וַיֵּצֵ֥א עֶֽבֶד־מֶ֖לֶךְ מִבֵּ֣ית הַמֶּ֑לֶךְ וַיְדַבֵּ֥ר אֶל־הַמֶּ֖לֶךְ לֵאמֹֽר׃ 9 אֲדֹנִ֣י הַמֶּ֗לֶךְ הֵרֵ֜עוּ הָאֲנָשִׁ֤ים הָאֵ֨לֶּה֙ אֵ֣ת כָּל־אֲשֶׁ֤ר עָשׂוּ֙ לְיִרְמְיָ֣הוּ הַנָּבִ֔יא אֵ֥ת אֲשֶׁר־הִשְׁלִ֖יכוּ אֶל־הַבּ֑וֹר וַיָּ֤מָת תַּחְתָּיו֙ מִפְּנֵ֣י הָֽרָעָ֔ב כִּ֣י אֵ֥ין הַלֶּ֛חֶם ע֖וֹד בָּעִֽיר׃ 10 וַיְצַוֶּ֣ה הַמֶּ֔לֶךְ אֵ֛ת עֶֽבֶד־מֶ֥לֶךְ הַכּוּשִׁ֖י לֵאמֹ֑ר קַ֣ח בְּיָדְךָ֤ מִזֶּה֙ שְׁלֹשִׁ֣ים אֲנָשִׁ֔ים וְֽהַעֲלִ֜יתָ אֶֽת־יִרְמְיָ֧הוּ הַנָּבִ֛יא מִן־הַבּ֖וֹר בְּטֶ֥רֶם יָמֽוּת׃ 11 וַיִּקַּ֣ח ׀ עֶֽבֶד־מֶ֨לֶךְ אֶת־הָאֲנָשִׁ֜ים בְּיָד֗וֹ וַיָּבֹ֤א בֵית־הַמֶּ֨לֶךְ֙ אֶל־תַּ֣חַת הָאוֹצָ֔ר וַיִּקַּ֤ח מִשָּׁם֙ בְּלוֹיֵ֣ הסחבות וּבְלוֹיֵ֖ מְלָחִ֑ים וַיְשַׁלְּחֵ֧ם אֶֽל־יִרְמְיָ֛הוּ אֶל־הַבּ֖וֹר בַּחֲבָלִֽים׃ 12 וַיֹּ֡אמֶר עֶבֶד־מֶ֨לֶךְ הַכּוּשִׁ֜י אֶֽל־יִרְמְיָ֗הוּ שִׂ֣ים נָ֠א בְּלוֹאֵ֨י הַסְּחָב֤וֹת וְהַמְּלָחִים֙ תַּ֚חַת אַצִּל֣וֹת יָדֶ֔יךָ מִתַּ֖חַת לַחֲבָלִ֑ים וַיַּ֥עַשׂ יִרְמְיָ֖הוּ כֵּֽן׃ 13 וַיִּמְשְׁכ֤וּ אֶֽת־יִרְמְיָ֨הוּ֙ בַּֽחֲבָלִ֔ים וַיַּעֲל֥וּ אֹת֖וֹ מִן־הַבּ֑וֹר וַיֵּ֣שֶׁב יִרְמְיָ֔הוּ בַּחֲצַ֖ר הַמַּטָּרָֽה׃ ס 14 וַיִּשְׁלַ֞ח הַמֶּ֣לֶךְ צִדְקִיָּ֗הוּ וַיִּקַּ֞ח אֶֽת־יִרְמְיָ֤הוּ הַנָּבִיא֙ אֵלָ֔יו אֶל־מָבוֹא֙ הַשְּׁלִישִׁ֔י אֲשֶׁ֖ר בְּבֵ֣ית יְהוָ֑ה וַיֹּ֨אמֶר הַמֶּ֜לֶךְ אֶֽל־יִרְמְיָ֗הוּ שֹׁאֵ֨ל אֲנִ֤י אֹֽתְךָ֙ דָּבָ֔ר אַל־תְּכַחֵ֥ד מִמֶּ֖נִּי דָּבָֽר׃ 15 וַיֹּ֤אמֶר יִרְמְיָ֨הוּ֙ אֶל־צִדְקִיָּ֔הוּ כִּ֚י אַגִּ֣יד לְךָ֔ הֲל֖וֹא הָמֵ֣ת תְּמִיתֵ֑נִי וְכִי֙ אִיעָ֣צְךָ֔ לֹ֥א תִשְׁמַ֖ע אֵלָֽי׃ 16 וַיִּשָּׁבַ֞ע הַמֶּ֧לֶךְ צִדְקִיָּ֛הוּ אֶֽל־יִרְמְיָ֖הוּ בַּסֵּ֣תֶר לֵאמֹ֑ר חַי־יְהוָ֞ה את אֲשֶׁר֩ עָשָׂה־לָ֨נוּ אֶת־הַנֶּ֤פֶשׁ הַזֹּאת֙ אִם־אֲמִיתֶ֔ךָ וְאִם־אֶתֶּנְךָ֗ בְּיַד֙ הָאֲנָשִׁ֣ים הָאֵ֔לֶּה אֲשֶׁ֥ר מְבַקְשִׁ֖ים אֶת־נַפְשֶֽׁךָ׃ ס 17 וַיֹּ֣אמֶר יִרְמְיָ֣הוּ אֶל־צִדְקִיָּ֡הוּ כֹּֽה־אָמַ֣ר יְהוָה֩ אֱלֹהֵ֨י צְבָא֜וֹת אֱלֹהֵ֣י יִשְׂרָאֵ֗ל אִם־יָצֹ֨א תֵצֵ֜א אֶל־שָׂרֵ֤י מֶֽלֶךְ־בָּבֶל֙ וְחָיְתָ֣ה נַפְשֶׁ֔ךָ וְהָעִ֣יר הַזֹּ֔את לֹ֥א תִשָּׂרֵ֖ף בָּאֵ֑שׁ וְחָיִ֖תָה אַתָּ֥ה וּבֵיתֶֽךָ׃ 18 וְאִ֣ם לֹֽא־תֵצֵ֗א אֶל־שָׂרֵי֙ מֶ֣לֶךְ בָּבֶ֔ל וְנִתְּנָ֞ה הָעִ֤יר הַזֹּאת֙ בְּיַ֣ד הַכַּשְׂדִּ֔ים וּשְׂרָפ֖וּהָ בָּאֵ֑שׁ וְאַתָּ֖ה לֹֽא־תִמָּלֵ֥ט מִיָּדָֽם׃ ס 19 וַיֹּ֛אמֶר הַמֶּ֥לֶךְ צִדְקִיָּ֖הוּ אֶֽל־יִרְמְיָ֑הוּ אֲנִ֧י דֹאֵ֣ג אֶת־הַיְּהוּדִ֗ים אֲשֶׁ֤ר נָֽפְלוּ֙ אֶל־הַכַּשְׂדִּ֔ים פֶּֽן־יִתְּנ֥וּ אֹתִ֛י בְּיָדָ֖ם וְהִתְעַלְּלוּ־בִֽי׃ פ 20 וַיֹּ֥אמֶר יִרְמְיָ֖הוּ לֹ֣א יִתֵּ֑נוּ שְֽׁמַֽע־נָ֣א ׀ בְּק֣וֹל יְהוָ֗ה לַאֲשֶׁ֤ר אֲנִי֙ דֹּבֵ֣ר אֵלֶ֔יךָ וְיִ֥יטַב לְךָ֖ וּתְחִ֥י נַפְשֶֽׁךָ׃ 21 וְאִם־מָאֵ֥ן אַתָּ֖ה לָצֵ֑את זֶ֣ה הַדָּבָ֔ר אֲשֶׁ֥ר הִרְאַ֖נִי יְהוָֽה׃ 22 וְהִנֵּ֣ה כָל־הַנָּשִׁ֗ים אֲשֶׁ֤ר נִשְׁאֲרוּ֙ בְּבֵ֣ית מֶֽלֶךְ־יְהוּדָ֔ה מוּצָא֕וֹת אֶל־שָׂרֵ֖י מֶ֣לֶךְ בָּבֶ֑ל וְהֵ֣נָּה אֹמְר֗וֹת הִסִּית֜וּךָ וְיָכְל֤וּ לְךָ֙ אַנְשֵׁ֣י שְׁלֹמֶ֔ךָ הָטְבְּע֥וּ בַבֹּ֛ץ רַגְלֶ֖ךָ נָסֹ֥גוּ אָחֽוֹר׃ 23 וְאֶת־כָּל־נָשֶׁ֣יךָ וְאֶת־בָּנֶ֗יךָ מֽוֹצִאִים֙ אֶל־הַכַּשְׂדִּ֔ים וְאַתָּ֖ה לֹא־תִמָּלֵ֣ט מִיָּדָ֑ם כִּ֣י בְיַ֤ד מֶֽלֶךְ־בָּבֶל֙ תִּתָּפֵ֔שׂ וְאֶת־הָעִ֥יר הַזֹּ֖את תִּשְׂרֹ֥ף בָּאֵֽשׁ׃ פ 24 וַיֹּ֨אמֶר צִדְקִיָּ֜הוּ אֶֽל־יִרְמְיָ֗הוּ אִ֛ישׁ אַל־יֵדַ֥ע בַּדְּבָֽרִים־הָאֵ֖לֶּה וְלֹ֥א תָמֽוּת׃ 25 וְכִֽי־יִשְׁמְע֣וּ הַשָּׂרִים֮ כִּֽי־דִבַּ֣רְתִּי אִתָּךְ֒ וּבָ֣אוּ אֵלֶ֣יךָ וְֽאָמְר֪וּ אֵלֶ֟יךָ הַגִּֽידָה־נָּ֨א לָ֜נוּ מַה־דִּבַּ֧רְתָּ אֶל־הַמֶּ֛לֶךְ אַל־תְּכַחֵ֥ד מִמֶּ֖נּוּ וְלֹ֣א נְמִיתֶ֑ךָ וּמַה־דִּבֶּ֥ר אֵלֶ֖יךָ הַמֶּֽלֶךְ׃ 26 וְאָמַרְתָּ֣ אֲלֵיהֶ֔ם מַפִּיל־אֲנִ֥י תְחִנָּתִ֖י לִפְנֵ֣י הַמֶּ֑לֶךְ לְבִלְתִּ֧י הֲשִׁיבֵ֛נִי בֵּ֥ית יְהוֹנָתָ֖ן לָמ֥וּת שָֽׁם׃ פ 27 וַיָּבֹ֨אוּ כָל־הַשָּׂרִ֤ים אֶֽל־יִרְמְיָ֨הוּ֙ וַיִּשְׁאֲל֣וּ אֹת֔וֹ וַיַּגֵּ֤ד לָהֶם֙ כְּכָל־הַדְּבָרִ֣ים הָאֵ֔לֶּה אֲשֶׁ֥ר צִוָּ֖ה הַמֶּ֑לֶךְ וַיַּחֲרִ֣שׁוּ מִמֶּ֔נּוּ כִּ֥י לֹֽא־נִשְׁמַ֖ע הַדָּבָֽר׃ פ 28 וַיֵּ֤שֶׁב יִרְמְיָ֨הוּ֙ בַּחֲצַ֣ר הַמַּטָּרָ֔ה עַד־י֖וֹם אֲשֶׁר־נִלְכְּדָ֣ה יְרוּשָׁלִָ֑ם ס וְהָיָ֕ה כַּאֲשֶׁ֥ר נִלְכְּדָ֖ה יְרוּשָׁלִָֽם׃ פ

ရေ​မ​ရှိ​သည့်​ရေ​တွင်း​ထဲ​သို့

1-3 ထာ​ဝ​ရ​ဘု​ရား မိန့်​တော်​မူ​သည်​ကား၊ ဤ​မြို့​ထဲ​မှာ​နေ​သော​သူ​သည် ဓား​ဘေး၊ မွတ်​သိပ်​ခြင်း​ဘေး၊ ကာ​လ​နာ​ဘေး​တို့​နှင့် သေ​လိမ့်​မည်။ ခါ​လ​ဒဲ​လူ​တို့​ဘက်​သို့ ထွက်​သွား​သော သူ​သည်​အ​သက်​ချမ်း​သာ၍၊ လက်​ရ​ဥ​စ္စာ​ကဲ့​သို့ ကိုယ်​အ​သက်​ကို​ရ​လိမ့်​မည် ဟူ၍​လည်း​ကောင်း၊ ဤ​မြို့​ကို ဗာ​ဗု​လုန်​ရှင်​ဘု​ရင်၏ ဗိုလ်​ခြေ​လက်​သို့ ဆက်​ဆက်​အပ်၍၊ သူ​သည် သိမ်း​ယူ​လိမ့်​မည် ဟူ၍​လည်း​ကောင်း၊ ထာ​ဝ​ရ​ဘု​ရား မိန့်​တော်​မူ၏​ဟု၊ ယေ​ရ​မိ​သည် လူ​အ​ပေါင်း​တို့​အား ဟော​ပြော​တတ်​သော​စ​ကား​များ​ကို မဿန်​သား ရှေ​ဖ​တိ၊ ပါ​ရှု​ရ​သား ဂေ​ဒ​လိ၊ ရှေ​လ​မိ​သား ယေ​ဟု​က​လ၊ မာ​လ​ခိ​သား ပါ​ရှု​ရ​တို့​သည်​ကြား​သော​အ​ခါ၊ 4 ထို​မှူး​မတ်​တို့​သည် ရှင်​ဘု​ရင်​ထံ​သို့​ဝင်၍၊ ဤ​သူ​သည် ဤ​သို့​သော​စ​ကား​ကို​ပြော​သ​ဖြင့်၊ မြို့​ထဲ​မှာ ကျန်​ကြွင်း​သေး​သော စစ်​သူ​ရဲ​အ​စ​ရှိ​သော လူ​အ​ပေါင်း​တို့၏​လက်​ကို အား​လျော့​စေ​တတ်​ပါ၏။ သူ​သည် ဤ​လူ​မျိုး၏​အ​ကျိုး​ကို မ​ပြု​စု​တတ်၊ ဖျက်​ဆီး​တတ်​ပါ၏။ ထို​ကြောင့်၊ သူ့​ကို ကွပ်​မျက်​ပါ​မည်​အ​ကြောင်း အ​ခွင့်​တောင်း​ပန်​ပါ၏​ဟု လျှောက်​လျှင်၊ 5 ဇေ​ဒ​ကိ​မင်း​ကြီး​က၊ သူ​သည် သင်​တို့​လက်၌​ရှိ၏။ ရှင်​ဘု​ရင်​သည် သင်​တို့​အ​လို​ကို မ​ဆီး​တား​နိုင်​ဟု မိန့်​တော်​မူ၏။ 6 ထို​အ​ခါ ယေ​ရ​မိ​ကို​ယူ၍၊ ထောင်​ဝင်း​ထဲ​မှာ​ရှိ​သော သား​တော်​မာ​လ​ခိ၏​မြေ​တွင်း၌ ကြိုး​နှင့်​လျှော့​ချ​ကြ၏။ ထို​မြေ​တွင်း၌ ရေ​မ​ရှိ၊ ရွှံ့​သာ​ရှိ၍၊ ယေ​ရ​မိ​သည် ရွှံ့၌​ကျွံ​လျက်​နေ၏။

7 ထို​သို့ ယေ​ရ​မိ​ကို မြေ​တွင်း၌ ချ​ထား​ကြောင်း​ကို နန်း​တော်​အ​ရာ​ရှိ​ဖြစ်​သော​သူ၊ ကု​ရှ​အ​မျိုး​သား ဧ​ဗ​ဒ​မေ​လက်​သည် ကြား​သိ​သော​အ​ခါ၊ ရှင်​ဘု​ရင်​သည် ဗင်္ယာ​မိန်​တံ​ခါး​ဝ၌ ထိုင်​နေ​တော်​မူ​စဉ်​တွင်၊ 8 ထို​သူ​သည် နန်း​တော်​ထဲ​က​ထွက်၍ အ​ထံ​တော်​သို့​သွား​ပြီး​လျှင်၊ 9 အ​ကျွန်ုပ်​သ​ခင် အ​ရှင်​မင်း​ကြီး၊ ထို​သူ​တို့​သည် ပ​ရော​ဖက်​ယေ​ရ​မိ​ကို ပြု​လေ​သ​မျှ​တို့၌ မှား​ကြ​ပါ​ပြီ။ မြေ​တွင်း၌ ချ​ထား​ကြ​ပါ​ပြီ။ မြို့၌ မုန့်​ကုန်​သော​ကြောင့်၊ ထို​တွင်း၌ ငတ်​မွတ်၍​သေ​ပါ​လိမ့်​မည်​ဟု လျှောက်​သော်၊ 10 ရှင်​ဘု​ရင်​က၊ ပ​ရော​ဖက်​ယေ​ရ​မိ မ​သေ​မီ ဤ​အ​ရပ်​မှ လူ​သုံး​ဆယ်​ကို​ခေါ်​သွား၍၊ မြေ​တွင်း​ထဲ​က နုတ်​ယူ​လော့​ဟု၊ ကု​ရှ​အ​မျိုး​သား ဧ​ဗ​ဒ​မေ​လက်​ကို အ​မိန့်​တော်​ရှိ၏။ 11 ဧ​ဗ​ဒ​မေ​လက်​သည်​လည်း လူ​တို့​ကို​ခေါ်၍ နန်း​တော်​အ​တွင်း ဘ​ဏ္ဍာ​တိုက်​အောက်​သို့​ဝင်​ပြီး​လျှင်၊ ဟောင်း​နွမ်း​သော အ​ဝတ်​စုတ်​များ​ကို​ယူ​ပြီး​မှ၊ ယေ​ရ​မိ​ရှိ​ရာ မြေ​တွင်း၌ ကြိုး​နှင့်​လျှော့​ချ​လေ၏။ 12 ထို​အ​ခါ​ကု​ရှ​အ​မျိုး​သား ဧ​ဗ​ဒ​မေ​လက်​က၊ ဟောင်း​နွမ်း​သော ဤ​အ​ဝတ်​စုတ်​တို့​နှင့် သင်၏​လက်​က​တီး​ကြား၌ ကြိုး​ကို​ခု​ခံ​ပါ​လော့​ဟု ဆို​သည်​အ​တိုင်း ယေ​ရ​မိ​ပြု​လေ၏။ 13 ထို​သို့​ယေ​ရ​မိ​ကို မြေ​တွင်း​ထဲ​က ကြိုး​နှင့်​ဆွဲ​တင်​ကြ၏။ ထို​နောက် ယေ​ရ​မိ​သည်​ထောင်​ဝင်း​ထဲ​မှာ နေ​လေ၏။

ယေ​ရ​မိ​ထံ​ဇေ​ဒ​ကိ​အ​ကြံ​တောင်း​ခြင်း

14 တစ်​ဖန် ဇေ​ဒ​ကိ​မင်း​ကြီး​သည်​လူ​ကို​စေ​လွှတ်၍၊ ဗိ​မာန်​တော်၌ တ​တိ​ယ​အ​တွင်း​ခန်း​ထဲ​သို့ ယေ​ရ​မိ​ကို​ခေါ်​ပြီး​လျှင်၊ သင်၌ တစ်​စုံ​တစ်​ခု​ကို ငါ​မေး​မြန်း​မည်။ အ​ဘယ်​အ​ရာ​ကို​မျှ မ​ထိမ်​မ​ဝှက်​နှင့်​ဟု ဆို​သော်၊ 15 ယေ​ရ​မိ​က၊ အ​ကျွန်ုပ်​လျှောက်​လျှင်၊ အ​ကျွန်ုပ်​ကို​မ​သတ်​ဘဲ အ​မှန်​နေ​တော်​မူ​မည်​လော။ အ​ကျွန်ုပ်​သည် အ​ကြံ​ပေး​လျှင်၊ အ​ကျွန်ုပ်​စ​ကား​ကို နား​ထောင်​တော်​မူ​မည်​လော​ဟု ဇေ​ဒ​ကိ​ကို မေး​လျှောက်​လေ၏။ 16 ဇေ​ဒ​ကိ​မင်း​ကြီး​က​လည်း၊ ငါ​တို့​ကို အ​သက်​ရှင်​သော​သ​တ္တ​ဝါ​ဖြစ်​စေ​ခြင်း​ငှာ ဖန်​ဆင်း​သော ထာ​ဝ​ရ​ဘု​ရား အ​သက်​ရှင်​တော်​မူ​သည်​အ​တိုင်း၊ သင့်​ကို​ငါ​မ​သတ်။ သင့်​အ​သက်​ကို​ရှာ​သော ထို​လူ​တို့​လက်​သို့ သင့်​ကို​ငါ​မ​အပ်​ဟု ယေ​ရ​မိ​အား တိတ်​ဆိတ်​စွာ ကျိန်​ဆို​လေ၏။ 17 ယေ​ရ​မိ​က​လည်း၊ ဣ​သ​ရေ​လ​အ​မျိုး၏ ဘု​ရား​သ​ခင်၊ ကောင်း​ကင်​ဗိုလ်​ခြေ​အ​ရှင်​ဘု​ရား​သ​ခင် ထာ​ဝ​ရ​ဘု​ရား မိန့်​တော်​မူ​သည်​ကား၊ ကိုယ်​တော်​သည် ဗာ​ဗု​လုန် ရှင်​ဘု​ရင်၏​မှူး​မတ်​တို့​ထံ​သို့ အ​မှန်​ထွက်​သွား​လျှင် အ​သက်​ချမ်း​သာ​ရ​တော်​မူ​မည်။ ဤ​မြို့​သည်​လည်း မီး​ရှို့​ခြင်း​နှင့် လွတ်​လိမ့်​မည်။ ကိုယ်​တော်​နှင့်​တ​ကွ ဆွေ​တော်​မျိုး​တော်​တို့​သည် အ​သက်​ချမ်း​သာ​ရ​ကြ​လိမ့်​မည်။ 18 သို့​မ​ဟုတ်၊ ကိုယ်​တော်​သည် ဗာ​ဗု​လုန်​ရှင်​ဘု​ရင်၏ မှူး​မတ်​တို့​ထံ​သို့ မ​ထွက်​မ​သွား​လျှင်၊ ဤ​မြို့​ကို ခါ​လ​ဒဲ​လူ​တို့​လက်​သို့​အပ်၍၊ သူ​တို့​သည် မီး​ရှို့​ကြ​လိမ့်​မည်။ ကိုယ်​တော်​သည်​လည်း၊ သူ​တို့​လက်​နှင့် မ​လွတ်​ရ​ဟု ဇေ​ဒ​ကိ​ကို​လျှောက်​ဆို၏။ 19 ဇေ​ဒ​ကိ​မင်း​ကြီး​က​လည်း၊ ခါ​လ​ဒဲ​လူ​တို့​ဘက်​သို့ ကူး​သွား​သော ယု​ဒ​လူ​တို့​ကို ငါ​ကြောက်၏။ ငါ့​ကို သူ​တို့​လက်​သို့​အပ်၍၊ ငါ​သည်​ကဲ့​ရဲ့​ခြင်း​ကို​ခံ​ရ​မည် စိုး​ရိမ်​သည်​ဟု​ဆို​လျှင်၊ 20 ယေ​ရ​မိ​က၊ ကိုယ်​တော်​ကို မ​အပ်​ရ။ အ​ကျွန်ုပ်​ဆင့်​ဆို​သော ထာ​ဝ​ရ​ဘု​ရား၏​အ​မိန့်​တော်​ကို နား​ထောင်​တော်​မူ​ပါ။ ထို​သို့​ပြု​လျှင် ချမ်း​သာ​ရ၍ အ​သက်​ရှင်​တော်​မူ​မည်။ 21 သို့​မ​ဟုတ်၊ ကိုယ်​တော်​က၊ ငါ​မ​ထွက်​မ​သွား​ဟု ငြင်း​လျှင်၊ အ​ကျွန်ုပ်​အား ထာ​ဝ​ရ​ဘု​ရား ပြ​တော်​မူ​သော​အ​ရာ​ဟူ​မူ​ကား၊ 22 နန်း​တော်၌ ကျန်​ကြွင်း​သ​မျှ​သော မိန်း​မ​တို့​ကို ဗာ​ဗု​လုန်​ရှင်​ဘု​ရင်၏ မှူး​မတ်​တို့​ထံ​သို့ ထုတ်​ဆောင်​ကြ​လိမ့်​မည်။ ထို​မိန်း​မ​တို့​က​လည်း၊ ကိုယ်​တော်၏ အ​ဆွေ​ခင်​ပွန်း​တို့​သည် သွေး​ဆောင်၍​နိုင်​ကြ​ပြီ။ ခြေ​တော်​သည် ရွှံ့၌​ကျွံ၍၊ သူ​တို့​သည် ဆုတ်​သွား​ကြ​ပြီ​ဟု ကိုယ်​တော်​အား ဆို​ကြ​လိမ့်​မည်။ 23 ထို​သို့​ကိုယ်​တော်၏​မ​ယား​နှင့် သား​သ​မီး​ရှိ​သ​မျှ​တို့​ကို ခါ​လ​ဒဲ​လူ​တို့​ထံ​သို့ ထုတ်​ဆောင်​ကြ​လိမ့်​မည်။ ကိုယ်​တော်​လည်း သူ​တို့​လက်​နှင့်​မ​လွတ်​ဘဲ၊ ဗာ​ဗု​လုန်​ရှင်​ဘု​ရင်​လက်​သို့​ရောက်၍၊ ဤ​မြို့​ကို မီး​ရှို့​စေ​တော်​မူ​မည်​ဟု လျှောက်၏။ 24 ဇေ​ဒ​ကိ​က​လည်း၊ ဤ​စ​ကား​ကို အ​ဘယ်​သူ​မျှ​မ​ကြား​မ​သိ​စေ​နှင့်။ သို့​ပြု​လျှင်၊ သင်​သည်​မ​သေ​ရ။ 25 ငါ​သည် သင်​နှင့် စ​ကား​ပြော​ကြောင်း​ကို မှူး​မတ်​တို့​သည်​ကြား၍ သင်​ရှိ​ရာ​သို့​လာ​လျက်၊ သင်​သည် ရှင်​ဘု​ရင်​အား အ​ဘယ်​သို့ လျှောက်​သည်​ကို​လည်း​ကောင်း၊ ရှင်​ဘု​ရင်​သည် သင့်​အား အ​ဘယ်​သို့​မိန့်​တော်​မူ​သည်​ကို​လည်း​ကောင်း၊ ငါ​တို့​အား ကြား​ပြော​ပါ​လော့။ မ​ထိမ်​မ​ဝှက်​ပါ​နှင့် ဟု​ဆို​လျှင်၊ 26 သင်​က​လည်း၊ ငါ့​ကို​သေ​စေ​ခြင်း​ငှာ၊ ယော​န​သန်​အိမ်​သို့ ပြန်​စေ​တော်​မ​မူ​မည်​အ​ကြောင်း၊ ရှင်​ဘု​ရင်​ထံ၌ ငါ​အ​သ​နား​တော်​ခံ​ပြီ​ဟု သူ​တို့​အား​ပြန်​ပြော​လော့​ဟု၊ ယေ​ရ​မိ​အား မိန့်​တော်​မူ၏။ 27 ထို​အ​ခါ မှူး​မတ်​အ​ပေါင်း​တို့​သည် ယေ​ရ​မိ​ရှိ​ရာ​သို့ လာ၍​မေး​စစ်​ကြ၏။ သူ​သည်​လည်း၊ ရှင်​ဘု​ရင်​မှာ​ထား​သ​မျှ​အ​တိုင်း ပြန်​ပြော​ပြီး​မှ၊ သူ​တို့​သည် မ​မေး​မ​စစ်​ဘဲ​နေ​ကြ၏။ ထို​အ​မှု​ကို အ​ဘယ်​သူ​မျှ မ​ရိပ်​မိ​ကြ။ 28 ယေ​ရု​ရှ​လင်​မြို့​ကို တိုက်၍​ရ​သော နေ့​တိုင်​အောင်၊ ယေ​ရ​မိ​သည် ထောင်​ဝင်း​ထဲ​မှာ​နေ​ရ၏။ ယေ​ရု​ရှ​လင်​မြို့​သည် ရန်​သူ​လက်​သို့ ရောက်​သော​အ​ခါ၊ ထောင်​ဝင်း​ထဲ​မှာ​ရှိ​သေး၏။*ယေ​ဇ၊၃၃:၂၁။