Alma
A alma é a parte mais íntima do ser humano — sede da vida, dos afetos e do encontro com Deus. A Bíblia convida a cuidar da alma com zelo e a aquietá-la diante do Senhor.
A alma diante de Deus
Bendize ao Senhor, ó minha alma! A alma suspira por Deus como a corça suspira pelas águas — com sede de eternidade.
Dabidi berari.
Ene arima, benedica çaçu Jauna. Jainco Jauna, handizqui çare goretsia. Ospez eta edertasunez inguratu çare;
Azqueneraino, Dabiden psalmoa.
Dabiden psalmoa Idumeaco mortuan cenean.
Jaunac bethe betza çure galdeac oro: Jaunac bere Cristo duela itzurraraci, orai dut eçagutu.
Jaunac bere ceru saindutic ençunen du; haren besoco indarrean da itzurpena.
Badaquit Jaunac çucembidea atheratuco duela beharrençat, eta aspercundea nohorroinençat.
Prestuec aldiz, aithor bihurturen darotzute, eta çucenec çure aitzinean içanen dute beren egoitza.
Ene lagunça ethorrico da Jauna ganic, ceinac eguin baititu ceru-lurrac.
Cuidar da alma
Que aproveita ao homem ganhar o mundo inteiro e perder a sua alma? Buscar a Deus de toda alma é o caminho da vida.
Ecen cer probetchu du guiçonac baldin mundu gucia irabaz badeça, eta bere arima gal badeça? edo cer emanen du guiçonac bere arimaren recompensamendutan?
Eta Iesusec erran cieçón, Onhetsiren duc eure Iainco Iauna eure bihotz guciaz, eta eure arima guciaz, eta eure pensamendu guciaz.
Eta etzaretela beldur gorputza hiltzen dutenén, eta arimá ecin hil deçaquetenen: bainaitzitic çareten beldur arimá eta gorputza gehennán gal ahal ditzaquenaren.
Eta han çuen Jainco Jauna bilhatzen duçuenean, aurkituren duçue, baldin hargatic bilhatzen baduçue çuen bihotz oroz eta çuen arimaco atsecabe guciz.
Halaz bizquitartean non atzarriqui beguiratuco baititutzue, eta eguinçaz betheco manamendua eta leguea Moise, Jaunaren cerbitzariac eman içan darozquitzuenac, maitha deçaçuençat çuen Jainco Jauna, ibil çaitezten haren bide gucietan, beguira detzatzuen haren manamenduac, hari iratchiquiac egon çaitezten eta cerbitza deçaçuen çuen bihotz oroz eta arima guciz.
Huna, bada, orai sarcen naicela guiçon guciec iragan behar duten bidean, eta çuec osoqui eçagut çaçue Jaunac, çuei emanen çarotzuetela aguindu darozquitzuen hitz orotaric, bat bakarra ez dela alferra atheratu.
Bilhaturen nauçue; eta atzemanen nauçue, çuen bihotz oroz bilhatuco nauçuenean.
Hau dio Jaunac: Çaudezte bideen gainean; ikusaçue, eta galda çaçue bidexca çaharrez, cein den bide ona, eta hartaric ibil çaitezte, eta çuen arimençat aurkituren duçue phausua. Eta ihardetsi dute: Ez gare ibilico.
Solas aphaindua, ezti-bresca bat da; arimaco goçotasuna, heçurren osagarria da.
Maiteá, desiratzen diat gauça gucietan prospera deçán, eta sendo aicén, hire arimá prospero den beçala.