Bom dia

3 خداوندا، صبحگاهان صدای مرا می‌شنوی؛

بامدادان، استدعایم را به حضورت می‌آرایم

و انتظار می‌کشم.

13 اما من نزد تو ای خداوند، فریاد کمک برمی‌آورم؛

بامدادان دعای خود را به پیشگاهت تقدیم می‌کنم.

8 ای جان من، بیدار شو!

ای چنگ و بربط بیدار شوید!

من سپیده‌دم را بیدار خواهم کرد!

16 اما من در وصف قدرت تو می‌سرایم؛

صبحگاهان در وصف محبت تو شادمانه می‌سرایم؛

زیرا تو قلعۀ بلند منی،

و پناهگاه من در روز تنگی.

16 اما من در وصف قدرت تو می‌سرایم؛

صبحگاهان در وصف محبت تو شادمانه می‌سرایم؛

زیرا تو قلعۀ بلند منی،

و پناهگاه من در روز تنگی.

17 ای قوّت من، در وصف تو می‌سرایم؛

خدایا، تو دژ بلند منی،

خدایی که محبتم می‌کند!

8 صبحگاهان از محبت خود مرا بشنوان،

زیرا که بر تو توکل دارم.

راهی را که باید بروم به من بیاموز،

زیرا که نزد تو جان خود را برمی‌افرازم.

15 و اما من، در پارسایی، رویِ تو را نظاره خواهم کرد؛

و چون بیدار شوم، از دیدن شباهت تو سیر خواهم شد.

22 محبتهای خداوند هرگز پایان نمی‌پذیرد،*

زیرا که رحمتهای او بی‌زوال است؛

23 آنها هر بامداد تازه می‌شود؛

وفاداری تو عظیم است.

24 جان من می‌گوید: «خداوند نصیب من است،

پس بر او امید خواهم بست.»

22 محبتهای خداوند هرگز پایان نمی‌پذیرد،*

زیرا که رحمتهای او بی‌زوال است؛

23 آنها هر بامداد تازه می‌شود؛

وفاداری تو عظیم است.

24 این است روزی که خداوند ساخته است،

در آن وجد و شادی کنیم!

4 ای سرسپردگان خداوند، او را بسرایید؛

نام قدوس او را بستایید!

5 زیرا خشم او دمی بیش نمی‌پاید،

اما لطفش همۀ عمر را در بر می‌گیرد؛

شبی ممکن است سراسر به گریه بگذرد،

ولی صبحگاهان شادمانی رخ می‌نماید.

5 زیرا خشم او دمی بیش نمی‌پاید،

اما لطفش همۀ عمر را در بر می‌گیرد؛

شبی ممکن است سراسر به گریه بگذرد،

ولی صبحگاهان شادمانی رخ می‌نماید.

8 ساکنان کرانهای زمین از آیات تو حیرانند،

تو مغرب و مشرق را به بانگ شادی وا می‌داری.

14 صبحگاهان ما را از محبت خود سیر کن

تا تمامی عمرمان شادمانه بسراییم و شادی کنیم.

خداوند بزرگ است

1 ای خدای من، ای پادشاه، تو را متعال خواهم خواند،

و نامت را متبارک خواهم گفت، تا ابدالآباد.

2 تو را هر روزه متبارک خواهم خواند،

و نامت را ستایش خواهم کرد، تا ابدالآباد.

اعمال تو چه عظیم است

1 چه نیکوست خداوند را ستودن،

و در وصف نام تو، ای متعال، سراییدن؛

2 بامدادان محبت تو را اعلام کردن،

و شامگاهان وفاداری تو را،

در فَرّ قدوسیت پرستش کنید

1 برای خداوند سرودی تازه بسرایید!

ای تمامی زمین، برای خداوند بسرایید!

2 برای خداوند بسرایید و نام او را متبارک خوانید!

روز به روز نجات او را بشارت دهید!

3 جلال او را در میان ملتها بازگویید،

و اعمال شگفتش را در میان همۀ قومها!

م

97 شریعت تو را چقدر دوست می‌دارم!

تمامی روز تفکر من است.

8 در روز، خداوند محبتش را عنایت می‌کند،

و در شب، سرودش با من است،

دعایی به درگاه خدای حیاتبخشم.

2 خداوندا، فیض تو شامل حال ما گردد،

زیرا که چشم‌انتظار تو هستیم.

هر بامداد بازوی نیرومند برای ما باش،

و به وقت تنگی، نجات ما شو!

4 خداوندگارْ یهوه زبانِ شاگرد به من بخشیده است

تا بدانم چگونه خستگان را به کلام تقویت دهم.

او صبح به صبح بیدارم می‌کند؛

آری، گوش مرا بیدار می‌کند

تا همچون شاگردان بشنوم.

24 «خداوند تو را برکت دهد، و محافظت کند؛

25 خداوند روی خود را بر تو تابان سازد و تو را فیض عنایت فرماید؛

26 خداوند روی خود را بر تو برافرازد و تو را سلامتی بخشد.

6 بامدادان بذر خود را بِکار،

و شامگاهان دست خود را باز مدار.

زیرا نمی‌دانی کدام ثمر خواهد داد، این یا آن،

یا آنکه هر دو به یکسان نیکو خواهد بود.

15 آنگاه که هنوز شب است، برمی‌خیزد؛

طعام برای اهل خانۀ خود فراهم می‌کند

و کنیزان خویش را نصیبها می‌دهد.

13 خواب را دوست مدار، مبادا فقیر شوی؛

چشمانت بگشا تا از نان سیر شوی.

4 خدا دید که روشنایی نیکوست، و خدا روشنایی را از تاریکی جدا کرد. 5 خدا روشنایی را ’روز‘ و تاریکی را ’شب‘ نامید. شامگاه شد و بامداد آمد، روز اوّل.

19 به علاوه، کلامِ بس مطمئن انبیا را داریم که نیکوست بدان توجه کنید، چرا که همچون چراغی در مکان تیره و تار می‌درخشد تا آنگاه که سپیده بردَمد و ستارۀ صبح در دلهایتان طلوع کند.

10 که به‌خاطر ما مرد، تا چه بیدار باشیم و چه خفته،* با او زندگی کنیم.