3 Sjå, born er Herrens gåva, livsfrukt er ei løn.

12 So våre søner kann vera i sin ungdom som høgvaksne vokstrar, våre døtter som hyrnestolpar, hogne som til eit slott,

13 For du hev skapt mine nyro, du hev verka meg i morsliv.14 Eg takkar deg, av di eg er laga på øgjeleg underfull vis; underfulle er dine verk, og mi sjæl veit det so vel.

9 Korleis skal ein ungdom halda stigen sin rein? Når han held seg etter ditt ord.

9 Korleis skal ein ungdom halda stigen sin rein? Når han held seg etter ditt ord.

11 Unge løvor lid naud og svelt, men dei som søkjer Herren, deim vantar det inkje godt.

6 Lær guten etter som guten er, so vik han ikkje ifrå det, um han vert gamall.

6 Lær guten etter som guten er, so vik han ikkje ifrå det, um han vert gamall.

6 Lær guten etter som guten er, so vik han ikkje ifrå det, um han vert gamall.

15 Vitløysa heng fast ved hjarta hjå guten, men tukteriset driv henne burt frå han.

15 Vitløysa heng fast ved hjarta hjå guten, men tukteriset driv henne burt frå han.

24 Den som sparer riset sitt, hatar son sin, men den som elskar han, tuktar honom tidleg.

1 Den vise son let seg aga av far sin, men spottaren høyrer ikkje på skjenn.

1 Son min, gløym ikkje læra mi! Lat hjarta varveitsla bodi mine!2 For livetid lang og livs-år i mengd og velferd dei gjev deg i rikaste mål.

1 Son min, gløym ikkje læra mi! Lat hjarta varveitsla bodi mine!

12 For Herren agar den han elskar, som ein far med den son han hev kjær.

4 Då lærde han meg og sagde til meg: «Lat hjarta ditt hanga ved mine ord, tak vare på mine bod, so skal du liva.5 Kjøp deg visdom, kjøp deg vit, Gløym ei, vik ei burt frå ordi eg segjer!

15 Ris og age gjev visdom, men ein agelaus gut fører skam yver mor si.

13 Lat ikkje guten vera utan age! Slær du han med riset, skal han ikkje døy.

22 Høyr på far din som avla deg, og vanvyrd ei mor di når ho vert gamall!23 Kjøp sanning og sel henne ikkje, visdom og age og vit.

26 Den som er vond med far sin og jagar mor si burt, han er ein son til skam og skjemd.

1 Betre er ein fatigmann som ferdast lytelaust enn ein mann med range lippor som attpå er ein dåre.

7 Den som ferdast ulastande og er rettferdig, sæle er borni hans etter honom.

11 Alt guten syner i si gjerd um ferdi hans vert rein og rett.

25 Uvitug son er til gremme for far sin, og beisk sorg for henne som fødde’n.

6 Ein krans for dei gamle er barneborn, og ei æra for borni er federne deira.

6 Ein krans for dei gamle er barneborn, og ei æra for borni er federne deira.

5 Ein uviting vanvyrder far sin’s age, men den som agtar på refsing, vert klok.

20 Ein vis son gjer far sin gleda, men eit dårlegt menneskje vanvyrder mor si.

7 Den som agtar på rettleiding, er ein vitug son, men den som hev lag med øydarar, fører skam yver far sin.

8 Høyr etter, son min, når far din deg agar, og kasta ’kje frå deg det mor di deg lærer!9 For det er ein yndeleg krans for ditt hovud, og kjedor kring halsen din.

32 Og no, born, høyr på meg! Sæle er dei som held mine vegar.33 Høyr på tukt og vert vise, og slepp ho ikkje ifrå dykk!

1 De born, lyd dykkar foreldre i Herren, for det er rett!2 «Heidra far din og mor di» - dette er det fyrste bodet med lovnad -3 «at det må ganga deg vel, og du må leva lenge i landet.»

4 Og de feder, arga ikkje dykkar born, men fostra deim upp i Herrens tukt og påminning!

4 Og de feder, arga ikkje dykkar born, men fostra deim upp i Herrens tukt og påminning!

1 Vert difor Guds etterfylgjarar som hans kjære born,

20 De born, lyd foreldri dykkar i alle ting! for det er Herren til hugnad.

21 De feder, arga ikkje dykkar born, so dei ikkje skal missa modet!

6 Og desse ordi som eg lærer deg no, skal du gøyma i hjarta;7 og du skal prenta deim inn i borni dine, og tala um deim når du sit heime, og når du gjeng etter vegen, og når du legg deg, og når du ris upp att;

7 og du skal prenta deim inn i borni dine, og tala um deim når du sit heime, og når du gjeng etter vegen, og når du legg deg, og når du ris upp att;

40 og haldt loverne og bodi hans, som eg lærer deg no; då skal det ganga deg vel, og borni dine og, og du skal få liva lenge i det landet som Herren, din Gud, gjev deg til æveleg eiga.»

28 Lyd då etter alle desse ordi som eg segjer deg no, og ber deim i hugen, so det kann ganga deg og borni dine vel i all æva, for di du gjer det som er godt og rett i augo åt Herren, din Gud!

46 so sagde han til deim: «Agta no vel på alle dei ordi eg lysar for dykk i dag, so de kann læra borni dykkar å halda alle bodi i denne lovi og liva etter deim!47 For dette er ikkje noko tomt ord, som ikkje gjeld for dykk; livet dykkar ligg i dette ordet, og held de dykk etter det, so skal de få liva lenge i det landet de no fer yver til og skal leggja under dykk.»

14 men Jesus sagde: «Lat småborni vera, og hindra deim ikkje å koma til meg! For himmelriket høyrer sovorne til.»

14 men Jesus sagde: «Lat småborni vera, og hindra deim ikkje å koma til meg! For himmelriket høyrer sovorne til.»

1 I same bilet kom læresveinarne til Jesus og spurde: «Kven er no den største i himmelriket?»2 Då kalla han til seg eit lite barn, og sette det midt imillom deim3 og sagde: «Det segjer eg dykk for sant: Vender de ’kje um, og vert som borni, so kjem de aldri inn i himmelriket.4 Den som gjer seg sjølv liten som dette barnet, han er den største i himmelriket;

3 og sagde: «Det segjer eg dykk for sant: Vender de ’kje um, og vert som borni, so kjem de aldri inn i himmelriket.4 Den som gjer seg sjølv liten som dette barnet, han er den største i himmelriket;5 og den som tek imot eitt sovore barn i mitt namn, han tek imot meg.

10 Agta dykk at de ikkje vanvyrder nokon av desse små! for eg segjer dykk at englarne deira i himmelen allstødt fær sjå åsyni åt far min i himmelen.

25 I den same tidi tok Jesus til ords og sagde: «Eg lovar deg, Fader, du som råder yver himmelen og jordi, at du hev løynt dette for dei lærde og kloke, og openberra det for dei ulærde og barnslege!

9 Sæle dei fredkjære! Dei skal kallast Guds born.

13 Og dei bar småborn til honom, so han skulde røra ved deim, men læresveinarne truga deim som bar deim.14 Då Jesus såg det, vart han harm og sagde til deim: «Lat småborni koma til meg; hindra deim ikkje! for Guds rike høyrer slike til.

36 So tok han eit lite barn og sette midt imillom deim og tok det i fang og sagde til deim:37 «Den som tek imot eit sovore barn for mitt namn skuld, han tek imot meg; og den som tek imot meg, tek ikkje imot meg, men den som sende meg.»

52 Og Jesus gjekk fram i visdom og vokster og velvilje hjå Gud og menneskje.

15 Som dei no hadde ete morgonverden, segjer Jesus til Simon Peter: «Simon Johannesson, elskar du meg meir enn desse?» «Ja, Herre,» svarar han; «du veit at eg held av deg.» «Fød lambi mine!» segjer Jesus.

12 Men alle som tok imot honom, deim gav han rett til å verta Guds born, deim som trur på namnet hans,

14 For so mange som vert drivne av Guds Ande, dei er Guds born.

15 For de fekk ikkje ein trældoms-ande, so de atter skulde ræddast, men de fekk ei barnekårs-ande, som gjer at me ropar: «Abba, Fader!»

16 Anden sjølv vitnar med vår ånd at me er Guds born.

19 For skapningen lengtar og stundar etter Guds borns openberring;

26 for de er alle Guds born ved trui på Kristus Jesus.27 For de, so mange som er døypte til Kristus, de hev iklædt dykk Kristus.

1 Sjå, kor stor kjærleik Faderen hev synt oss, at me skal kallast Guds born; og det er me. Difor kjenner ikkje verdi oss, av di ho ikkje kjenner honom.

2 Mine kjære! No er me Guds born, og det er ikkje endå openberra kva me skal verta; me veit at når han vert openberra, då skal me verta honom like; for me skal sjå honom som han er.3 Og kvar den som hev denne voni til honom, han reinsar seg sjølv, liksom han er rein.

12 Eg skriv til dykk, born, for synderne er dykk forlatne for hans namn skuld.

21 Born, vara dykk for avgudarne!

4 ein som styrer vel sitt eige hus, og hev lyduge born med all søma

8 Men um nokon ikkje hev umsut for sine eigne og mest for sine husfolk, han hev forneitta trui og er verre enn ein vantruande.

5 og de hev gløymt den påminning som talar til dykk som born: «Min son, vanmæt ikkje Herrens tukt, og vanmodast ikkje når han refser deg!6 for den Herren elskar, den tuktar han, og han hudflengjer kvar son som han tek seg av.»7 Det er for tukti skuld at de toler lidingar; Gud fer med dykk som med søner. For kven er den son som faren ikkje tuktar?8 Men er de utan tukt, som alle hev fenge sin lut i, då er de lausingar og ikkje søner.9 Dessutan: våre feder etter kjøtet hadde me til tuktarar og hadde age for deim; skal me då ikkje mykje meir vera faderen til ånderne undergjevne og få liva?

11 Men all tukt synest vel, medan ho stend på, ikkje å vera til gleda, men til sorg; men sidan gjev ho deim som derved er upptamde, ei fred-rik frukt som er rettferd.

31 Dei svara: «Tru på Herren Jesus, so skal du verta frelst, du og ditt hus.»

22 Men fly frå dei ungdomslege lyster, og trå etter rettferd, tru, kjærleik, fred med deim som påkallar Herren av eit reint hjarta!

2 Og det som du hev høyrt av meg i nærvære av mange vitne, gjev det yver til trufaste menneskje, som er duglege til ogso å læra andre!

13 Og alle dine søner skal vera upplærde av Herren, og stor fred skal sønerne dine hava.

13 Og alle dine søner skal vera upplærde av Herren, og stor fred skal sønerne dine hava.

19 Den livande, den livande, han prisar deg liksom eg i dag; ein far lærer borni sine um truskapen din.

15 Gløymer vel ei kvinna sogbarnet sitt, so ho ikkje miskunnar den ho bar under hjarta? Um endå dei kunde gløyma, so gløymer eg ikkje deg.16 Sjå her, eg hev teikna deg på henderne mine, murarne dine hev eg alltid for augo.

14 Eg mynstra deim, gjekk so fram og tala til dei adelborne og formennerne og til hitt folket: «Ver ikkje rædde deim! Tenk på Herren, den store og skræmelege, og strid for brørne dykkar, for sønerne og døtterne dykkar, for konorne dykkar og for heimarne dykkar.»

1 Guten Samuel gjorde tenesta for Herren hjå Eli. Herrens ord var dyrt i dei dagarne, og profetsynerne var sjeldfengde.

4 Eg hev ingi større gleda enn det, at eg høyrer mine born ferdast i sanningi.

4 Eg hev ingi større gleda enn det, at eg høyrer mine born ferdast i sanningi.

4 det vil me ikkje dylja for deira born, men fortelja Herrens pris for den komande ætti, og hans styrke og hans under, som han hev gjort.5 Han hev sett upp eit vitnemål i Jakob, og ei lov hev han lagt i Israel, som han baud våre feder, til å kunngjera deim for borni,6 so den komande ætti, dei born som skulde verta fødde, kunde kjenna deim, at dei kunde koma fram og fortelja um deim til sine born,7 og setja si von til Gud, og ikkje gløyma Guds verk, men taka vare på hans bodord,