Sinais do fim dos tempos
A Bíblia descreve sinais que precederão a volta de Jesus. Guerras, falsos mestres, sinais cósmicos e a pregação do evangelho a todas as nações — tudo aponta para o fim dos tempos.
Sinais proféticos
Este evangelho do Reino será pregado em todo o mundo e então virá o fim. Os sinais dos últimos tempos já se manifestam.
आहयी कळी ना आखी जाती ना माणहु ने खुस-खबर नी गवा राखवा करीन तीमनी मे भगवान ना राज नी आहयी खुस-खबर नु परच्यार हयहे, अने अळतेण कळजुग खत्तम हयवा नी टेम आय लागहे
तीहया दाड़ा मे जत्यार वेला पड़हे अने अळतेण दाहड़ु काळु पड़ जहे, चांद वीजाळु नी आपे, ह़रगे गेथा तारा हेटा पड़ जहे, अने ह़रग नी ताखत हीलाय देहे। तीहयी टेमे ह़रगे गेथा मनख्या ना सोरा नी आव्वा नी सेलाणी देखाव पड़हे। धरती पोर रेण्या आखी जातीन माणहु फुकु-फुकु रड़हे, अने मनख्या ना सोरा ने मोटी ताखत भेळ, अने बड़ाय भेळ ह़रग ना वादळा पोर आवत्लो देखहे। तीहयो फेपार्या वाजा भेळे आह़फा ना ह़रगदुत ने मोकलहे अने तीहया आखी धरती पोर गेथा तीना टाळला माणहु ने भेळा करहे।
एतरे जागीन चेतीन रेवो, काहाके तमने नी मालम के तमारो मालीक काना दाड़े आवह़े। आहयु वारु रीते ह़मजी लेवो, कदीम घोर ना मालीक ने मालम रेय के चोट्टो राते कानी टेमे आवह़े, ता तीहयो जागलो रेय अने आह़फा ना घोर मे चोरी नी हयवा देय। एतरे तमु बी तीयार रेवो, काहाके जे घड़ी ना बारा मे तमु सोचो बी नी, तीहयी घड़ी मनख्या नो सोरो आय लागहे।
अने तीमने आखी वातु जे मे तमने हुकम आप्लो से, मानवा ह़ीकाड़ो: अने देखो, मे कळी ना आकरी लग सदा तमारी ह़ाते से।"
ईसु अगो केतो ज्यो, "मारो आव्वा नो दाड़ो अने टेम ना बारा मे कोयने मालम नी हय, ह़रगे वाळा ह़रगदुत ने अने मने बी मालम नी हय, आहयो दाड़ो अने टेम भगवान बाह एतरोत जाणे।
Os últimos dias
Nos últimos dias virão tempos difíceis, homens amantes de si mesmos. Mas derramarei o meu Espírito sobre toda a carne.
आहयी वात फोम राखजे के आखरी दाड़ा मे काठी टेम आवहे। तत्यार माणेह, लालच्यो, अने ह़ोवकारलो, मोटाय करन्यो, अने वाक काडण्यो, अने आय्ह-बाहा ना हुकम नी मानन्यो, एसान भुलवा वाळो, अने वीटळ्ळ। अने मोंग नी करवा वाळो, अने माफी नी करवा वाळो, अने चुगली करन्या, गम नी राखवा वाळा, जे बी भलु से, तीनो वीरोद करन्या, धोको देण्या, हेटाळ्ळा, अने आह़फाम नीत बड़ाय करन्या बण जहे। अने तीहया भगवान ने पुजण्या नी, पण मजा लेवा नी हेर करन्या बण जहे। तीहया भक्ती करवा ना ढोंगड़ा ते करहे, पण तीनी सक्ती ने नी माने। एवा माणहु गेथो सेटो रेजे।
आहया आखरी दाड़ा ना बारा मे भगवान आहयु केय:
मे सेला दाड़ा मे आखा माणहुन डील मे मारी चोखली आत्मा उतारही।
अने तमारा बेटा-बेटी भगवान वगे गेथी वात केहे;
अने तमारा जुवान्या मोटा दरसन देखहे,
अने तमारा डायला माणहु ह़पना मे भगवान ह़ाते वात करहे।
अने मे तीहया दाड़ा मे मारा पावर्या अने पावर्याण पोर बी
मारी चोखली आत्मा उतारही,
अने तीहया बी भगवान वगे गेथी वात केहे।
मे उपर ह़रग मे सेल-भात्या जुदा-काम देखाड़ही,
अने हेटो धरती पोर सेलाणी देखाड़ही,
मतलब लोय, आक्ठी, अने धुकरा नु वादळु देखाड़ही।
मालीक ना मोटा भारी अने बड़ाय भर्या दाड़ा आव्वान
पेले दाहड़ु अंदारु डुब हय जहे, अने चांद लोय
ने तेवो रातो हय जहे।
अने तीहया दाड़ा मे जे कोय मालीक नाम सी वीन्ती करहे,
तीहयो छुटकारो हात करहे।
"तीहयी टेमे मुख्यो ह़रगदुत मीकाएल, जे तारा माणहु नी रखवाळी करवा उबो रेय, तीहयो उठहे, तत्यार एवी वेला नी टेम आवहे, जेवी काना देस ने बणवा गेथी हजु लग नी आयी, अने नी हये; पण तीहयी टेमे तारा माणहु मे जेतरा नु नाम भगवान नी कीताप मे लीखलु हहे, तीहया बच नीकळहे। जे धरती मे हेटा मड़ाट्या मे ह़ुय र्या तीमनी मे गेथा ढेरेत माणहु जाग उठहे कंय ते हमेसा नी जीवाय नी लेदे, अने कंय ने बदनामी अने हमेसा नी ह़ीगी नी लेदे ठेरहे। तत्यार जे ह़मजदार रेहे तीहया चमकवा वाळी तारामंडळीन तेम अने जे ढेरेत ने धरमी बणावे, तीहया हमेसा तारान तेम भबळहे।"
Esperança e prontidão
O dia do Senhor virá como ladrão. Mas nós não somos das trevas — estejamos sóbrios, vigiliando e esperando.
काहाके आमु मालीक ना बोलु नी अनसारे तमने आहयु कीया के आमु जे जीवत्ला से अने मालीक ने आवते तक बचला रेहु, जे पेले मर जेला से तीमनी गेथा कदी अगळ नी हय सकया। अने मालीक आह़फोत ह़रगे गेथो उतरहे; तीहयी टेमे कुर्रो, अने मोट्ला ह़रगे वाळा खबर लावण्या नी अवाज ह़मळायह़े, अने भगवान नु फेपार्यु वगाड़हे, अने मसी मे मर जेला से, पेले जीवता हय जहे। तत्यार आमु जे जीवत्ला रेहु अने बचला रेहु तीमनी ह़ाते वादळा मे उचलाय जहु काहाके वाहळु मे मालीक ने भेटया; अने आहयी रीते जलम तक मालीक ह़ाते रेहु। आहयी वातु नी लारे एक-बीजा ने सांती आप्या करो।
आनीन करते आपणु आखा बीजा नी तेम ह़ुवता ना रेवो, पण जागता अने चेतीन रेवो। काहाके जे ह़ुवे तीहया आखा रातेत ह़ुवे, अने जे छाके तीहया रातेत छाके। पण जे आपणु दाड़ा ना से, भरहा अने मोंग नी ढाळ पेरीन अने छुटकारा नी आह नी टोपी पेरीन चेतीन रेवो। काहाके भगवान आपणु ने रीह जुगु नी, पण आनी लेदे बणावलो से के आपणु आपणा मालीक ईसु मसी नी लारे छुटकारो हात करया।
"एतरे चेतीन रेवो। कदीम ईसम नी हये, के रमवा मे, अने नस्या, अने आहयी कळी नी जीवाय नी फीकर मे तमु नीरहा हय जावो अने तीहया गरा ना दाड़ा तमारी पोर उचकाहलात आय पड़े। काहाके तीहया गरा ना दाड़ा आखी धरती पोर रेवा वाळा माणहु पोर फंदान तेम आय पड़हे। एतरे चेतीन रेवो अने आखी टेम वीन्ती करता रेवो, काहाके तमु आहयी आव्वा वाळी आखी गरा सी बच सको, अने मनख्यान बेटा नी अगळ उबा री सको।"
ए मोंगाळ्ळा आहयी वात तमु ना भुलो के मालीक नी नजर मे एक दाड़ो हजार साल बराबर से अने हजार साल एक दाड़ा बराबर से। मालीक आह़फा ना आव्वा ना वायदा मे वार नी करे, जीसम कय माणहु ह़मजे; पण तमारा बारा मे धीरज धरे अने आसम नी चाहतो के कोय खत्तम हये, बाखीन आखा ने मन फीराव्वा नो मोखो जड़े।
पण मालीक ना आव्वा नो दाड़ो चोट्टान तेम आवहे, तीहया दाड़े ह़रग होड़ो-होड़ो अवाज करतु जाय्न खत्तम हय जहे, अने ह़रग नी चीज आक्ठु सी धप जहे खत्तम हय जहे अने धरती अने तीनी पोर ना काम धप जहे। आहयी आखी चीज आहयीत रीते खत्तम हय जहे ता तमु चोखली चाल-चलण अने भक्ती मे केवा माणहु रेवा जोवे? अने भगवान ना तीहया दाड़ा नी वाट कानी रीते जोव्वा जोवे, अने तीने छोटो आव्वा नी करते कीसम कोसीत करवा जोवे, जीना कारण वादळु आक्ठु सी ओगळ जहे अने वादळु ना तारागण घणा उना हय्न गळ जहे। पण तीना वायदा ना अनसारे आमु एक नवलु ह़रग अने नवली धरती नी आह कर र्या, तां नीस्तु वारलु रेहे।
ह़मळो, मे तमने एक ह़तायली वात देखाड़ु: आपणु आखा ईसु आवहे तीहयी टेमे मरजे नी पण आपणु आखा नो सीको बदली जहे। अने जरीक वार मे, पापण्या पटकारता वार मे, छेलु फेपार्यु वागतेत आपणो सीको बदली जहे। काहाके फेपार्यु वगाड़हे, अने मर्या-ह़र्या माणहु, खत्तम नी हये एसवा जलमका डील मे, पासा जीवता हय्न बठा हयहे, अने आपणु, जे तीहयी टेमे जीवत्ला रेहु, ता आपणो सीको बदली जहे।
अळतेण मे नवलु वादळु अने नवली धरती ने देख्यो, काहाके पेल्नु वादळु अने पेल्नी धरती गायब हय जेली हती, अने दर्या बी नी हती। अळतेण मे चोखलु ह़ेर नवलु यरुसलेम ने ह़रग मे भगवान ने तां गेथु उतरते देख्यो। तीहयु तीहयी लाडी ह़रकु हतु जे आह़फा ना लाडा जुगु ह़ींगराय। अळतेण मे राजगादी मे गेथो काना ने उची अवाज सी आहयु केते ह़मळ्यो, "देख, हाव भगवान नु घोर माणहु नी वच मे से। अने तीहयो तीमनी ह़ाते रेहे, अने तीहया तीना माणहु केवायहे। अने भगवान खुद तीमनी ह़ाते रेहे अने तीमनो भगवान केवायहे। अने तीहयो तीमना डोळा ना आखा आंहवा नुस देहे। अने आनीन अळतेण मोत नी रेय, अने नी दुख, अने नी रड़वा-कलपवा नु रेय, अने नी वेला रेय; पेल्नी वात हाव खत्तम हय जी।"