Língua

21 مرگ و زندگی در قدرت زبان است

آنان که دوستش می‌دارند، از میوه‌اش خواهند خورد.

2 ما همه بسیار می‌لغزیم. اگر کسی در گفتار خود نلغزد، انسانی کامل است و می‌تواند تمامی وجودِ* خود را مهار کند.

3 ما با لگام نهادن بر دهان اسب، آن را مطیع خود می‌سازیم و بدین وسیله می‌توانیم تمامی بدن حیوان را به هر سو هدایت کنیم. 4 همچنین سُکانی کوچک می‌تواند کشتی بزرگی را که فقط بادهای نیرومند آن را به حرکت درمی‌آورد، به هر سمتی که ناخدا بخواهد هدایت کند. 5 به همین‌سان، زبان نیز عضوی کوچک است، امّا ادعاهای بزرگ دارد. جرقه‌ای کوچک می‌تواند جنگلی بزرگ را به آتش کِشد. 6 زبان نیز آتش است؛ دنیایی است از نادرستی در میان اعضای بدن ما که همۀ وجود انسان را آلوده می‌کند و دایرۀ کائنات* را به آتش می‌کشد - آتشی که جهنم آن را افروخته است!

7 انسان همه گونه حیوان و پرنده و خزنده و جاندار دریایی را رام می‌کند و کرده است، 8 امّا هیچ انسانی قادر به رام کردن زبان نیست. زبان شرارتی است سرکش و پر از زهرِ کشنده!

9 با زبان خود خداوند و پدر را متبارک می‌خوانیم و با همان زبان انسانهایی را که به شباهت خدا آفریده شده‌اند، لعن می‌کنیم. 10 از یک دهان، هم ستایش بیرون می‌آید، هم نفرین! ای برادران من، شایسته نیست چنین باشد. 11 آیا می‌شود از چشمه‌ای هم آب شیرین روان باشد، هم آب شور؟ 12 برادرانِ من، آیا ممکن است درخت انجیر، زیتون بار آوَرَد؟ یا درخت مو، انجیر بَر دهد؟ به همین‌سان نیز چشمۀ شور نمی‌تواند آب شیرین روان سازد.

15 با شکیبایی حاکمی را مجاب توان کرد،

با زبان نرم استخوان را توان شکست.

18 هستند که سخنان باطلشان چون ضرب شمشیر است،

اما زبان حکیمان شفا می‌بخشد.

19 لبهای راستگو تا ابد برقرار می‌ماند،

اما زبان دروغگو دمی بیش نمی‌پاید.

19 پرگویی خالی از گناه نیست،

عاقل آن است که زبان خویش نگاه دارد.

28 نادان نیز اگر خاموش بماند، حکیمش می‌شمارند،

آن که دهانش را بسته نگاه می‌دارد، فهیم شمرده می‌شود.

26 آن که خود را دیندار بداند، امّا مهارِ زبان خود را نداشته باشد، خویشتن را می‌فریبد و دیانتش باطل است.

زندگی‌ام چه زودگذر است

1 گفتم: «مراقب راههایم خواهم بود

تا به زبانم گناه نورزم؛

تا زمانی که شریران نزد من باشند،

دهانم را به لگام نگاه خواهم داشت.»

12 کیست آن که آرزومند حیات باشد

و دوستدار روزهای بسیار، تا نیکویی ببیند؟

13 زبان از بدی نگاه دار

و لبان از فریب فرو بند؛

30 دهان پارسا حکمت را بیان می‌کند،

و زبانش به عدالت سخن می‌گوید.

31 شریعتِ خدایش در دل اوست،

و پاهایش نمی‌لغزد.

28 زبانم دادگری تو را بیان خواهد کرد،

و ستایش تو را، همۀ روز.

4 حتی پیش از آنکه سخنی بر زبانم آید

تو، ای خداوند، به تمامی از آن آگاهی.

2 خداوندا، رهایی‌ام دِه

از لبانِ دروغگو و زبانِ حیله‌گر!

3 باشد که خداوند همۀ لبهای چاپلوس را قطع کند

و هر زبان لاف‌زن را،

4 که می‌گویند: «به زبان خویش پیروز خواهیم شد؛

لبهای ما با ماست، کیست سَروَر ما؟»

9 خداوندگارا، شریران را هلاک کن،

و زبانشان را مشوش گردان،

زیرا که در شهر خشونت و نزاع می‌بینم.

9 پس خدا نیز او را به‌غایت سرافراز کرد

و نامی برتر از همۀ نامها بدو بخشید،

10 تا به نام عیسی* هر زانویی خم شود،

در آسمان، بر زمین و در زیر زمین،

11 و هر زبانی اقرار کند که عیسی مسیحْ ’خداوند‘ است،

برای جلال خدای پدر.

اهمیّت طریق محبت

1 اگر به زبانهای آدمیان و فرشتگان سخن گویم، ولی محبت نداشته باشم، زنگی پرصدا و سنجی پرهیاهو بیش نیستم.

36 امّا به شما می‌گویم که مردم برای هر سخن پوچ که بر زبان برانند، در روز داوری حساب خواهند داد. 37 زیرا با سخنان خود تبرئه خواهید شد و با سخنان خود محکوم خواهید گردید.»

5 اما خداوند فرود آمد تا شهر و برجی را که بنی‌آدم بنا می‌کردند، ببیند. 6 و خداوند گفت: «اینک آنان قومی یگانه‌اند و ایشان را جملگی یک زبان است و این تازه آغازِ کارِ آنهاست؛ و دیگر هیچ کاری که قصد آن بکنند، از ایشان بازداشته نخواهد شد. 7 اکنون فرود آییم و زبان ایشان را مغشوش سازیم تا سخن یکدیگر را درنیابند.» 8 پس خداوند آنان را از آنجا بر روی تمامی زمین پراکنده ساخت و از ساختن شهر بازایستادند. 9 از این رو آنجا را بابِل* نامیدند، زیرا در آنجا خداوند زبان همۀ جهانیان را مغشوش ساخت. از آنجا، خداوند ایشان را بر روی تمامی زمین پراکنده کرد.