Milagres de Jesus
Os Evangelhos registram dezenas de milagres realizados por Jesus — curas, ressurreições, domínio sobre a natureza e libertações. Cada milagre revelava sua divindade e compaixão.
Curas de cegos e surdos
Jesus devolveu a visão aos cegos e a audição aos surdos, manifestando seu poder sobre toda enfermidade e deficiência.
Agus nuair a dh’imich Iosa as a sin, lean dithis dhall e, ag èigheach, agus ag ràdh, A Mhic Dhaibhidh, dèan tròcair oirnne.
Agus nuair a thàinig e a-steach don taigh, thàinig na doill da ionnsaigh: agus thubhairt Iosa riu, A bheil sibh a’ creidsinn gur comasach mise air seo a dhèanamh? Thubhairt iad ris, Tha, a Thighearna.
An sin bhean e rin sùilean, ag ràdh, Biodh e dhuibh a rèir ur creidimh.
Agus dh’fhosgladh an sùilean, agus bhagair Iosa gu geur iad, ag ràdh, Faicibh nach faigh neach air bith fios air seo.
Ach nuair a dh’imich iad a-mach, sgaoil iad a chliù air feadh na dùthcha sin uile.
Agus a’ dol a-mach dhaibh à Iericho lean sluagh mòr e:
Agus, feuch, dithis dhaoine dall, a bha nan suidhe ri taobh na slighe, nuair a chuala iad gu robh Iosa a’ dol seachad, ghlaodh iad, ag ràdh, Dèan tròcair oirnne, a Thighearna, a Mhic Dhaibhidh.
Agus chronaich an sluagh iad, a-chum gum biodh iad nan tosd: ach is mò a ghlaodh iadsan ag ràdh, Dèan tròcair oirnn, a Thighearna, a Mhic Daibhidh.
Agus sheas Iosa, agus ghairm e iad, agus thubhairt e, Ciod as àill leibh mise a dhèanamh dhuibh?
Thubhairt iadsan ris, A Thighearna, ar sùilean a bhith air am fosgladh.
Agus ghabh Iosa truas dhiubh, agus bhean e rin sùilean: agus air ball thàinig fradharc dan sùilean, agus lean iad e.
Agus thàinig e gu Betsaida; agus thug iad da ionnsaigh duine dall, agus ghuidh iad air gum beanadh e ris.
Agus rug e air làimh an doill agus threòraich e a-mach as a’ bhaile e; agus air dha a sheile a chur air a shùilean agus a làmhan a chur air, dh’fheòraich e dheth an robh e a’ faicinn nì air bith.
Agus dh’amhairc esan suas, agus thubhairt e, Tha mi a’ faicinn dhaoine mar chraobhan ag imeachd.
Na dhèidh sin, chuir e a làmhan a-rìs air a shùilean, agus thug e air amharc suas: agus dh’aisigeadh a fhradharc dha, agus chunnaic e gach uile dhuine gu soilleir.
Agus chuir e a dh’ionnsaigh a thaighe fhèin e, ag ràdh, Na rach a-steach don bhaile, agus na innis do neach air bith anns a’ bhaile e.
Agus a-rìs, nuair a dh’imich e o chrìochan Thìruis agus Shìdoin, thàinig e gu muir Ghalile, tro mheadhon crìochan Dhecapolis.
Agus thug iad da ionnsaigh duine bodhar, aig an robh stadaich na chainnt: agus ghuidh iad air gun cuireadh e làmh air.
Agus thug e air leth on t-sluagh e, agus chuir e a mheòir na chluasan, agus chuir e sileadh air, agus bhean e ra theangaidh.
Agus air dha amharc suas gu nèamh, rinn e osna, agus thubhairt e ris, Ephphata, is e sin ri ràdh, Bi air d’fhosgladh.
Agus air ball dh’fhosgladh a chluasan, agus dh’fhuasgladh ceangal a theangaidh, agus labhair e gu ceart.
Agus dh’àithn e dhaibh gun iad a dh’innse sin do neach air bith: ach mar as mò a thoirmisg esan dhaibh, bu mhò gu ro-mhòr a chuir iadsan an gnìomh am follais;
Agus bha iad gu ro-mhòr air an lìonadh le iongantas, ag ràdh, Rinn e na h-uile nithean gu math: tha e araon a’ tabhairt air na bodhair gun cluinn iad, agus air na bailbh gun labhair iad.
Agus thàinig iad gu Iericho: agus air imeachd dhàsan agus da dheisciobail, agus do shluagh mòr, a-mach à Iericho, bha Bartimèus an dall, mac Thimèuis, na shuidhe ri taobh na slighe, ag iarraidh dèirce.
Agus nuair a chuala e gum b’e Iosa o Nàsaret a bha ann, thòisich e ri glaodhaich agus a ràdh, Iosa, a Mhic Dhaibhidh, dèan tròcair orm.
Agus chronaich mòran e, a-chum gum biodh e na thosd: ach bu ro-mhò a ghlaodh esan, A Mhic Dhaibhidh, dèan tròcair orm.
Agus sheas Iosa, agus dh’àithn e esan a ghairm da ionnsaigh: agus ghairm iad an dall, ag ràdh ris, Biodh misneach agad, èirich; tha e gad ghairm.
Agus air dhàsan a fhallaing a thilgeadh uaithe, dh’èirich e, agus thàinig e gu Iosa.
Agus fhreagair Iosa, agus thubhairt e ris, Ciod as àill leat mise a dhèanamh dhut? Thubhairt an dall ris, A Thighearna, mi a dh’fhaotainn mo fhradhairc.
Agus thubhairt Iosa ris, Imich; shlànaich do chreideamh thu. Agus air ball fhuair e a fhradharc, agus lean e Iosa anns an t-slighe.
Agus thàrladh, nuair a dhruid e ri Iericho, gu robh dall àraidh na shuidhe ri taobh na slighe, ag iarraidh dèirce;
Agus air cluinntinn an t-sluaigh a’ dol seachad, dh’fheòraich e ciod e seo.
Agus dh’innis iad dha gum b’e Iosa o Nàsaret a bha a’ gabhail seachad.
Agus ghlaodh e, ag ràdh, Iosa mhic Dhaibhidh, dèan tròcair orm.
Agus chronaich iadsan a bha air thoiseach e, a-chum gum biodh e na thosd: ach bu mhò gu mòr a ghlaodh esan, A Mhic Dhaibhidh, dèan tròcair orm.
Agus air seasamh do Iosa, dh’àithn e a thoirt da ionnsaigh: agus nuair a thàinig e am fagas dha, dh’fheòraich e dheth,
Ag ràdh, Ciod as àill leat mise a dhèanamh dhut? Agus thubhairt esan, A Thighearna, mi a dh’fhaotainn mo fhradhairc.
Agus thubhairt Iosa ris, Faigh do fhradharc: shlànaich do chreideamh thu.
Agus air ball fhuair e a fhradharc, agus lean e e, a’ toirt glòire do Dhia: agus thug an sluagh uile cliù do Dhia, nuair a chunnaic iad seo.
Agus nuair a ghabh Iosa seachad, chunnaic e duine a bha dall o rugadh e.
Agus dh’fheòraich a dheisciobail dheth, ag ràdh, A Mhaighistir, cò a pheacaich, an duine seo, no a phàrantan, gun do rugadh dall e?
Fhreagair Iosa, Cha do pheacaich aon chuid an duine seo, no a phàrantan: ach a-chum gum foillsichte obraichean Dhè ann.
Is èiginn dhòmhsa obraichean an tì a chuir uaithe mi a dhèanamh, am feadh is là e: tha an oidhche a’ teachd, nuair nach urrainn aon duine obair a dhèanamh.
Am feadh tha mise anns an t-saoghal, is mi solas an t-saoghail.
Nuair a thubhairt e na nithean seo, chuir e sile air an talamh, agus rinn e criadh den t-sile, agus sgaoil e a’ chriadh air sùilean an doill.
Agus thubhairt e ris, Imich, ionnlaid ann an lochan Shilòaim (is e sin air eadar-theangachadh, Air a chur). Uime sin dh’imich e, agus dh’ionnlaid e, agus thàinig e a’ faicinn.
Curas de paralíticos e enfermos
Paralíticos caminharam, leprosos ficaram limpos e todo tipo de doença foi curada pelo toque e pela palavra de Jesus.
Agus, feuch, thàinig lobhar, agus rinn e adhradh dha, ag ràdh, A Thighearna, mas àill leat, is comasach thu air mise a ghlanadh.
Agus shìn Iosa a-mach a làmh, agus bhean e ris, ag ràdh, Is àill leam; bi thusa glan. Agus air ball bha a luibhre air a glanadh.
Agus thubhairt Iosa ris, Feuch nach innis thu do dhuine sam bith, ach imich, taisbein thu fhèin don t-sagart, agus thoir da ionnsaigh an tìodhlac a dh’àithn Maois, mar fhianais dhaibh.
Agus, feuch, thug iad da ionnsaigh duine air an robh a’ phairilis, na laighe air leabaidh: agus nuair a chunnaic Iosa an creideamh, thubhairt e ri fear na pairilis, Biodh deagh mhisneach agad, a mhic, tha do pheacaidhean air am maitheadh dhut.
Agus, feuch, thubhairt dream àraidh de na sgrìobhaichean annta fhèin, Tha am fear seo a’ labhairt toibheim.
Agus air do Iosa an smuaintean fhaicinn, thubhairt e, Carson a tha sibh a’ smaoineachadh uilc nur cridheachan?
Oir cia as fhasa a ràdh, Tha do pheacaidhean air am maitheadh dhut, no a ràdh, Eirich agus imich?
Ach a-chum gum bi fhios agaibh gu bheil cumhachd aig Mac an Duine peacaidhean a mhaitheadh air an talamh (thubhairt e an sin ri fear na pairilis), Eirich, tog do leabaidh, agus imich dod thaigh.
Agus dh’èirich e, agus chaidh e da thaigh fhèin.
Agus, feuch, bha duine ann aig an robh làmh sheargte: agus (a-chum gum biodh cùis-dhìtidh aca na aghaidh,) dh’fheòraich iad dheth, ag ràdh, A bheil e ceadaichte leigheas a dhèanamh air làithean na sàbaid?
Agus thubhairt esan riu, Cò an duine agaibhse aig am bi aon chaora, agus, ma thuiteas i ann an sloc air là na sàbaid, nach beir oirre, agus nach tog a-nìos i?
Nach mòr, matà, as fheàrr duine na caora? Uime sin tha e ceadaichte math a dhèanamh air làithean na sàbaid.
An sin thubhairt e ris an duine, Sìn a-mach do làmh: agus shìn e a-mach i; agus bha i air a h-aiseag slàn, mar an làmh eile.
Ach bha màthair-chèile Shìmoin na laighe ann am fiabhras; agus ghrad labhair iad ris uimpe.
Agus thàinig esan agus thog e i, a’ breith air làimh oirre: agus air ball dh’fhàg am fiabhras i, agus fhritheil i dhaibh.
Agus thàinig lobhar da ionnsaigh, a’ guidhe air, agus a’ lùbadh a ghlùin dha, agus ag ràdh ris, Mas àill leat, tha thu comasach air mise a dhèanamh glan.
Agus ghabh Iosa truas mòr dheth, agus air sìneadh a-mach a làimhe, bhean e ris, agus thubhairt e ris, Is àill leam; bi-sa glan.
Agus cho luath is a labhair e, air ball dh’fhalbh an luibhre uaithe, agus rinneadh glan e.
Agus thàinig iad, a’ toirt da ionnsaigh neach air an robh a’ phairilis, air a ghiùlan le ceathrar.
Agus a chionn nach b’urrainn iad teachd am fagas dha leis an t-sluagh, rùisg iad mullach an taighe anns an robh e: agus air dhaibh a tholladh, leig iad sìos an leabaidh air an robh an neach a bha tinn leis a’ phairilis na laighe.
Nuair a chunnaic Iosa an creideamh-san, thubhairt e ris an neach air an robh a’ phairilis, A mhic, tha do pheacaidhean air am maitheadh dhut.
Ach bha dream àraidh de na sgrìobhaichean nan suidhe an sin, agus iad a’ reusonachadh nan cridheachan fhèin,
Carson a tha am fear seo a’ labhairt toibheim mar seo? Cò a dh’fhaodas peacaidhean a mhaitheadh ach Dia a-mhàin?
Agus air ball, air aithneachadh do Iosa na spiorad fhèin gu robh iadsan a’ reusonachadh mar sin annta fhèin, thubhairt e riu, Carson a tha sibh a’ reusonachadh nan nithean sin nur cridheachan?
Cia aca as fhasa a ràdh ris an neach air a bheil a’ phairilis, Tha do pheacaidhean air am maitheadh dhut, no a ràdh, Eirich, agus tog do leabaidh, agus imich?
Ach a-chum gum bi fhios agaibh gu bheil ùghdarras aig Mac an Duine peacaidhean a mhaitheadh air thalamh (thubhairt e ris an fhear air an robh a’ phairilis),
Tha mi ag ràdh riut, Eirich, agus tog do leabaidh, agus imich dod thaigh.
Agus dh’èirich esan air ball, agus thog e an leabaidh agus chaidh e a-mach nam fianais uile, ionnas gu robh mòr-iongantas orra uile, agus gun do ghlòraich iad Dia, ag ràdh, Chan fhaca sinne riamh a leithid seo.
Agus chaidh e a-rìs a-steach don t-sionagog; agus bha an sin duine aig an robh làmh sheargte.
Agus rinn iad faire air, a dh’fheuchainn an lèighseadh e e air là na sàbaid, a-chum gum biodh cùis-dhìtidh aca na aghaidh.
Agus thubhairt e ris an duine aig an robh an làmh sheargte, Eirich anns a’ mheadhon.
Agus thubhairt e riu, A bheil e ceadaichte math a dhèanamh air làithean na sàbaid, no olc; anam a thèarnadh, no a sgrios? Ach dh’fhan iadsan nan tosd.
Agus nuair a dh’amhairc e mun cuairt orra le feirg, air dha a bhith duilich airson cruas an cridhe, thubhairt e ris an duine, Sìn a-mach do làmh. Agus shìn e a-mach i; agus rinneadh slàn i mar an làmh eile.
Agus nuair a bha esan ann am baile àraidh, feuch duine làn de luibhre: agus air dha Iosa fhaicinn, thuit e sìos air a aghaidh, agus ghuidh e air, ag ràdh, A Thighearna, mas toil leat, tha thu comasach air mise a ghlanadh.
Agus shìn e a làmh, agus bhean e ris, ag ràdh, Is toil leam; bi glan. Agus air ball dh’fhàg an luibhre e.
Agus, feuch, ghiùlain daoine air leabaidh duine air an robh a’ phairilis: agus dh’iarr iad a thoirt a-steach, agus a chur na làthair-san.
Agus nuair nach d’fhuair iad seòl air am faodadh iad a thoirt a-steach, le meud na cuideachd, chaidh iad suas air an taigh, agus leig iad sìos tro mhullach an taighe e fhèin agus a leabaidh, anns a’ mheadhon an làthair Iosa.
Agus nuair a chunnaic e an creideamh, thubhairt e ris, A dhuine, tha do pheacaidhean air am maitheadh dhut.
Agus thòisich na sgrìobhaichean agus na Pharasaich air reusonachadh, ag ràdh, Cò e seo a tha a’ labhairt toibheim? Cò a dh’fhaodas peacaidhean a mhaitheadh ach Dia a-mhàin?
Ach air aithneachadh an smuaintean do Iosa, fhreagair e agus thubhairt e riu, Ciod a tha sibh a’ reusonachadh nur cridheachan?
Cia aca as fhasa a ràdh, Tha do pheacaidhean air am maitheadh dhut, no a ràdh, Èirich agus imich?
Ach a-chum gum bi fhios agaibh gu bheil cumhachd aig Mac an Duine peacaidhean a mhaitheadh air thalamh (thubhairt e ri fear na pairilis), tha mi ag ràdh riut, Eirich, agus tog do leabaidh, agus imich dod thaigh.
Agus dh’èirich e air ball nan làthair, agus thog e an leabaidh air an robh e na laighe, agus chaidh e da thaigh fhèin a’ toirt glòire do Dhia.
Thàrladh mar an ceudna air sàbaid eile gun deachaidh e a-steach don t-sionagog, agus gun do theagaisg e; agus bha an sin duine aig an robh a làmh dheas air seargadh.
Agus rinn na sgrìobhaichean agus na Pharasaich faire, a dh’fheuchainn an lèighseadh e air an t-sàbaid; a-chum gum faigheadh iad cùis-dhìtidh na aghaidh.
Ach thuig esan an smuaintean, agus thubhairt e ris an duine aig an robh an làmh sheargte, Eirich, agus seas a-mach anns a’ mheadhon. Agus dh’èirich esan, agus sheas e.
An sin thubhairt Iosa riu, Feòraichidh mise aon nì dhibh: A bheil e ceadaichte air làithean na sàbaid math a dhèanamh, no olc, anam a shaoradh, no a sgrios?
Agus air dha amharc mun cuairt orra uile, thubhairt e ris an duine, Sìn a-mach do làmh. Agus rinn e sin: agus dh’aisigeadh a làmh slàn dha mar an làmh eile.
A-nis nuair a chrìochnaich e a bhriathran uile ann an èisdeachd an t-sluaigh, chaidh e a-steach do Chapernàum.
Agus bha seirbhiseach ceannaird-ceud àraidh, a b’ionmhainn leis, gu tinn agus ri uchd bàis.
Agus nuair a chuala e mu Iosa, chuir e seanairean nan Iùdhach da ionnsaigh, a’ cur impidh air gun tigeadh e, agus gun lèighseadh e a sheirbhiseach.
Agus nuair a thàinig iad gu Iosa, ghuidh iad air gu dùrachdach, ag ràdh gum b’airidh e gun dèanadh esan seo dha:
Oir is toigh leis ar cinneach-ne, agus thog esan dhuinn sionagog.
Agus chaidh Iosa maille riu. Ach air dha a bhith a-nis am fagas don taigh, chuir an ceannard-ceud càirdean da ionnsaigh, ag ràdh ris, A Thighearna, na cuir dragh ort fhèin; oir chan airidh mise gun rachadh tu a-steach fom chlèith:
Uime sin cha mhò a mheas mi gum b’airidh mi fhèin air teachd ad ionnsaigh: ach a-mhàin abair am facal, agus slànaichear m’òglach.
Oir is duine mise fhèin air mo chur fo ùghdarras, aig a bheil saighdearan fodham; agus their mi ris an fhear seo, Imich, agus imichidh e; agus ri fear eile, Thig, agus thig e; agus rim sheirbhiseach, Dèan seo, agus nì e e.
Agus nuair a chuala Iosa na nithean seo, ghabh e iongantas ris, agus air tionndadh dha, thubhairt e ris an t-sluagh a lean e, Tha mi ag ràdh ribh nach d’fhuair mi creideamh cho mòr seo ann an Israel fhèin.
Agus air tilleadh air an ais don taigh do na teachdairean a chuireadh da ionnsaigh, fhuair iad an seirbhiseach a bha tinn, slàn.
Agus, feuch, bha bean àraidh an làthair aig an robh spiorad anfhainneachd rè ochd-bliadhna-deug, agus bha i air a cromadh ri chèile, agus gun chomas aice air chor sam bith i fhèin a dhìreachadh.
Agus nuair a chunnaic Iosa i, ghairm e da ionnsaigh i, agus thubhairt e rithe, A bhean, tha thu air d’fhuasgladh od anfhainneachd.
Agus chuir e a làmhan oirre; agus air ball rinneadh dìreach i, agus thug i glòir do Dhia.
Agus thàrladh, an tràth a chaidh e gu taigh uachdarain àraidh de na Pharasaich a dh’ithe bìdh air là na sàbaid, gu robh iad a’ dèanamh geur-fhaire air.
Agus, feuch, bha duine àraidh nan làthair air an robh a’ mheud-bhronn.
Agus fhreagair Iosa, agus labhair e ris an luchd-lagha, agus ris na Pharasaich, ag ràdh, A bheil e ceadaichte leigheas a dhèanamh air là na sàbaid?
Ach dh’fhan iadsan nan tosd. Agus air dha breith air, leighis e e, agus leig e uaithe e:
A-nis, a’ dol suas dha gu Ierusalem, chaidh e tro mheadhon Shamaria agus Ghalile.
Agus nuair a bha e a’ dol a-steach do bhaile àraidh, thachair deichnear dhaoine air a bha nan lobhair, a sheas fada uaithe:
Agus thog iad suas an guth, ag ràdh, Iosa, a Mhaighistir, dèan tròcair oirnn.
Agus nuair a chunnaic e iad, thubhairt e riu, Imichibh, nochdaibh sibh fhèin do na sagartan. Agus ag imeachd dhaibh, ghlanadh iad.
Agus nuair a chunnaic aon dhiubh gun do lèighseadh e, thill e air ais, a’ toirt glòire do Dhia le guth àrd.
Agus thuit e air a aghaidh aig a chasan-san, a’ toirt buidheachais dha: agus bu Shamaritanach e.
Agus fhreagair Iosa agus thubhairt e, Nach do ghlanadh deichnear; ach an naoinear, càit a bheil iad?
Cha d’fhuaireadh a thill a thoirt glòire do Dhia, ach an coigreach seo.
Agus thubhairt e ris, Eirich, imich; shlànaich do chreideamh thu.
Na dhèidh seo bha fèill nan Iùdhach ann; agus chaidh Iosa suas gu Ierusalem.
A-nis tha ann an Ierusalem, làimh ri geata nan caorach, lochan ris an abrar anns a’ chainnt Eabhraidhich, Betesda, aig a bheil còig taighean-fasgaidh.
Annta sin bha nan laighe mòr-bhuidheann de dhaoine easlan, dall, bacach, seargte, a’ feitheamh ri carachadh an uisge.
Oir chaidh aingeal sìos an àm àraidh anns an lochan, agus chuir e an t-uisge troimhe chèile: uime sin an ciad neach a rachadh sìos ann, an dèidh cur troimhe chèile an uisge, rinneadh slàn e de aon tinneas a bhiodh air.
Agus bha duine àraidh an sin, a bha ochd-bliadhna-deug ar fhichead ann an easlaint.
Nuair a chunnaic Iosa esan na laighe, agus fhios aige gu robh e a-nis ùine fhada mar sin, thubhairt e ris, Am miann leat a bhith air do dhèanamh slàn?
Fhreagair an duine easlan e, A Thighearna, chan eil duine agam, nuair a chuirear an t-uisge troimhe chèile, a chuireas anns an lochan mi: ach am feadh tha mise a’ teachd, tha neach eile a’ dol sìos romham.
Thubhairt Iosa ris, Eirich, tog do leabaidh, agus imich.
Agus air ball rinneadh an duine slàn, agus thog e a leabaidh, agus dh’imich e: agus bha an t-sàbaid ann air an là sin.
An sin thàinig Iosa a-rìs do Chana Ghalile, far an do rinn e fìon den uisge. Agus bha duine cumhachdach àraidh, aig an robh a mhac gu tinn ann an Capernàum.
Nuair a chuala esan gu robh Iosa air teachd à Iudèa do Ghalile, chaidh e da ionnsaigh, agus ghuidh e air gun rachadh e sìos, agus gun slànaicheadh e a mhac: oir bha e ri uchd bàis.
An sin thubhairt Iosa ris, Mura faic sibh comharraidhean agus mìorbhailean, cha chreid sibh.
Thubhairt an duine cumhachdach ris, A Thighearna, rach sìos mum faigh mo leanaban bàs.
Thubhairt Iosa ris, Imich; tha do mhac beò. Agus chreid an duine am facal a labhair Iosa ris, agus dh’imich e.
Agus am feadh a bha e fhathast a’ dol sìos, choinnich a sheirbhisich e, agus dh’innis iad dha, ag ràdh, Tha do mhac beò.
An sin dh’fhiosraich e dhiubh an uair anns an deachaidh e am feabhas: agus thubhairt iad ris, An-dè, air an t-seachdamh uair, dh’fhàg am fiabhras e.
An sin dh’aithnich an t-athair gum b’i an uair sin fhèin, anns an dubhairt Iosa ris, Tha do mhac beò; agus chreid e fhèin, agus a theaghlach uile.
Is e seo a-rìs an dara mìorbhail a rinn Iosa, nuair a thàinig e à Iudèa do Ghalile.
A mulher com fluxo de sangue
Uma mulher que sofria há doze anos tocou a orla do manto de Jesus e foi curada instantaneamente pela sua fé.
(Agus, feuch, thàinig bean, air an robh dòrtadh fala rè dà-bhliadhna-dheug, air a chùlaibh, agus bhean i ri iomall a aodaich:
Oir thubhairt i innte fhèin, Ma bheanas mi ach ra aodach, bidh mi slàn.
Ach air tionndadh do Iosa mun cuairt, chunnaic e i, agus thubhairt e, A nighean, biodh deagh mhisneach agad; shlànaich do chreideamh thu. Agus bha a’ bhean slàn on uair sin.)
Agus bha bean àraidh an sin, air an robh dòrtadh fala rè dà-bhliadhna-dheug.
Agus dh’fhulaing i mòran o iomadh lèigh, agus chaith i na bha aice, agus cha b’fheàirrd i a’ bheag e, ach gum bu mhisde;
Nuair a chuala i iomradh air Iosa, thàinig i am measg an t-sluaigh o chùlaibh, agus bhean i ra aodach:
Oir thubhairt i, Ma dh’fhaodas mi beantainn ach ra aodach, slànaichear mi.
Agus air ball thiormaicheadh tobar a fala; agus dh’aithnich i air a corp fhèin gun do lèighseadh i on phlàigh sin.
Agus thàinig bean air an robh dòrtadh fala dà-bhliadhna-dheug, agus a chaith a beathachadh uile ri lèighean, agus nach b’urrainn a bhith air a leigheas le neach air bith.
Thàinig ise air a chùlaibh, agus bhean i ri iomall a aodaich: agus sguir a dòrtadh fala air ball.
Agus thubhairt Iosa, Cò a bhean rium? Air àicheadh do na h-uile, thubhairt Peadar ris, agus iadsan a bha maille ris, A Mhaighistir, tha an sluagh gad dhùmhlachadh agus gad theannadh, agus an abair thu, Cò a bhean rium?
Agus thubhairt Iosa, Bhean neach-eigin rium: oir mhothaich mi cumhachd a’ dol asam.
Agus nuair a chunnaic a’ bhean nach robh i an an-fhios, thàinig i air chrith, agus a’ sleuchdadh dha, chuir i an cèill dha, an làthair an t-sluaigh uile, carson a bhean i ris, agus mar a shlànaicheadh i gu grad.
Agus thubhairt esan rithe, A nighean, biodh misneach agad: shlànaich do chreideamh thu; imich ann an sìth.)
Ressurreições
Jesus ressuscitou mortos — a filha de Jairo, o filho da viúva de Naim e Lázaro. Ele é Senhor sobre a morte.
Nuair a bha e a’ labhairt nan nithean seo riu, feuch, thàinig uachdaran àraidh, agus thug e adhradh dha, ag ràdh, Fhuair mo nighean bàs air ball: ach thig-sa, agus cuir do làmh oirre, agus bidh i beò.
Agus dh’èirich Iosa, agus lean e fhèin agus a dheisciobail e.
Agus nuair a thàinig Iosa gu taigh an uachdarain, agus a chunnaic e an luchd-ciùil, agus a’ chuideachd a’ dèanamh toirm bhròin,
Thubhairt e riu, Imichibh romhaibh, oir chan eil an nìonag marbh ach na cadal. Agus rinn iad gàire fochaid ris.
Ach nuair a chuireadh a’ chuideachd a-mach, chaidh e a-steach, agus rug e air làimh oirre, agus dh’èirich an nìonag.
Agus, feuch, thàinig aon de uachdarain nan sionagog, dom b’ainm Iàirus; agus nuair a chunnaic e esan, leig e e fhèin sìos aig a chasan,
Agus ghuidh e gu dùrachdach air, ag ràdh, Tha mo nighean bheag ann an cunnart grad-bhàis; thig, tha mi a’ guidhe ort, agus leag do làmhan oirre a-chum gun slànaichear i, agus mairidh i beò.
Agus dh’imich Iosa maille ris; agus lean sluagh mòr e, agus dhòmhlaich iad e.
Agus thàinig e gu taigh uachdaran an t-sionagoig, agus chunnaic e an iomairt agus iadsan a bha a’ gul, agus a’ caoineadh gu mòr.
Agus nuair a thàinig e a-steach, thubhairt e riu, Carson a tha sibh ris an iomairt seo, agus ri bròn? Chan eil an nìonag marbh, ach na cadal.
Agus rinn iadsan gàire fanaid ris: ach air dhàsan an cur uile a-mach, thug e leis athair agus màthair na nighinn, agus iadsan a bha maille ris, agus chaidh e a-steach far an robh an nìonag na laighe.
Agus rug e air an nìonaig air làimh, agus thubhairt e rithe, Talitha-cumi; is e sin, air eadar-mhìneachadh, A chailinn (tha mise ag ràdh riut), èirich.
Agus air ball dh’èirich an nìonag agus dh’imich i; oir bha i dà-bhliadhna-dheug a dh’aois: agus ghabh iad iongantas anabarrach.
Agus thubhairt an Tighearna, Cò ris uime sin a shamhlaicheas mi daoine a’ ghinealaich seo, agus cò ris a tha iad cosmhail?
Tha iad cosmhail ri cloinn a tha nan suidhe anns a’ mhargadh, agus a dh’èigheas ri chèile, ag ràdh, Rinn sinne pìobaireachd dhuibhse, agus cha do rinn sibhse dannsa: rinn sinne tuireadh dhuibhse, agus cha do rinn sibhse gul.
Oir thàinig Eòin Baistidh, chan ann ag ithe arain, no ag òl fìona; agus their sibh, Tha deamhan aige.
Thàinig Mac an Duine ag ithe agus ag òl; agus their sibh, Feuch duine geòcach agus pòitear fìona, caraid chìs-mhaor agus pheacach.
Ach tha gliocas air a fìreanachadh le a cloinn uile.
Agus dh’iarr duine àraidh de na Pharasaich air gun itheadh e biadh maille ris. Agus chaidh e a-steach do thaigh an Pharasaich, agus shuidh e sìos a-chum bìdh.
Agus, feuch, nuair a fhuair bean anns a’ bhaile, a bha na peacach, fios gu robh e na shuidhe aig biadh ann an taigh an Pharasaich, thug i leatha bocsa alabastair làn de ola chùbhraidh.
Agus, feuch, thàinig duine dom b’ainm Iàirus, a bha na uachdaran air an t-sionagog; agus thuit e aig casan Iosa, agus ghuidh e air gun tigeadh e da thaigh:
Do bhrìgh gu robh aon-ghin nighinn aige, mu thimcheall dà-bhliadhna-dheug, agus i a’ faotainn a’ bhàis. (Ach air dha a bhith ag imeachd, bha an sluagh ga theannadh.
Am feadh a bha e fhathast a’ labhairt, thàinig neach o thaigh uachdaran an t-sionagoig, ag ràdh ris, Tha do nighean marbh; na cuir dragh air a’ Mhaighistir.
Ach nuair a chuala Iosa seo, fhreagair e e, ag ràdh, Na biodh eagal ort: a-mhàin creid, agus bidh i air a slànachadh.
Agus nuair a chaidh e don taigh, cha do leig e le neach air bith dol a-steach, ach Peadar, agus Eòin, agus Seumas, agus athair agus màthair na nighinn.
Agus bha iad uile a’ gul, agus a’ dèanamh caoidh air a son: ach thubhairt esan, Na guilibh; chan eil i marbh, ach na cadal.
Agus rinn iad gàire fanaid ris, do bhrìgh gu robh fhios aca gu robh i marbh.
Agus air dha an cur a-mach uile, ghlac e air làimh i, agus ghlaodh e, ag ràdh, A nighean, èirich.
Agus thàinig a spiorad air ais, agus dh’èirich i air ball; agus dh’àithn e biadh a thoirt dhi.
Agus ghlac uamhas mòr a pàrantan: ach thug esan àithne dhaibh gun an nì a rinneadh innse do neach air bith.
A-nis bha duine àraidh gu tinn, dom b’ainm Làsaras o Bhetani, baile Mhuire agus Mharta a piuthar.
(B’i a’ Mhuire sin a dh’ung an Tighearna le ola luachmhoir, agus a thiormaich a chasan le a falt, aig an robh a bràthair Làsaras gu tinn.)
Uime sin chuir a pheathraichean fios da ionnsaigh, ag ràdh, A Thighearna, feuch, tha an tì as ionmhainn leat tinn.
Nuair a chuala Iosa seo, thubhairt e, Chan eil an tinneas seo a-chum bàis, ach a-chum glòir Dhè, a-chum gum bi Mac Dhè air a ghlòrachadh da thaobh.
A-nis b’ionmhainn le Iosa Marta, agus a piuthar, agus Làsaras.
Uime sin nuair a chuala e gu robh esan tinn, dh’fhan e fhathast dà là anns an ionad anns an robh e.
Na dhèidh sin thubhairt e ra dheisciobail, Rachamaid a-rìs do Iudèa.
Thubhairt a dheisciobail ris, A Mhaighistir, a-nis dh’iarr na h-Iùdhaich do chlachadh; agus a bheil thu a’ dol a-rìs an sin?
Fhreagair Iosa, Nach eil dà-uair-dheug anns an là? Ma dh’imicheas duine anns an là, cha tuislich e, oir tha e a’ faicinn solas an t-saoghail seo:
Ach ma dh’imicheas duine anns an oidhche, tuislichidh e, do bhrìgh nach eil an solas ann.
Na nithean seo labhair e: agus na dhèidh sin thubhairt e riu, Tha ar caraid Làsaras na chadal: ach tha mise a’ dol a-chum gun dùisg mi as a chadal e.
An sin thubhairt a dheisciobail, A Thighearna, ma tha e na chadal, bidh e slàn.
Gidheadh labhair Iosa ma bhàs: ach shaoil iadsan gun do labhair e mu thimcheall fois cadail.
An sin thubhairt Iosa riu gu soilleir, Fhuair Làsaras bàs.
Domínio sobre a natureza
Jesus acalmou a tempestade, andou sobre as águas e multiplicou pães. A natureza obedece à voz do seu Criador.
Agus air dol dhàsan a-steach do luing, lean a dheisciobail e.
Agus, feuch, dh’èirich doineann mhòr air an fhairge, ionnas gun d’fhalaich na tuinn an long: ach bha esan na chadal.
Agus thàinig a dheisciobail da ionnsaigh, agus dhùisg iad e, ag ràdh, A Thighearna, teasairg sinn: tha sinn caillte.
Agus thubhairt e riu, Carson a tha sibh fo eagal, sibhse air bheag creidimh? An sin dh’èirich e, agus chronaich e na gaothan agus an fhairge; agus bha ciùine mhòr ann.
Ach ghabh na daoine iongantas, ag ràdh, Ciod e a’ ghnè dhuine seo, gu bheil na gaothan fhèin agus an fhairge umhail dha?
Agus nuair a b’fheasgar e, thàinig a dheisciobail da ionnsaigh, ag ràdh, Is àite fàsail seo, agus tha an t-àm a-nis air dol seachad; cuir an sluagh air falbh, a-chum gun tèid iad do na bailtean, agus gun ceannaich iad biadh dhaibh fhèin.
Ach thubhairt Iosa riu, Cha ruig iad a leas falbh; thugaibh-se dhaibh ra ithe.
Agus thubhairt iad ris, Chan eil againn an seo ach còig buileannan agus dà iasg.
Thubhairt esan riu, Thugaibh an seo iad am ionnsaigh-sa.
Agus dh’àithn e don t-sluagh suidhe sìos air an fheur, agus ghlac e na còig buileannan agus an dà iasg, agus air amharc dha suas gu nèamh, bheannaich agus bhris e, agus thug e na buileannan da dheisciobail, agus thug na deisciobail don t-sluagh iad.
Agus dh’ith iad uile, agus shàsaicheadh iad: agus thog iad làn dà-chlèibh-dheug den bhiadh bhriste, a bha a dh’fhuidheall aca.
Agus bha iadsan a dh’ith mu thimcheall còig mìle fear, a thuilleadh air mnathan agus air cloinn.
Agus anns a’ cheathramh faire den oidhche, chaidh Iosa dan ionnsaigh, ag imeachd air an fhairge.
An sin ghairm Iosa a dheisciobail da ionnsaigh, agus thubhairt e, Tha mi a’ gabhail truais den t-sluagh, oir dh’fhan iad maille rium a-nis rè trì làithean, agus chan eil nì air bith aca ra ithe: agus cha chuir mi uam nan trasg iad, air eagal gum fannaich iad air an t-slighe.
Agus thubhairt a dheisciobail ris, Cia as a gheibheamaid uiread arain anns an fhàsach is a bu leòr a shàsachadh slòigh cho mòr?
Agus thubhairt Iosa riu, Cia lìon buileann a tha agaibh? Agus thubhairt iadsan, Seachd, agus beagan a dh’iasgan beaga.
Agus dh’àithn e don t-sluagh suidhe sìos air an làr.
Agus air glacadh nan seachd buileann agus nan iasg dha, agus air tabhairt buidheachais, bhris e iad, agus thug e da dheisciobail, agus thug na deisciobail don t-sluagh iad.
Agus dh’ith iad uile, agus shàsaicheadh iad: agus thog iad den bhiadh bhriste a dh’fhàgadh làn sheachd basgaid.
Agus b’iad a’ mhuinntir a dh’ith, ceithir mìle fear, a thuilleadh air mnathan agus air cloinn.
Agus air teachd dhaibh do Chapernàum, thàinig luchd-togail na cìse gu Peadar, agus thubhairt iad ris, Nach eil ur Maighistir-se ag ìocadh na cìse?
Thubhairt esan, Tha. Agus nuair a chaidh e a-steach don taigh, labhair Iosa ris air tùs, ag ràdh, Ciod i do bharail-sa, a Shìmoin? Cò uaithe a tha rìghrean na talmhainn a’ togail càine no cìse? An ann on cloinn fhèin, no o choigrich?
Thubhairt Peadar ris, O choigrich. Thubhairt Iosa ris, Air an adhbhar sin tha a’ chlann saor.
Gidheadh, a-chum nach tugamaid oilbheum dhaibh, imich thusa a-chum na fairge, agus tilg dubhan innte, agus tog an ciad iasg a thig a-nìos: agus air fosgladh a bheòil dhut, gheibh thu bonn airgid; sin gabh, agus thoir dhaibh air mo shon-sa, agus air do shon fhèin.
Agus nuair a thill e a-chum a’ bhaile anns a’ mhadainn, bha acras air.
Agus air dha crann-fìge fhaicinn air an t-slighe, thàinig e da ionnsaigh, agus cha d’fhuair e nì air bith air, ach duilleach a-mhàin; agus thubhairt e ris, Na fàsadh toradh o seo suas gu bràth ort. Agus chrìon an crann-fìge air ball.
Agus nuair a chunnaic na deisciobail e, ghabh iad iongantas, ag ràdh, Cia luath a shearg an crann-fìge as!
Agus fhreagair Iosa agus thubhairt e riu, Gu deimhinn tha mi ag ràdh ribh, ma bhios creideamh agaibh agus nach bi sibh fo amharas, chan e a-mhàin gun dèan sibh an nì a rinneadh air a’ chrann-fìge, ach mar an ceudna ma their sibh ris a’ bheinn seo, Bi air do thogail, agus air do thilgeadh anns an fhairge, bidh e dèante:
Agus ge bè air bith nithean a dh’iarras sibh nur n-ùrnaigh, ma chreideas sibh, gheibh sibh iad.
Agus dh’èirich doineann mhòr ghaoithe, agus leum na tonnan a-steach don luing, air chor is gu robh i a-nis làn.
Agus bha esan ann an deireadh na luinge, na chadal air cluasaig: agus dhùisg iad e, agus thubhairt iad ris, A Mhaighistir, nach eil suim agad gun caillear sinn?
Agus dh’èirich e, agus chronaich e a’ ghaoth, agus thubhairt e ris an fhairge, Tosd, bi sàmhach. An sin laigh a’ ghaoth, agus bha fiath mòr ann.
Agus thubhairt e riu, Carson a tha sibh cho eagalach? Cionnas nach eil creideamh agaibh?
Agus ghabh iad eagal ro-mhòr, agus thubhairt iad ri chèile, Ciod e an duine seo, gu bheil a’ ghaoth agus an fhairge fhèin umhail dha?
Agus nuair a bha a-nis mòran den là air dol seachad, thàinig a dheisciobail da ionnsaigh, ag ràdh, Tha an t-àite seo fàs, agus tha a-nis mòran den là air dol thairis:
Leig air falbh iad, a-chum gun tèid iad don tìr mun cuairt agus do na bailtean, agus gun ceannaich iad biadh dhaibh fhèin: oir chan eil nì air bith aca ra ithe.
Ach fhreagair esan agus thubhairt e riu, Thugaibh-se dhaibh ra ithe. Agus thubhairt iadsan ris, An tèid sinn agus an ceannaich sinn luach dà cheud pèighinn de aran, a-chum gun tugamaid dhaibh nì ra ithe?
Ach thubhairt esan riu, Cia lìon buileann a tha agaibh? Rachaibh agus faicibh. Agus air faotainn fios dhaibh, thubhairt iad, Còig, agus dà iasg.
Agus dh’àithn e dhaibh a thoirt orra uile suidhe sìos nan cuideachdan air an fheur uaine.
Agus shuidh iad sìos nam buidhnean fa leth, nan ceudan agus nan lethcheudan.
Agus air dha na còig buileannan agus an dà iasg a ghabhail, agus amharc suas gu nèamh, bheannaich agus bhris e na buileannan, agus thug e da dheisciobail iad, a-chum gun cuireadh iad romhpa iad; agus roinn e an dà iasg orra uile.
Agus dh’ith iad uile, agus shàsaicheadh iad.
Agus thog iad dà-chliabh-dheug làn den bhiadh bhriste, agus de na h-èisg.
Agus b’iad an dream a dh’ith de na buileannan còig mìle fear.
Agus chunnaic e iadsan air am pianadh ag iomramh; oir bha a’ ghaoth nan aghaidh; agus thàinig e dan ionnsaigh mu thimcheall na ceathramh faire den oidhche, ag imeachd air a’ mhuir, agus b’àill leis dol seachad orra.
Ach nuair a chunnaic iadsan e ag imeachd air a’ mhuir, shaoil iad gum bu tannasg a bha ann; agus ghlaodh iad.
(Oir chunnaic iad uile e, agus bha iad fo bhuaireas.) Agus air ball labhair e riu, agus thubhairt e riu, Biodh misneach mhath agaibh; is mise a tha ann, na biodh eagal oirbh.
Agus chaidh e suas dan ionnsaigh don luing; agus laigh a’ ghaoth: agus bha uamhas mòr thar tomhas orra, agus ghabh iad iongantas.
Anns na làithean sin, air do shluagh ro-mhòr a bhith ann, agus gun nì air bith aca ri ithe, ghairm Iosa a dheisciobail da ionnsaigh, agus thubhairt e riu,
Tha truas mòr agam den t-sluagh, do bhrìgh gun d’fhan iad a-nis trì làithean maille rium, agus nach eil nì air bith aca ri ithe;
Agus ma leigeas mi dan taighean fhèin nan trasg iad, fannaichidh iad air an t-slighe: oir thàinig cuid aca am fad.
Agus fhreagair a dheisciobail e, Cia as a dh’fhaodas neach iad seo a shàsachadh le aran an seo anns an fhàsach?
Agus dh’fhiosraich e dhiubh, Cia lìon buileann a tha agaibh? Agus thubhairt iadsan, Seachd.
Agus thug e òrdagh don t-sluagh suidhe sìos air an làr: agus ghlac e na seachd buileannan, agus air toirt buidheachais, bhris e, agus thug e iad da dheisciobail, a-chum gun cuireadh iad nan làthair iad: agus chuir iad sìos an làthair an t-sluaigh iad.
Agus bha aca beagan a dh’èisg bheaga: agus bheannaich e iad, agus dh’àithn e an cur sìos nan làthair mar an ceudna.
Agus dh’ith iad, agus shàsaicheadh iad: agus thog iad làn seachd basgaidean den bhiadh bhriste, a bha a dh’fhuidheall aca.
Agus bha iadsan a dh’ith mu thimcheall ceithir mìle; agus leig e air falbh iad.
Agus air an là màireach, nuair a chaidh iad a-mach à Betani, dh’fhàs e acrach.
Agus air faicinn craoibh-fhìge fada uaithe air an robh duilleach, thàinig e a dh’fheuchainn am faigheadh e nì sam bith oirre: agus air dha teachd da h-ionnsaigh, cha d’fhuair e nì sam bith ach duilleach; oir cha robh àm tional nam fìgean fhathast ann.
Agus fhreagair Iosa agus thubhairt e rithe, Nar itheadh neach sam bith toradh dhìotsa o seo suas a-chaoidh. Agus chuala a dheisciobail e.
Agus anns a’ mhadainn, a’ gabhail seachad dhaibh, chunnaic iad an crann-fìge air crìonadh o a fhreumhan.
Agus air cuimhneachadh do Pheadar, thubhairt e ris, A Mhaighistir, feuch, tha a’ chraobh-fhìge, a mhallaich thu, air crìonadh.
Agus fhreagair Iosa, agus thubhairt e riu, Biodh creideamh Dhè agaibh.
Oir gu deimhinn tha mi ag ràdh ribh, ge bè neach a their ris a’ bheinn seo, Togar thu, agus tilgear anns an fhairge thu, agus nach bi fo amharas na chridhe, ach a chreideas gun tachair na nithean a their e, thig gach nì a their e gu crìch dha.
Air an adhbhar sin tha mi ag ràdh ribh, Ge bè nithean air bith a dh’iarras sibh ann an ùrnaigh, creidibh gum faigh sibh, agus gheibh sibh iad.
Agus nuair a sheasas sibh a’ dèanamh ùrnaigh, maithibh, ma tha nì air bith agaibh an aghaidh aon duine; a-chum gum maith ur n-Athair a tha air nèamh ur peacaidhean fhèin dhuibhse.
Agus thàrladh, nuair a bha am poball a’ dlùth-theannadh air a-chum facal Dhè èisdeachd, gun do sheas e làimh ri loch Ghenesaret,
Agus chunnaic e dà luing nan seasamh ri taobh an loch: ach bha na h-iasgairean air dol a-mach asda, agus a’ nighe an lìon.
Agus chaidh e a-steach do aon de na bàtaichean a bu le Sìmon, agus dh’iarr e air dol a-mach beagan o thìr: agus air suidhe dha, theagaisg e an sluagh as a’ bhàta.
A-nis nuair a sguir e de labhairt, thubhairt e ri Sìmon, Cuir a-mach a-chum na doimhne, agus leigibh sìos ur lìn a-chum tarraing.
Agus fhreagair Sìmon, agus thubhairt e ris, A Mhaighistir, shaothraich sinn feadh na h-oidhche uile, agus cha do ghlac sinn nì sam bith: ach air d’fhacal-sa leigidh mi sìos an lìon.
Agus nuair a rinn iad seo, chuartaich iad tacar mòr èisg, ionnas gun do bhriseadh an lìon.
Agus smèid iad air an companaich, a bha anns an luing eile, teachd agus còmhnadh a dhèanamh leo. Agus thàinig iad, agus lìon iad an dà luing, ionnas gu robh iad an inbhe dol fodha.
Nuair a chunnaic Sìmon Peadar seo thuit e sìos aig glùinean Iosa, ag ràdh, Imich uamsa, a Thighearna, oir is duine peacach mi.
Oir ghlac uamhas e fhèin agus iadsan uile a bha maille ris, airson an tarraing èisg a ghlac iad:
Agus mar an ceudna Seumas agus Eòin, mic Shebede, a bha nan companaich aig Sìmon. Agus thubhairt Iosa ri Sìmon, Na biodh eagal ort; à seo suas glacaidh tu daoine.
Agus nuair a thug iad am bàtaichean gu tìr, dh’fhàg iad na h-uile nithean, agus lean iad esan.
Agus thàrladh air là àraidh gun deachaidh e fhèin agus a dheisciobail a-steach do luing: agus thubhairt e riu, Rachamaid thairis gu taobh thall an loch. Agus chuir iad a-mach o thìr.
Ach a’ seòladh dhaibh, thuit cadal airsan: agus thàinig ànradh gaoithe a-nuas air an loch, agus lìonadh iad le uisge, agus bha iad ann an gàbhadh.
Agus thàinig iad da ionnsaigh, agus dhùisg iad e, ag ràdh, A Mhaighistir, a Mhaighistir, tha sinn caillte! An sin dh’èirich esan, agus chronaich e a’ ghaoth, agus onfhadh an uisge: agus sguir iad, agus thàinig fiath ann.
Agus thubhairt e riu, Càit a bheil ur creideamh? Agus air dhaibh a bhith fo eagal, ghabh iad iongantas, ag ràdh ri chèile, Ciod a’ ghnè dhuine seo? Oir tha e a’ toirt àithne do na gaothan, agus don uisge fhèin, agus tha iad umhail dha.
Agus thàrladh air là àraidh gun deachaidh e fhèin agus a dheisciobail a-steach do luing: agus thubhairt e riu, Rachamaid thairis gu taobh thall an loch. Agus chuir iad a-mach o thìr.
Ach a’ seòladh dhaibh, thuit cadal airsan: agus thàinig ànradh gaoithe a-nuas air an loch, agus lìonadh iad le uisge, agus bha iad ann an gàbhadh.
Agus thàinig iad da ionnsaigh, agus dhùisg iad e, ag ràdh, A Mhaighistir, a Mhaighistir, tha sinn caillte! An sin dh’èirich esan, agus chronaich e a’ ghaoth, agus onfhadh an uisge: agus sguir iad, agus thàinig fiath ann.
Agus thubhairt e riu, Càit a bheil ur creideamh? Agus air dhaibh a bhith fo eagal, ghabh iad iongantas, ag ràdh ri chèile, Ciod a’ ghnè dhuine seo? Oir tha e a’ toirt àithne do na gaothan, agus don uisge fhèin, agus tha iad umhail dha.
Agus thàinig iad air tìr aig dùthaich nan Gadarèneach, a tha thall fa chomhair Ghalile.
Agus nuair a thòisich an là air teireachdainn, thàinig an dà-fhear-dheug, agus thubhairt iad ris, Cuir air falbh an sluagh, a-chum gun tèid iad do na bailtean agus don tìr mun cuairt, agus gun gabh iad tàmh agus gum faigh iad biadh; oir tha sinn an seo ann an àite fàsail.
Ach thubhairt esan riu, Thugaibh-se dhaibh nì ri ithe. Agus thubhairt iadsan, Chan eil againn tuilleadh na còig buileannan agus dà iasg: mura tèid sinn agus biadh a cheannach don t-sluagh seo uile.
Oir bha iad mu thimcheall còig mìle fear. Agus thubhairt e ra dheisciobail, Cuiribh nan suidhe iad, leth-cheud anns gach cuideachd.
Agus rinn iad mar sin, agus chuir iad nan suidhe iad uile.
Agus ghabh e na còig buileannan agus an dà iasg, agus air dha amharc suas gu nèamh, bheannaich e iad, agus bhris e, agus thug e da dheisciobail iad gu an cur an làthair an t-sluaigh.
Agus dh’ith iad, agus shàsaicheadh iad uile: agus thogadh dà-chliabh-dheug de bhiadh briste, a bha a dh’fhuidheall aca.
Agus air an treas là bha pòsadh ann an Cana Ghalile; agus bha màthair Iosa an sin.
Agus fhuair Iosa mar an ceudna agus a dheisciobail cuireadh a-chum a’ phòsaidh.
Agus air teireachdainn don fhìon, thubhairt màthair Iosa ris, Chan eil fìon aca.
Thubhairt Iosa rithe, Ciod e mo ghnothach-sa riut, a bhean? Cha tàinig m’uair-sa fhathast.
Thubhairt a mhàthair ris an luchd-frithealaidh, Ge bè nì a their e ribh, dèanaibh e.
Agus bha sia soithichean-uisge de chloich air an cur an sin, a rèir gnàth-glanaidh nan Iùdhach, a ghabhadh dà fheircin no trì, gach aon dhiubh.
Thubhairt Iosa riu, Lìonaibh na soithichean le uisge. Agus lìon iad iad gus am beul.
Agus thubhairt e riu, Tàirngibh a-nis, agus thugaibh a-chum uachdaran na cuirme. Agus thug iad ann e.
Nuair a bhlais uachdaran na cuirme an t-uisge a rinneadh na fhìon (agus cha robh fhios aige cia as a thàinig e; ach bha fhios aig an luchd-frithealaidh a tharraing an t-uisge), ghairm uachdaran na cuirme am fear nuadh-pòsda,
Agus thubhairt e ris, Cuiridh gach duine fìon math an làthair air tùs; agus nuair a dh’òlas daoine gu leòr, an sin am fìon as miosa: ach ghlèidh thusa am fìon math gus a-nis.
Seo toiseach nam mìorbhailean a rinn Iosa ann an Cana Ghalile, agus dh’fhoillsich e a ghlòir; agus chreid a dheisciobail ann.
(Ach thubhairt e seo ga dhearbhadh-san; oir bha fhios aige fhèin ciod a dhèanadh e.)
Fhreagair Philip e, Cha leòr dhaibh luach dà cheud pèighinn de aran, a-chum gun gabhadh gach aon dhiubh beagan.
Thubhairt aon de a dheisciobail, Anndras, bràthair Shìmoin Pheadair, ris,
Tha òganach an seo, aig a bheil còig buileannan eòrna, agus dà iasg bheag: ach ciod iad seo am measg na h-uiread?
Agus thubhairt Iosa, Thugaibh air na daoine suidhe sìos. A-nis bha mòran feòir anns an àite. Air an adhbhar sin shuidh na daoine sìos, ann an àireamh timcheall còig mìle.
Agus ghlac Iosa na buileannan, agus air tabhairt buidheachais dha roinn e air na deisciobail iad, agus na deisciobail orrasan a shuidh: agus mar an ceudna de na h-èisg bheaga, a mheud is a b’àill leo.
Nuair a shàsaicheadh iad, thubhairt e ra dheisciobail, Cruinnichibh am biadh briste a tha a thuilleadh ann, a-chum nach caillear a’ bheag.
Air an adhbhar sin chruinnich iad e ri chèile, agus lìon iad dà-chliabh-dheug de spruilleach nan còig buileannan eòrna, a bha a dh’fhuidheall aig a’ mhuinntir a dh’ith.
Uime sin nuair a rinn iad iomramh timcheall còig no deich-ar-fhichead de stàidean, chunnaic iad Iosa ag imeachd air a’ mhuir, agus a’ druideadh ris an luing; agus ghabh iad eagal.
Ach thubhairt esan riu, Is mise a tha ann; na biodh eagal oirbh.
Uime sin ghabh iad gu toileach a-steach don luing e: agus air ball ràinig an long an tìr gus an robh iad a’ dol.
An dèidh nan nithean sin dh’fhoillsich Iosa e fhèin a-rìs da dheisciobail aig muir Thiberiais; agus air an dòigh seo nochd e e fhèin:
Bha maille ri chèile Sìmon Peadar, agus Tòmas den goirear Didimus, agus Natànael o Chàna Ghalile, agus mic Shebede, agus dithis eile de a dheisciobail.
Thubhairt Sìmon Peadar riu, Tha mise a’ dol a dh’iasgach. Thubhairt iadsan ris, Tha sinne a’ dol maille riut. Dh’imich iad a-mach, agus chaidh iad a-steach do luing air ball; agus cha do ghlac iad nì air bith an oidhche sin.
Ach nuair a bha a’ mhadainn a-nis air teachd, sheas Iosa air an tràigh: gidheadh cha robh fhios aig na deisciobail gum b’e Iosa a bha ann.
An sin thubhairt Iosa riu, A chlann, a bheil biadh air bith agaibh? Fhreagair iadsan e, Chan eil.
Agus thubhairt esan riu, Tilgibh an lìon air an taobh a deas den luing, agus gheibh sibh. Thilg iad uime sin, agus a-nis cha b’urrainn iad a tharraing airson lìonmhorachd an èisg.
Uime sin thubhairt an deisciobal sin, a b’ionmhainn le Iosa, ri Peadar, Is e an Tighearna a tha ann. A-nis nuair a chuala Sìmon Peadar gur e an Tighearna a bha ann, cheangail e a chòt-uachdair uime (oir bha e lomnochd), agus thilg e e fhèin anns a’ mhuir.
Thàinig na deisciobail eile ann an luing bhig; (oir cha robh iad fada o thìr, ach mu thimcheall dà cheud làmh-choille), a’ tarraing an lìon èisg.
Uime sin nuair a thàinig iad air tìr, chunnaic iad grìosach an sin, agus iasg air a chur oirre, agus aran.
Thubhairt Iosa riu, Thugaibh an seo den iasg a ghlac sibh a-nis.
Chaidh Sìmon Peadar suas, agus tharraing e an lìon gu tìr, làn de èisg mhòra, ceud agus lethcheud agus trì: agus ged bha an uiread sin ann, cha do bhriseadh an lìon.
Libertações
Jesus expulsou demônios com autoridade. Os espíritos impuros não resistiam à sua palavra e saíam imediatamente.
Agus air dol do Iosa a-steach do Chapernàum, thàinig da ionnsaigh ceannard-ceud, a’ guidhe air,
Agus ag ràdh, A Thighearna, tha m’òglach na laighe a-staigh ann am pairilis, agus air a phianadh gu h-anabarrach.
Agus thubhairt Iosa ris, Thèid mise, agus slànaichidh mi e.
Agus air freagairt don cheannard-ceud, thubhairt e, A Thighearna, chan airidh mise air thusa a theachd a-steach fom chlèith: ach a-mhàin abair am facal, agus slànaichear m’òglach.
Oir is duine mise fhèin a tha fo ùghdarras, aig a bheil saighdearan fodham: agus their mi ris an fhear seo, Imich, agus imichidh e: agus ris an fhear seo eile, Thig, agus thig e: agus rim sheirbhiseach, Dèan seo, agus nì e e.
Nuair a chuala Iosa seo, ghabh e iongantas, agus thubhairt e ris a’ mhuinntir a lean e, Gu fìrinneach tha mi ag ràdh ribh, ann an Israel fhèin nach d’fhuair mi creideamh cho mòr seo.
Agus tha mi ag ràdh ribh gun tig mòran on àird an ear agus on àird an iar, agus gun suidh iad maille ri Abrahàm, agus Isaac, agus Iàcob, ann an rìoghachd nèimh:
Ach gun tilgear clann na rìoghachd ann an dorchadas a tha an leth a-muigh; bidh an sin gul agus gìosgan fhiacal.
Agus thubhairt Iosa ris a’ cheannard-ceud, Imich romhad, agus biodh e dhut a rèir mar a chreid thu. Agus shlànaicheadh a òglach an uair sin fhèin.
Agus air teachd dha don taobh eile, gu tìr na Gergesèneach, thachair dithis dhaoine air anns an robh deamhain, a’ teachd a-mach as na h-àitean-adhlaic, agus iad ro-gharg, ionnas nach faodadh duine sam bith an t-slighe sin a ghabhail.
Agus, feuch, ghlaodh iad, ag ràdh, Ciod e ar gnothach-ne riut, Iosa, a Mhic Dhè? An tàinig thu an seo gar pianadh ron àm?
Agus bha treud mhòr mhuc am fad uapa, ag ionaltradh.
Agus dh’iarr na deamhain a dh’athchuinge airsan, ag ràdh, Ma thilgeas tu a-mach sinn, leig dhuinn dol anns an treud mhuc ud.
Agus thubhairt e riu, Imichibh. Agus air dol a-mach dhaibh, chaidh iad anns an treud mhuc: agus, feuch, ruith an treud mhuc uile gu dian sìos air ionad corrach don fhairge; agus chailleadh anns na h-uisgeachan iad.
Agus theich na buachaillean, agus chaidh iad don bhaile, agus dh’innis iad na nithean seo uile, agus na thachair dhaibhsan anns an robh na deamhain.
Agus, feuch, chaidh am baile uile a-mach a choinneachadh Iosa; agus nuair a chunnaic iad e, ghuidh iad air imeachd as an crìochan-san.
Agus a’ dol dhaibhsan a-mach, feuch, thug iad da ionnsaigh duine balbh anns an robh deamhan.
Agus an dèidh don deamhan a bhith air a thilgeadh a-mach, labhair am balbhan: agus ghabh an sluagh iongantas, ag ràdh, Chan fhacas a leithid seo ann an Israel riamh.
An sin thugadh da ionnsaigh duine anns an robh deamhan, dall agus balbh: agus shlànaich e e, ionnas gun do labhair am balbhan agus gu robh an dall a’ faicinn.
Agus air dol do Iosa as a sin, chaidh e gu crìochan Thìruis agus Shìdoin.
Agus, feuch, thàinig bean de mhuinntir Chanàain o na crìochan sin, agus ghlaodh i ris, ag ràdh, Dèan tròcair orm, a Thighearna, a Mhic Dhaibhidh; tha mo nighean air a buaireadh gu truagh le deamhan.
Ach cha tug esan freagradh sam bith dhi. Agus thàinig a dheisciobail da ionnsaigh, agus dh’iarr iad air, ag ràdh, Cuir air falbh i, oir tha i a’ glaodhaich nar dèidh.
Ach fhreagair esan agus thubhairt e, Cha do chuireadh mise ach a-chum caoraich chaillte taigh Israeil.
An sin thàinig ise agus rinn i adhradh dha, ag ràdh, A Thighearna, cuidich leam.
Ach fhreagair esan agus thubhairt e, Cha chòir aran na cloinne a ghlacadh, agus a thilgeadh a-chum nan con.
Agus thubhairt ise, Is fìor, a Thighearna: ach ithidh na coin den spruilleach a thuiteas o bhòrd am maighistirean.
An sin fhreagair Iosa agus thubhairt e rithe, O bhean, is mòr do chreideamh: biodh e dhut mar as àill leat. Agus rinneadh a nighean slàn on uair sin a-mach.
Agus nuair a thàinig iad a-chum an t-sluaigh, thàinig duine àraidh da ionnsaigh, a’ tuiteam air a ghlùinean dha, agus ag ràdh,
A Thighearna, dèan tròcair air mo mhac, oir tha e gu tinn leis an tuiteamaich, agus is mòr an cràdh a tha e a’ fulang: oir tha e gu minig a’ tuiteam anns an teine, agus gu minig anns an uisge.
Agus thug mi e a dh’ionnsaigh do dheisciobal, agus cha b’urrainn iad a leigheas.
Agus fhreagair Iosa agus thubhairt e, A ghinealaich neo-chreidmhich agus choirbte, cia fhad a dh’fhulaingeas mi sibh? Thugaibh am ionnsaigh-sa an seo e.
Agus chronaich Iosa an deamhan, agus dh’imich e as: agus shlànaicheadh an leanabh on uair sin a-mach.
Agus bha nan sionagog-san neach anns an robh spiorad neòghlan, agus ghlaodh e,
Ag ràdh, Leig leinn; ciod ar gnothach-ne riut, Iosa o Nàsaret? An tàinig thu gar sgrios-ne? Is aithne dhomh cò thu, aon naomh Dhè.
Agus chronaich Iosa e, ag ràdh, Bi ad thosd, agus thig a-mach as.
Agus nuair a reub an spiorad neòghlan e, agus a ghlaodh e le guth àrd, thàinig e a-mach as.
Agus thàinig iad gu taobh eile na mara, gu dùthaich nan Gadarèneach.
Agus nuair a chaidh e a-mach as an luing, air ball thachair air as na h-àitean-adhlaic duine anns an robh spiorad neòghlan,
Aig an robh a chòmhnaidh anns na h-àitean-adhlaic; agus cha b’urrainn neach air bith a cheangal, eadhon le slabhraidhean:
Oir chaidh a cheangal gu tric le gèimhlean agus le slabhraidhean, agus tharraing e na slabhraidhean as a chèile, agus mhion-bhris e na gèimhlean. Agus cha b’urrainn duine sam bith a cheannsachadh.
Agus bha e a-ghnàth, a là agus a dh’oidhche, anns na beanntan, agus anns na h-ionadan-adhlaic, a’ glaodhaich agus ga ghearradh fhèin le clachan.
Ach nuair a chunnaic e Iosa fada uaithe, ruith e agus shleuchd e dha,
Agus ghlaodh e le guth mòr, agus thubhairt e, Ciod mo ghnothach-sa riut, Iosa, a Mhic an Dè as ro-àirde? Tha mi a’ cur ort à uchd Dhè, gun mo phianadh.
(Oir thubhairt e ris, Thig a-mach as an duine, a spioraid neòghlain.)
Agus dh’fheòraich e dheth, Ciod as ainm dhut? Agus fhreagair esan, ag ràdh, Lègion as ainm dhomh, oir tha sinn mòran ann.
Agus ghuidh e gu ro-gheur air, gun e gan cur a-mach as an dùthaich sin.
Agus bha treud mòr mhuc an sin, ag ionaltradh am fagas don bheinn.
Agus ghuidh na deamhain uile air, ag ràdh, Cuir sinne a dh’ionnsaigh nam muc, a-chum gun rachamaid a-steach annta.
Agus air ball thug Iosa cead dhaibh; agus air dol a-mach do na spioradan neòghlan, chaidh iad a-steach anns na mucan, agus ruith an treud sìos gu dian le àite cas don fhairge (bha iad mu thimcheall dà mhìle), agus thachdadh iad anns an fhairge.
Agus theich iadsan a bha ag ionaltradh nam muc, agus dh’innis iad sin, araon anns a’ bhaile, agus anns an tìr. Agus chaidh iad a-mach a dh’fhaicinn ciod e an nì ud a thachair.
Ach their sibhse, Ma their neach ra athair no ra mhàthair, Biodh e na Chorban, sin ri ràdh, na thìodhlac don teampall, ge bè nì leis am faigheadh tu tairbhe uamsa:
Nach leig sibh dha à sin suas nì sam bith a dhèanamh airson a athar, no a mhàthar;
A’ cur facal Dhè an neo-bhrìgh le ur beul-aithris fhèin, a dh’aithris sibh: agus mòran den leithidean sin de nithean tha sibh a’ dèanamh.
Agus nuair a ghairm e an sluagh uile da ionnsaigh, thubhairt e riu, Eisdibh riumsa uile, agus tuigibh:
Chan eil nì sam bith on taobh a-muigh den duine, a thèid a-steach ann, dom bheil e an comas a shalachadh; ach na nithean a tha a’ teachd a-mach as, is iad sin a tha a’ salachadh an duine.
Agus air dha èirigh as a sin, chaidh e gu crìochan Thìruis agus Shìdoin: agus nuair a chaidh e a-steach do thaigh, cha b’àill leis fios a bhith aig neach sam bith air: gidheadh chan fhaodadh e a bhith am falach.
Oir chuala bean uime, aig an robh nighean bheag anns an robh spiorad neòghlan, agus thàinig i agus thuit i aig a chasan;
(Agus bu bhana-Ghreugach a’ bhean, ban-Shirophenìseach a-thaobh cinnich); agus ghuidh i air gun tilgeadh e an deamhan a-mach as a nighinn.
Agus thubhairt Iosa rithe, Fuiling don chloinn air tùs a bhith air an sàsachadh: oir chan eil e iomchaidh aran na cloinne a ghabhail, agus a thilgeadh a-chum nan con.
Agus fhreagair ise agus thubhairt i ris, Is fìor sin, a Thighearna: gidheadh, ithidh na coin fon bhòrd de spruilleach na cloinne.
Agus thubhairt esan rithe, Airson na cainnte seo fhèin, imich romhad; tha an deamhan air dol a-mach as do nighinn.
Agus nuair a bha ise air teachd a dh’ionnsaigh a taighe, fhuair i an deamhan air dol a-mach, agus a nighean air a cur na laighe air an leabaidh.
Agus air freagairt do neach den t-sluagh, thubhairt e, A Mhaighistir, thug mi mo mhac ad ionnsaigh, anns a bheil spiorad balbh:
Agus ge bè ionad sam bith anns an glac e e, tha e ga tharraing as a chèile; agus tha e a’ cur cobhair as a bheul, agus a’ gìosgarnaich le fhiaclan, agus tha e a’ seargadh as: agus thubhairt mi rid dheisciobail, iad ga chur a-mach, agus cha b’urrainn iad.
Ach fhreagair esan, agus thubhairt e ris, O chinnich gun chreideamh, cia fhad a bhios mi maille ribh? Cia fhad a dh’fhuilingeas mi sibh? Thugaibh e am ionnsaigh.
Agus thug iad da ionnsaigh e: agus nuair a chunnaic e e, reub an spiorad air ball e; agus thuit e air an talamh, agus bha e ga aoirneagan fhèin, agus a’ cur cobhair as a bheul.
Agus dh’fheòraich e de a athair, Cia fhad an aimsir o thàinig seo air? Agus thubhairt e, O bha e na leanabh.
Agus gu minig thilg e anns an teine e, agus anns an uisge, a-chum gum milleadh e e: ach ma tha thusa comasach air nì sam bith a dhèanamh, gabh truas dhinn, agus cuidich leinn.
Ach thubhairt Iosa ris, Mas urrainn thusa creidsinn, tha gach aon nì comasach don neach a chreideas.
Agus ghlaodh athair an leinibh a-mach air ball, agus thubhairt e le deòir, Tha mi a’ creidsinn, a Thighearna; cuidich thusa lem mhì-chreideamh.
Agus nuair a chunnaic Iosa an sluagh a’ ruith cuideachd, chronaich e an spiorad neòghlan, ag ràdh ris, A spioraid bhailbh agus bhodhair, tha mi ag òrdachadh dhut, Thig a-mach as, agus na rach a-steach ann nas mò.
Agus ghlaodh an spiorad, agus reub e gu ro-chràiteach e, agus chaidh e a-mach as: agus bha e an riochd mairbh, ionnas gun dubhairt mòran, Tha e marbh.
Ach air do Iosa a ghlacadh air làimh, thog e suas e, agus dh’èirich e.
Agus dh’èirich e as an t-sionagog agus chaidh e a-steach do thaigh Shìmoin: agus bha fiabhras mòr air màthair-chèile Shìmoin; agus ghuidh iad air as a leth.
Agus air dha seasamh os a cionn, chronaich e am fiabhras, agus dh’fhàg e i. Agus dh’èirich ise air ball, agus rinn i frithealadh dhaibh.
Agus nuair a chaidh e a-mach air tìr, choinnich duine àraidh as a’ bhaile e, anns an robh deamhain rè aimsir fhada, agus aig nach biodh aodach uime, agus nach fanadh ann an taigh, ach anns na h-àitean-adhlaic.
Nuair a chunnaic e Iosa, ghlaodh e a-mach, agus thuit e sìos na làthair, agus thubhairt e le guth àrd, Ciod e mo ghnothach-sa riut, Iosa, a Mhic an Dè as ro-àirde? Guidheam ort, na pian mi.
(Oir bha e air toirt àithne don spiorad neòghlan dol a-mach as an duine. Oir bu tric a rug e gu naimhdeil air: agus cheangladh e le slabhraidhean, agus choimheadadh an gèimhlean e; agus air briseadh a chuibhreach dha, dh’iomaineadh e leis an deamhan don fhàsach.)
Agus dh’fheòraich Iosa dheth, ag ràdh, Ciod as ainm dhut? Agus thubhairt esan, Lègion: do bhrìgh gun deachaidh mòran dheamhan a-steach ann.
Agus ghuidh iad air gun àithne a thoirt dhaibh dol sìos don doimhneachd.
Agus bha treud lìonmhor mhuc an sin, ag ionaltradh air an t-sliabh: agus ghuidh iad air cead a thoirt dhaibh dol a-steach annta. Agus thug e cead dhaibh.
An sin air dol do na deamhain a-mach as an duine, chaidh iad anns na mucan: agus ruith an treud mhuc gu dian sìos le bruthach don loch, agus thachdadh iad.
Agus nuair a chunnaic an dream a bha gam biadhadh an nì a rinneadh, theich iad, agus dh’innis iad e anns a’ bhaile, agus anns an dùthaich.
Agus chaidh iadsan a-mach a dh’fhaicinn an nì a rinneadh; agus thàinig iad gu Iosa, agus fhuair iad an duine as an deachaidh na deamhain na shuidhe aig casan Iosa, air èideadh, agus e na chèill: agus ghabh iad eagal.
Ach tha mise ag ràdh ribh gu fìrinneach gu bheil cuid nan seasamh an seo nach blais bàs gus am faic iad rìoghachd Dhè.
Agus thàrladh, mu thimcheall ochd làithean an dèidh nam briathran seo, gun tug e leis Peadar, agus Eòin, agus Seumas, agus gun deachaidh e suas gu beinn a dhèanamh ùrnaigh.
Agus nuair a bha e ri ùrnaigh, bha dreach a ghnùise air atharrachadh, agus rinneadh a aodach geal agus dealrach.
Agus, feuch, bha dithis fhear a’ còmhradh ris, eadhon Maois agus Elias,
A nochdadh ann an glòir, agus a bha a’ labhairt ma bhàs, a bha esan gus a choileanadh ann an Ierusalem.
Ach bha Peadar, agus iadsan a bha maille ris, trom nan cadal: agus nuair a dhùisg iad, chunnaic iad a ghlòir, agus an dithis fhear a bha nan seasamh maille ris.
Agus nuair a bha iadsan a’ dealachadh ris, thubhairt Peadar ri Iosa, A Mhaighistir, is math dhuinne a bhith an seo; agus dèanamaid trì pàilleanan, aon dhutsa, agus aon do Mhaois, agus aon do Elias; gun fhios aige ciod a bha e ag ràdh.
Agus, feuch, ghlaodh duine àraidh den t-sluagh, ag ràdh, A Mhaighistir, tha mi a’ guidhe ort, amhairc air mo mhac, oir is e m’aon duine-cloinne e.
Agus, feuch, tha spiorad a’ breith air, agus tha e gu h-obann ag èigheach; agus tha e ga tharraing as a chèile, air chor is gu bheil e a’ cur cobhair a-mach, agus an dèidh a cho-bhruthadh is gann a dh’fhàgas e e.
Agus ghuidh mi air do dheisciobail gun cuireadh iad a-mach e, agus cha b’urrainn iad.
Agus fhreagair Iosa agus thubhairt e, O ghinealaich mhì-chreidmhich agus fhiair, cia fhad a bhios mi maille ribh, agus a dh’fhuilingeas mi sibh? Thoir an seo do mhac.
Agus am feadh a bha e fhathast a’ teachd, thilg an deamhan sìos e, agus reub e e: agus chronaich Iosa an spiorad neòghlan, agus shlànaich e an leanabh, agus thug e da athair e.
Agus ghabh iad uamhas uile ri mòr-chumhachd Dhè. Ach air dhaibh uile a bhith a’ gabhail iongantais ris na h-uile nithean a rinn Iosa, thubhairt e ra dheisciobail,
Agus bha e a’ tilgeadh a-mach deamhain, agus bha e balbh. Agus air dol don deamhan a-mach, labhair am balbhan; agus ghabh an sluagh iongantas.
Agus bhuail aon dhiubh seirbhiseach an àrd-shagairt, agus gheàrr e dheth a chluas dheas.
Agus fhreagair Iosa agus thubhairt e, Fuilingibh gu seo. Agus bhean e ra chluais, agus shlànaich e i.
Agus nuair a dh’fhalbh teachdairean Eòin, thòisich e air labhairt ris an t-sluagh mu thimcheall Eòin, Ciod an nì a chaidh sibh a-mach don fhàsach a dh’fhaicinn? An i cuilc air a crathadh le gaoith?
Ach ciod e an nì a chaidh sibh a-mach a dh’fhaicinn? An e duine air a sgeadachadh ann an aodach mìn? Feuch, iadsan a tha sgeadaichte le aodach rìomhach, agus a’ caitheamh am beatha gu sòghail, is ann an cùirtean nan rìghrean a tha iad.
Ach ciod e an nì a chaidh sibh a-mach a dh’fhaicinn? An e fàidh? Seadh, tha mi ag ràdh ribh, agus nas mò na fàidh.
Is e seo an tì mum bheil e sgrìobhte, Feuch, cuiridh mi mo theachdaire rod ghnùis, a dh’ullaicheas do shlighe romhad.
Oir tha mi ag ràdh ribh, Nam measg-san a rugadh le mnathan, chan eil fàidh as mò na Eòin Baistidh: gidheadh an tì as lugha ann an rìoghachd Dhè, is mò e na esan.
Agus dh’fhìreanaich am poball uile a chuala e, agus na cìs-mhaoir, Dia, air dhaibh a bhith air am baisteadh le baisteadh Eòin.
Ach chuir na Pharasaich agus an luchd-lagha cùl ri comhairle Dhè dan taobh fhèin, am feadh nach do bhaisteadh iad leis.