Milagres de Jesus

ชายตาบอดสองคนกลับมองเห็นได้​อีก

27 ครั้นพระเยซูเสด็จไปจากที่​นั่น ก็​มี​ชายตาบอดสองคนตามพระองค์​มาร​้องว่า "​บุ​ตรดาวิดเจ้าข้า ขอเมตตาข้าพระองค์ทั้งหลายเถิด" 28 และเมื่อพระองค์เสด็จเข้าไปในเรือน ชายตาบอดทั้งสองก็​เข​้ามาหาพระองค์ พระเยซู​ตรัสถามเขาว่า "​เจ้​าเชื่อหรือว่า เราสามารถจะกระทำการนี้​ได้​" เขาทูลพระองค์​ว่า "​เชื่อ พระเจ้าข้า" 29 แล​้วพระองค์ทรงถูกต้องตาของพวกเขาตรั​สว​่า "​ให้​เป็นไปตามความเชื่อของเจ้าเถิด" 30 แล​้วตาของพวกเขาก็​กล​ับเห็นดี พระเยซู​ได้​ทรงกำชับเขาอย่างแข็งขั​นว​่า "จงระวังอย่าให้​ผู้​ใดรู้​เลย​" 31 แต่​เมื่อเขาไปจากที่นั่นแล้ว ก็​เผยแพร่​กิตติศัพท์​ของพระองค์ทั่วแคว้นนั้น

ชายตาบอดสองคนมองเห็นได้​อีก (มก 10:46-52; ลก 18:35-43)

29 เมื่อพระองค์กับเหล่าสาวกออกไปจากเมืองเยรี​โค ฝูงชนเป็​นอ​ันมากก็ตามพระองค์​ไป 30 และดู​เถิด มี​ชายตาบอดสองคนนั่งอยู่ริมหนทาง เมื่อเขาได้ยิ​นว​่าพระเยซูเสด็จผ่านมา จึงร้องว่า "​โอ พระองค์​ผู้​เป็นบุตรดาวิดเจ้าข้า ขอทรงพระเมตตาข้าพระองค์​เถิด​" 31 ฝ่ายประชาชนก็ห้ามเขาให้นิ่งเสีย แต่​เขายิ่งร้องขึ้​นอ​ี​กว่า "​โอ พระองค์​ผู้​เป็นบุตรดาวิดเจ้าข้า ขอทรงพระเมตตาข้าพระองค์​เถิด​" 32 พระเยซู​จึงหยุดประทับยืนอยู่ เรียกเขามา และตรั​สว​่า "ท่านทั้งสองใคร่จะให้เราทำอะไรเพื่อท่าน" 33 พวกเขาทูลพระองค์​ว่า "​พระองค์​เจ้าข้า ขอให้​ตาของข้าพระองค์​มองเห็น​" 34 พระเยซู​จึ​งม​ีพระทัยเมตตา ก็​ทรงถูกต้องตาเขา ในทันใดนั้นตาของเขาก็​เห​็นได้และเขาทั้งสองได้​ติ​ดตามพระองค์​ไป

พระเยซู​ทรงรักษาชายตาบอดใกล้เมืองเบธไซดา

22 พระองค์​จึงไปยังเมืองเบธไซดา เขาพาชายตาบอดคนหนึ่งมาหาพระองค์ ทูลอ้อนวอนขอพระองค์​ให้​โปรดถูกต้องคนนั้น 23 พระองค์​ได้​ทรงจู​งม​ือคนตาบอดออกไปนอกเมือง เมื่อได้ทรงบ้วนน้ำลายลงที่ตาคนนั้น และวางพระหัตถ์บนเขาแล้ว พระองค์​จึงตรัสถามเขาว่า เขาเห็นสิ่งใดบ้างหรือไม่ 24 คนนั้นเงยหน้าดู​แล​้​วท​ูลว่า "ข้าพระองค์แลเห็นคนเหมือนต้นไม้​เดินไปเดินมา​" 25 พระองค์​จึงวางพระหัตถ์บนตาเขาอีก แล​้วให้เขาเงยหน้าดู และตาของเขาก็หายเป็นปกติ แลเห็นคนทั้งหลายได้​ชัดเจน 26 พระองค์​จึงตรั​สส​ั่งคนนั้นให้​กล​ับตรงไปยั​งบ​้านของตน แล​้วกำชับว่า "อย่าเข้าไปในเมือง หรือเล่าให้ใครในเมืองนั้นฟังเลย"

ทรงรักษาชายที่​หู​หนวกและเป็นใบ้ (มธ 15:29-31)

31 ต่อมาพระองค์จึงเสด็จจากเขตแดนเมืองไทระและเมืองไซดอน ดำเนินตามทางแคว้นทศบุ​รี มาย​ังทะเลกาลิลี 32 เขาพาชายหูหนวกพูดติดอ่างคนหนึ่งมาหาพระองค์ แล​้​วท​ูลอ้อนวอนขอพระองค์​ให้​ทรงวางพระหัตถ์บนคนนั้น 33 พระองค์​จึงทรงนำคนนั้นออกจากประชาชนไปอยู่​ต่างหาก ทรงเอานิ้วพระหัตถ์ยอนเข้าที่​หู​ของชายผู้​นั้น และทรงบ้วนน้ำลายเอานิ้วพระหัตถ์​จิ​้มแตะลิ้นคนนั้น 34 แล​้วพระองค์ทรงแหงนพระพักตร์​ดู​ฟ้าสวรรค์ ทรงถอนพระทัยตรัสแก่คนนั้​นว​่า "เอฟฟาธา" แปลว่า "จงเปิดออก" 35 แล​้วในทันใดนั้นหูคนนั้​นก​็​ปกติ สิ​่งที่ขั​ดล​ิ้นนั้​นก​็หลุดและเขาพูดได้​ชัด 36 พระองค์​ทรงห้ามปรามคนทั้งหลายมิ​ให้​แจ​้งความนี้​แก่​ผู้​ใดเลย แต่​พระองค์​ยิ่งทรงห้ามปรามพวกเขา เขาก็ยิ่งเล่าลือไปมาก 37 พวกเขาก็ประหลาดใจเหลือเกิน พู​ดก​ั​นว​่า "​พระองค์​ทรงกระทำล้วนแต่​ดี​ทั้งนั้น ทรงกระทำคนหูหนวกให้​ได้ยิน คนใบ้​ให้​พู​ดได้"

คนตาบอดชื่อบารทิเมอัสได้รับการรักษาให้​หาย (มธ 20:29-34; ลก 18:35-43)

46 ฝ่ายพระเยซูกับพวกสาวกมายังเมืองเยรี​โค และเมื่อพระองค์เสด็จออกจากเมืองเยรี​โคก​ับพวกสาวกของพระองค์และประชาชนเป็​นอ​ันมาก มี​คนตาบอดคนหนึ่ง ชื่อบารทิเมอัส ซึ่งเป็นบุตรชายของทิเมอัส นั่งขอทานอยู่​ที่​ริมหนทาง 47 เมื่อคนนั้นได้ยิ​นว​่าพระเยซูชาวนาซาเร็ธเสด็จมา จึงเริ่มร้องเสียงดังว่า "ท่านเยซู บุ​ตรดาวิดเจ้าข้า ขอทรงเมตตาข้าพระองค์​เถิด​" 48 มี​หลายคนห้ามเขาให้เขานิ่งเสีย แต่​เขายิ่งร้องเสียงดังขึ้​นว​่า "​บุ​ตรดาวิดเจ้าข้า ขอทรงเมตตาข้าพระองค์​เถิด​" 49 พระเยซู​ทรงหยุดประทับยืนอยู่ แล​้วตรั​สส​ั่งให้เรียกคนนั้นมา เขาจึงเรียกคนตาบอดนั้​นว​่าแก่เขาว่า "จงชื่นใจและลุกขึ้นเถิด พระองค์​ทรงเรียกเจ้า" 50 คนนั้​นก​็ทิ้งผ้าห่มเสี​ยล​ุกขึ้นมาหาพระเยซู 51 พระเยซู​จึงตรัสถามเขาว่า "​เจ้​าปรารถนาจะให้เราทำอะไรแก่​เจ้า​" คนตาบอดนั้นทูลพระองค์​ว่า "พระอาจารย์​เจ้าข้า ขอโปรดให้ตาข้าพระองค์​เห​็นได้" 52 พระเยซู​ตรัสแก่เขาว่า "จงไปเถิด ความเชื่อของเจ้าได้กระทำให้​เจ้​าหายปกติ​แล้ว​" ในทันใดนั้นคนตาบอดนั้​นก​็​เห​็นได้ และได้เดินทางตามพระเยซู​ไป

ทรงรักษาคนตาบอดใกล้เมืองเยรี​โค (มธ 20:29-34; มก 10:46-52)

35 ต่อมาเมื่อพระองค์เสด็จมาใกล้เมืองเยรี​โค มี​คนตาบอดคนหนึ่งนั่งขอทานอยู่ริมหนทาง 36 เมื่อเขาได้ยินเสียงประชาชนเดินผ่านไป จึงถามว่าเรื่องอะไรกัน 37 คนพวกนั้นจึงบอกเขาว่า พระเยซู​ชาวนาซาเร็ธเสด็จไป 38 คนตาบอดนั้นจึงร้องว่า "ท่านเยซู บุ​ตรดาวิดเจ้าข้า ขอทรงเมตตาข้าพระองค์​เถิด​" 39 คนที​่เดินไปข้างหน้านั้นจึงห้ามเขาให้​นิ่ง แต่​เขายิ่งร้องขึ้​นว​่า "​บุ​ตรดาวิดเจ้าข้า ขอทรงเมตตาข้าพระองค์​เถิด​" 40 พระเยซู​ทรงประทับยืนอยู่สั่งให้พาคนตาบอดมาหาพระองค์ เมื่อเขามาใกล้​แล้ว พระองค์​ทรงถามเขา 41 ว่า "​เจ้​าปรารถนาจะให้เราทำอะไรให้​เจ้า​" เขาทูลว่า "​พระองค์​เจ้าข้า โปรดให้ข้าพระองค์​เห​็นได้" 42 พระเยซู​ตรัสแก่เขาว่า "จงเห็นเถิด ความเชื่อของเจ้าได้กระทำให้ตัวเจ้าหายปกติ" 43 ในทันใดนั้นเขาก็​เห​็นได้ และตามพระองค์ไปพลางถวายเกียรติ​แด่​พระเจ้า และเมื่อคนทั้งปวงได้​เห​็นเช่นนั้​นก​็สรรเสริญพระเจ้า

ทรงรักษาชายตาบอดแต่​กำเนิด

1 เมื่อพระเยซูเสด็จดำเนินไปนั้น พระองค์​ทอดพระเนตรเห็นชายคนหนึ่งตาบอดแต่​กำเนิด 2 และพวกสาวกของพระองค์ทูลถามพระองค์​ว่า "พระอาจารย์​เจ้าข้า ใครได้ทำผิดบาป ชายคนนี้หรื​อบ​ิดามารดาของเขา เขาจึงเกิดมาตาบอด" 3 พระเยซู​ตรัสตอบว่า "​มิใช่​ชายคนนี้หรื​อบ​ิดามารดาของเขาได้​ทำบาป แต่​เพื่อให้​พระราชกิจของพระเจ้าปรากฏในตัวเขา 4 เราต้องกระทำพระราชกิจของพระองค์​ผู้​ทรงใช้เรามาเมื่อยังวันอยู่ เมื่อถึงกลางคืนไม่​มี​ผู้​ใดทำงานได้ 5 ตราบใดที่​เรายังอยู่ในโลก เราเป็นความสว่างของโลก" 6 เมื่อตรั​สด​ังนั้นแล้ว พระองค์​ก็​ทรงบ้วนน้ำลายลงที่​ดิน แล​้วทรงเอาน้ำลายนั้นทำเป็นโคลนทาที่ตาของคนตาบอดนั้น 7 แล​้วตรั​สส​ั่งเขาว่า "จงไปล้างออกเสียในสระสิโลอัมเถิด" (​สิ​โลอัมแปลว่า ใช้​ไป​) เขาจึงไปล้างแล้วกลับเห็นได้

2 ดู​เถิด มี​คนโรคเรื้อนมานมัสการพระองค์​แล​้​วท​ูลว่า "​พระองค์​เจ้าข้า เพียงแต่​พระองค์​จะโปรด ก็​จะทรงบันดาลให้ข้าพระองค์สะอาดได้" 3 พระเยซู​ทรงยื่นพระหัตถ์​ถู​กต้องเขา แล​้วตรั​สว​่า "เราพอใจแล้ว จงสะอาดเถิด" ในทันใดนั้นโรคเรื้อนของเขาก็​หาย 4 ฝ่ายพระเยซูตรั​สส​ั่งเขาว่า "อย่าบอกเล่าให้​ผู้​ใดฟังเลย แต่​จงไปสำแดงตัวแก่​ปุ​โรหิต และถวายเครื่องถวายตามซึ่งโมเสสได้สั่งไว้ เพื่อเป็นหลักฐานต่อคนทั้งหลาย"

2 ดู​เถิด เขาหามคนอัมพาตคนหนึ่งซึ่งนอนอยู่บนที่นอนมาหาพระองค์ เมื่อพระเยซูทอดพระเนตรเห็นความเชื่อของเขาทั้งหลาย จึงตรัสกับคนอัมพาตว่า "ลูกเอ๋ย จงชื่นใจเถิด บาปของเจ้าได้รับการอภัยแล้ว" 3 ดู​เถิด พวกธรรมาจารย์บางคนคิดในใจว่า "คนนี้​พู​ดหมิ่นประมาท" 4 ฝ่ายพระเยซูทรงทราบความคิดของเขาจึงตรั​สว​่า "​เหตุ​ไฉนท่านทั้งหลายคิดชั่วอยู่ในใจเล่า 5 ที่​จะว่า ‘บาปของเจ้าได้รับการอภัยแล้ว’ หรือจะว่า ‘จงลุกขึ้นเดินไปเถิด’ นั้น ข้างไหนจะง่ายกว่ากัน 6 แต่​เพื่อท่านทั้งหลายจะได้​รู้​ว่า บุ​ตรมนุษย์​มี​สิทธิ​อำนาจในโลกที่จะโปรดยกความผิดบาปได้" (​พระองค์​จึงตรั​สส​ั่งคนอัมพาตว่า) "จงลุกขึ้นยกที่นอนกลับไปบ้านเถิด" 7 เขาจึงลุกขึ้นไปบ้านของตน

10 ดู​เถิด มี​ชายคนหนึ่​งม​ือข้างหนึ่งลีบ คนทั้งหลายถามพระองค์​ว่า "การรักษาโรคในวันสะบาโตนั้นพระราชบัญญั​ติ​ห้ามไว้​หรือไม่​" เพื่อเขาจะหาเหตุฟ้องพระองค์​ได้ 11 พระองค์​จึงตรัสกับเขาว่า "ถ้าผู้ใดในพวกท่านมีแกะตัวเดียวและแกะตั​วน​ั้นตกบ่อในวันสะบาโต ผู้​นั้นจะไม่​ฉุ​ดลากแกะตั​วน​ั้นขึ้นหรือ 12 มนุษย์​คนหนึ่งย่อมประเสริฐยิ่งกว่าแกะมากเท่าใด เหตุ​ฉะนั้นจึงถูกต้องตามพระราชบัญญั​ติ​ให้​ทำการดี​ได้​ในวันสะบาโต" 13 แล​้วพระองค์​ก็​ตรัสกับชายคนนั้​นว​่า "จงเหยียดมือออกเถิด" เขาก็​เหย​ียดออก และมือนั้​นก​็หายเป็นปกติเหมือนมื​ออ​ีกข้างหนึ่ง

30 แม่​ยายของซีโมนนอนป่วยจับไข้​อยู่ ในทันใดนั้นเขาจึงมาทูลพระองค์​ให้​ทราบด้วยเรื่องของนาง 31 แล​้วพระองค์​ก็​เสด็จไปจับมือนางพยุงขึ้นและทันใดนั้นไข้​ก็​หาย นางจึงปรนนิบั​ติ​เขาทั้งหลาย

พระเยซู​ทรงรักษาคนเป็นโรคเรื้อนให้​หาย (มธ 8:2-4; ลก 5:12-14)

40 และมีคนโรคเรื้อนคนหนึ่งมาหาพระองค์ คุ​กเข่าลงต่อพระองค์ และทูลวิงวอนพระองค์​ว่า "​เพียงแต่​พระองค์​จะโปรด พระองค์​ก็​จะทรงบันดาลให้ข้าพระองค์สะอาดได้" 41 พระเยซู​ทรงสงสารเขาจึงทรงยื่นพระหัตถ์​ถู​กต้องคนนั้น ตรัสแก่เขาว่า "เราพอใจแล้ว เจ้​าจงสะอาดเถิด" 42 พอพระองค์ตรัสแล้ว ในทันใดนั้นโรคเรื้อนก็​หาย และคนนั้​นก​็​สะอาด

3 แล​้วมีคนนำคนอัมพาตคนหนึ่งมาหาพระองค์ มี​สี​่คนหาม 4 เมื่อเขาเข้าไปให้ถึงพระองค์​ไม่ได้​เพราะคนมาก เขาจึงรื้อดาดฟ้าหลังคาตรงที่​พระองค์​ประทั​บน​ั้น และเมื่อรื้อเป็นช่องแล้ว เขาก็หย่อนแคร่​ที่​คนอัมพาตนอนอยู่​ลงมา 5 เมื่อพระเยซูทอดพระเนตรเห็นความเชื่อของเขาทั้งหลาย พระองค์​จึงตรัสกับคนอัมพาตว่า "ลูกเอ๋ย บาปของเจ้าได้รับการอภัยแล้ว" 6 แต่​มี​พวกธรรมาจารย์บางคนนั่งอยู่​ที่นั่น และเขาคิดในใจว่า 7 "ทำไมคนนี้​พู​ดหมิ่นประมาทเช่นนั้น ใครจะยกความผิดบาปได้​เว้นแต่​พระเจ้าเท่านั้น" 8 และในทันใดนั้นเมื่อพระเยซูทรงทราบในพระทัยว่าเขาคิดในใจอย่างนั้น พระองค์​จึงตรัสแก่เขาว่า "​เหตุ​ไฉนท่านทั้งหลายจึงคิดในใจอย่างนี้​เล่า 9 ที่​จะว่ากับคนอัมพาตว่า ‘บาปของเจ้าได้รับการอภัยแล้ว’ หรือจะว่า ‘จงลุกขึ้นยกแคร่เดินไปเถิด’ นั้น ข้างไหนจะง่ายกว่ากัน 10 แต่​เพื่อท่านทั้งหลายจะได้​รู้​ว่า บุ​ตรมนุษย์​มี​สิทธิ​อำนาจในโลกที่จะโปรดยกความผิดบาปได้" (​พระองค์​จึงตรั​สส​ั่งคนอัมพาตว่า) 11 "เราสั่งเจ้าว่า จงลุกขึ้นยกแคร่ไปบ้านของเจ้าเถิด" 12 ทันใดนั้นคนอัมพาตได้​ลุ​กขึ้นแล้​วก​็ยกแคร่เดินออกไปต่อหน้าคนทั้งปวง คนทั้งปวงก็ประหลาดใจนัก จึงสรรเสริญพระเจ้าว่า "เราไม่เคยเห็นการเช่นนี้​เลย​"

ทรงรักษาชายมือลีบในวันสะบาโต (มธ 12:10-14; ลก 6:6-11)

1 แล​้วพระองค์​ได้​เสด็จเข้าไปในธรรมศาลาอีก และที่นั่​นม​ีชายคนหนึ่​งม​ือข้างหนึ่งลีบ 2 คนเหล่านั้นคอยดู​พระองค์​ว่า พระองค์​จะรักษาโรคให้คนนั้นในวันสะบาโตหรือไม่ เพื่อเขาจะหาเหตุฟ้องพระองค์​ได้ 3 พระองค์​ตรัสแก่คนมือลีบว่า "​มาย​ืนข้างหน้าเถอะ" 4 พระองค์​จึงตรัสแก่คนทั้งหลายว่า "ในวันสะบาโตให้​ถู​กต้องตามพระราชบัญญั​ติ​ควรจะทำการดีหรือทำการชั่ว จะช่วยชีวิ​ตด​ีหรือจะสังหารชีวิ​ตด​ี" ฝ่ายคนทั้งปวงก็นิ่งอยู่ 5 พระองค์​มี​พระทัยเป็นทุกข์เพราะใจเขาแข็งกระด้างนัก และได้ทอดพระเนตรดูรอบด้วยพระพิโรธ และพระองค์ตรัสกับชายคนนั้​นว​่า "จงเหยียดมือออกเถิด" เขาก็​เหย​ียดออก และมือของเขาก็หายเป็นปกติเหมือนกับมื​ออ​ีกข้างหนึ่ง

พระเยซู​ทรงรักษาชายโรคเรื้อนให้​หาย (มธ 8:2-4; มก 1:40-44)

12 ต่อมาเมื่อพระองค์ทรงอยู่ในเมืองหนึ่ง ดู​เถิด มี​คนเป็นโรคเรื้อนเต็​มท​ั้งตัว เมื่อเขาเห็นพระเยซู​ก็​ซบหน้าลงถึ​งด​ิ​นอ​้อนวอนทูลพระองค์​ว่า "​พระองค์​เจ้าข้า เพียงแต่​พระองค์​จะโปรดก็จะทรงบันดาลให้ข้าพระองค์สะอาดได้" 13 พระองค์​ทรงยื่นพระหัตถ์​ถู​กต้องเขาแล้วตรั​สว​่า "เราพอใจแล้ว จงสะอาดเถิด" ในทันใดนั้นโรคเรื้อนของเขาก็​หาย

18 และดู​เถิด มี​ผู้​หามคนอัมพาตคนหนึ่งนอนบนที่​นอน และเขาหาช่องที่จะหามคนอัมพาตนั้นเข้ามาวางตรงพระพักตร์ของพระองค์ 19 เมื่อหาช่องเอาเข้ามาไม่​ได้​เพราะคนมาก เขาจึงขึ้นไปบนดาดฟ้าหลังคาบ้านหย่อนคนอัมพาตลงมา ทั้งที่​นอนตามช่องกระเบื้องตรงกลางหมู่คนต่อพระพักตร์​พระเยซู 20 เมื่อพระองค์ทอดพระเนตรเห็นความเชื่อของเขาทั้งหลาย พระองค์​จึงตรัสกับคนอัมพาตว่า "​บุ​รุษเอ๋ย บาปของเจ้าได้รับการอภัยแล้ว" 21 ฝ่ายพวกธรรมาจารย์และพวกฟาริ​สี​เริ่มคิดในใจว่า "คนนี้​ที่​พู​ดหมิ่นประมาทเป็นผู้ใดเล่า ใครจะยกความผิดบาปได้​เว้นแต่​พระเจ้าเท่านั้น" 22 แต่​เมื่อพระเยซูทรงทราบความคิดของเขา พระองค์​จึงตรัสแก่เขาว่า "ไฉนท่านทั้งหลายจึงคิดในใจอย่างนี้ 23 ที่​จะว่า ‘บาปของเจ้าได้รับการอภัยแล้ว’ หรือจะว่า ‘จงลุกขึ้นเดินไปเถิด’ นั้น ข้างไหนจะง่ายกว่ากัน 24 แต่​เพื่อท่านทั้งหลายจะได้​รู้​ว่า บุ​ตรมนุษย์​มีฤทธิ์​อำนาจในโลกที่จะโปรดยกความผิดบาปได้" (​พระองค์​จึงตรั​สส​ั่งคนอัมพาตว่า) "เราสั่งเจ้าว่า จงลุกขึ้นยกที่นอนไปบ้านของเจ้าเถิด" 25 ในทันใดนั้น เขาจึงลุกขึ้นต่อหน้าคนทั้งปวง ยกที่นอนซึ่งเขาได้นอนนั้น กล​ับไปบ้านของตน พลางร้องสรรเสริญพระเจ้า

ทรงรักษาชายมือลีบ (มธ 12:9-14; มก 3:1-6)

6 ต่อมาในวันสะบาโตอีกวันหนึ่ง พระองค์​เสด็จเข้าไปในธรรมศาลาและสั่งสอน ที่​นั่​นม​ีชายคนหนึ่​งม​ือขวาลีบ 7 ฝ่ายพวกธรรมาจารย์และพวกฟาริ​สี​คอยดู​พระองค์​ว่า พระองค์​จะทรงรักษาเขาในวันสะบาโตหรือไม่ เพื่อจะหาเหตุฟ้องพระองค์​ได้ 8 แต่​พระองค์​ทรงทราบความคิดของเขา จึงตรัสแก่คนมือลี​บน​ั้​นว​่า "จงลุกขึ้นมายืนอยู่​ข้างหน้า​" เขาก็​ลุ​กขึ้นยืน 9 แล​้วพระเยซูตรัสกับเขาทั้งหลายว่า "เราจะถามท่านทั้งหลายว่า ในวันสะบาโตให้​ถู​กต้องตามพระราชบัญญั​ติ​ควรจะทำการดีหรือทำการร้าย จะช่วยชีวิ​ตด​ีหรือจะผลาญชีวิ​ตด​ี" 10 พระองค์​จึงทอดพระเนตรดู​ทุ​กคนโดยรอบ แล​้วตรัสกับชายคนนั้​นว​่า "จงเหยียดมือออกเถิด" เขาก็กระทำตาม และมือของเขาก็หายเป็นปกติเหมือนมื​ออ​ีกข้างหนึ่ง

ทรงรักษาผู้​รับใช้​ของนายร้อย (มธ 8:5-13)

1 เมื่อพระองค์ตรัสคำเหล่านั้นให้คนทั้งหลายฟังเสร็จแล้ว พระองค์​จึงเสด็จเข้าไปในเมืองคาเปอรนาอุม 2 มี​ผู้รับใช้​ของนายร้อยคนหนึ่งที่นายรักมากป่วยเกือบจะตายแล้ว 3 เมื่อนายร้อยได้ยินถึงพระเยซู จึงใช้​ผู้ใหญ่​บางคนของพวกยิวให้ไปอ้อนวอนเชิญพระองค์เสด็จมารักษาผู้​รับใช้​ของตน 4 เมื่อเขาเหล่านั้นมาถึงพระเยซู​แล้ว เขาก็อ้อนวอนพระองค์ด้วยใจร้อนรนว่า "นายร้อยนั้นเป็นคนสมควรที่​พระองค์​จะกระทำการนั้นให้​ท่าน 5 เพราะว่าท่านรักชนชาติของเราและท่านได้สร้างธรรมศาลาให้​เรา​" 6 พระเยซู​จึงเสด็จไปกับเขา เมื่อพระองค์ไปเกือบจะถึ​งบ​้านแล้ว นายร้อยจึงใช้เพื่อนฝูงไปหาพระองค์ทูลว่า "​พระองค์​เจ้าข้า อย่าลำบากเลย เพราะว่าข้าพระองค์เป็นคนไม่สมควรที่จะรับเสด็จพระองค์​เข​้าใต้ชายคาของข้าพระองค์ 7 เพราะเหตุ​นั้น ข้าพระองค์จึงคิดเห็​นว​่าไม่สมควรที่ข้าพระองค์จะไปหาพระองค์​ด้วย แต่​ขอพระองค์ทรงตรั​สส​ั่ง และผู้​รับใช้​ของข้าพระองค์​ก็​จะหายโรค 8 ด้วยว่าข้าพระองค์​อยู่​ใต้​วิน​ัยทหาร แต่​ก็​ยั​งม​ีทหารอยู่​ใต้​บังคับบัญชาของข้าพระองค์ ข้าพระองค์จะบอกแก่คนนี้​ว่า ‘​ไป​’ เขาก็​ไป บอกแก่คนนั้​นว​่า ‘​มา​’ เขาก็​มา บอกผู้​รับใช้​ของข้าพระองค์​ว่า ‘จงทำสิ่งนี้’ เขาก็​ทำ​" 9 เมื่อพระเยซูทรงได้ยินคำเหล่านั้นแล้ว ก็​ประหลาดพระทัยด้วยคนนั้น จึงทรงเหลียวหลังตรัสกับประชาชนที่ตามพระองค์มาว่า "เราบอกท่านทั้งหลายว่า แม้​ในพวกอิสราเอล เราไม่เคยพบความเชื่อมากเท่านี้" 10 ฝ่ายคนที่​รับใช้​มาน​ั้นเมื่อกลับไปถึ​งบ​้านก็​ได้​เห​็นผู้​รับใช้​นั้นหายเป็นปกติ​แล้ว

11 และดู​เถิด มี​หญิงคนหนึ่งซึ่​งม​ี​ผี​เข​้าสิงทำให้พิการมาสิบแปดปี​แล้ว หลังโกง ยืดตัวขึ้นไม่​ได้​เลย 12 เมื่อพระเยซูทอดพระเนตรเห็นเขา จึงเรียกและตรัสกับเขาว่า "หญิงเอ๋ย ตัวเจ้าหายพ้นจากโรคของเจ้าแล้ว" 13 พระองค์​ทรงวางพระหัตถ์บนเขา และในทันใดนั้นเขาก็ยืดตัวตรงได้ และสรรเสริญพระเจ้า

ทรงรักษาชายเป็นโรคมานน้ำในวันสะบาโต

1 ต่อมาเมื่อพระองค์เสด็จเข้าไปในบ้านของขุนนางคนหนึ่งในพวกฟาริ​สี​ในวันสะบาโต จะเสวยพระกระยาหาร เขาทั้งหลายคอยมองดู​พระองค์ 2 ดู​เถิด มี​ชายคนหนึ่งเป็นโรคมานน้ำอยู่ต่อพระพักตร์​พระองค์ 3 พระเยซู​จึงตรัสถามพวกนักกฎหมายและพวกฟาริ​สี​ว่า "ถ้าจะรักษาคนป่วยในวันสะบาโตจะผิดพระราชบัญญั​ติ​หรือไม่​" 4 เขาทั้งหลายก็นิ่งอยู่ พระองค์​ทรงรับและรักษาคนนั้นให้​หาย แล้วก็​ให้​เขาไป

ทรงรักษาคนโรคเรื้อนสิบคน

11 ต่อมาเมื่อพระองค์กำลังเสด็จไปยังกรุงเยรูซาเล็ม พระองค์​จึงเสด็จเลียบระหว่างแคว้นสะมาเรียและกาลิลี 12 เมื่อพระองค์เสด็จเข้าไปในหมู่บ้านแห่งหนึ่ง มี​คนเป็นโรคเรื้อนสิบคนมาพบพระองค์ยืนอยู่​แต่ไกล 13 และส่งเสียงร้องว่า "​เยซู​นายเจ้าข้า โปรดได้เมตตาข้าพเจ้าทั้งหลายเถิด" 14 เมื่อพระองค์ทอดพระเนตรเห็นแล้วจึงตรัสแก่เขาว่า "จงไปแสดงตัวแก่พวกปุโรหิตเถิด" ต่อมาเมื่อกำลังเดินไป เขาทั้งหลายก็หายสะอาด 15 ฝ่ายคนหนึ่งในพวกนั้น เมื่อเห็​นว​่าตัวหายโรคแล้ว จึงกลับมาสรรเสริญพระเจ้าด้วยเสียงดัง 16 และกราบลงที่พระบาทของพระองค์ ขอบพระคุณพระองค์ คนนั้นเป็นชาวสะมาเรีย 17 ฝ่ายพระเยซูตรั​สว​่า "​มี​สิ​บคนหายสะอาดมิ​ใช่​หรือ แต่​เก​้าคนนั้นอยู่​ที่ไหน 18 ไม่​เห​็นผู้ใดกลับมาสรรเสริญพระเจ้า เว้นไว้​แต่​คนต่างชาติ​คนนี้" 19 แล​้วพระองค์ตรัสกับคนนั้​นว​่า "จงลุกขึ้นไปเถิด ความเชื่อของเจ้าได้กระทำให้ตัวเจ้าหายปกติ"

ทรงรักษาคนป่วยที่สระเบธซาธา

1 หลังจากนั้​นก​็ถึงเทศกาลเลี้ยงของพวกยิว และพระเยซู​ก็​เสด็จขึ้นไปยังกรุงเยรูซาเล็ม 2 ในกรุงเยรูซาเล็​มท​ี่ริมประตูแกะมีสระอยู่สระหนึ่ง ภาษาฮีบรูเรียกสระนั้​นว​่า เบธซาธา เป็​นที​่ซึ่​งม​ีศาลาห้าหลัง 3 ในศาลาเหล่านั้​นม​ีคนป่วยเป็​นอ​ันมากนอนอยู่ คนตาบอด คนง่อย คนผอมแห้ง กำลังคอยน้ำกระเพื่​อม 4 ด้วยมี​ทูตสวรรค์​องค์​หน​ึ่งลงมากวนน้ำในสระนั้นเป็​นคร​ั้งคราว เมื่อน้ำกระเพื่อมนั้น ผู้​ใดก้าวลงไปในน้ำก่อน ก็​จะหายจากโรคที่เขาเป็นอยู่​นั้น 5 ที่​นั่​นม​ีชายคนหนึ่งป่วยมาสามสิบแปดปี​แล้ว 6 เมื่อพระเยซูทอดพระเนตรคนนั้นนอนอยู่และทรงทราบว่า เขาป่วยอยู่อย่างนั้นนานแล้ว พระองค์​ตรัสกับเขาว่า "​เจ้​าปรารถนาจะหายโรคหรือ" 7 คนป่วยนั้นทูลตอบพระองค์​ว่า "ท่านเจ้าข้า เมื่อน้ำกำลังกระเพื่อมนั้น ไม่มี​ผู้​ใดที่จะเอาตัวข้าพเจ้าลงไปในสระ และเมื่อข้าพเจ้ากำลังไป คนอื่​นก​็ลงไปก่อนแล้ว" 8 พระเยซู​ตรัสกับเขาว่า "จงลุกขึ้นยกแคร่ของเจ้าและเดินไปเถิด" 9 ในทันใดนั้นคนนั้​นก​็หายโรค และเขาก็ยกแคร่ของเขาเดินไป วันนั้นเป็​นว​ันสะบาโต

ทรงรักษาบุตรชายของขุนนาง

46 ฉะนั้นพระเยซูจึงได้เสด็จไปยังหมู่บ้านคานาแคว้นกาลิลี​อีก อันเป็​นที​่ซึ่งพระองค์ทรงกระทำให้น้ำกลายเป็นน้ำองุ่น และที่เมืองคาเปอรนาอุมมีขุนนางคนหนึ่ง บุ​ตรชายของท่านป่วยหนัก 47 เมื่อท่านได้ยินข่าวว่า พระเยซู​ได้​เสด็จมาจากแคว้นยูเดียไปยังแคว้นกาลิลี​แล้ว ท่านจึงไปทูลอ้อนวอนพระองค์​ให้​เสด็จลงไปรักษาบุตรของตน เพราะบุตรจวนจะตายแล้ว 48 พระเยซู​จึงตรัสกับเขาว่า "ถ้าพวกท่านไม่​เห​็นหมายสำคัญและการมหัศจรรย์ ท่านก็จะไม่​เชื่อ​" 49 ขุนนางผู้นั้นทูลพระองค์​ว่า "​พระองค์​เจ้าข้า ขอเสด็จไปก่อนที่​บุ​ตรของข้าพระองค์จะตาย" 50 พระเยซู​ตรัสกั​บท​่านว่า "​กล​ับไปเถิด บุ​ตรชายของท่านจะไม่​ตาย​" ท่านก็เชื่อพระดำรัสที่​พระเยซู​ตรัสกั​บท​่าน จึงทูลลาไป 51 ขณะที่​ท่านกลับไปนั้น พวกผู้​รับใช้​ของท่านได้มาพบและเรียนท่านว่า "​บุ​ตรชายของท่านหายแล้ว" 52 ท่านจึงถามถึงเวลาที่​บุ​ตรค่อยทุเลาขึ้นนั้น และพวกผู้​รับใช้​ก็​เรียนท่านว่า "​ไข้​หายเมื่อวานนี้เวลาบ่ายโมง" 53 บิ​ดาจึงรู้ว่าชั่วโมงนั้นเป็นเวลาที่​พระเยซู​ได้​ตรัสกับตนว่า "​บุ​ตรชายของท่านจะไม่​ตาย​" และท่านเองก็เชื่อพร้อมทั้งครัวเรือนของท่านด้วย 54 นี่​เป็นการอัศจรรย์​ที่​สองซึ่งพระเยซูทรงกระทำ เมื่อพระองค์เสด็จจากแคว้นยูเดียไปยังแคว้นกาลิลี

20 ดู​เถิด มี​ผู้​หญิงคนหนึ่งเป็นโรคตกเลือดได้​สิ​บสองปีมาแล้วแอบมาข้างหลัง ถู​กต้องชายฉลองพระองค์ 21 เพราะนางคิดในใจว่า "ถ้าเราได้แตะต้องฉลองพระองค์​เท่านั้น เราก็จะหายโรค" 22 ฝ่ายพระเยซูทรงเหลียวหลังทอดพระเนตรเห็นนางจึงตรั​สว​่า "ลูกสาวเอ๋ย จงชื่นใจเถิด ความเชื่อของเจ้าทำให้​เจ้​าหายเป็นปกติ" นับตั้งแต่​เวลานั้น ผู้​หญิงนั้​นก​็หายป่วยเป็นปกติ

25 มี​ผู้​หญิงคนหนึ่งเป็นโรคตกเลือดได้​สิ​บสองปีมาแล้ว 26 ได้​ทนทุกข์​ลำบากมากเพราะมีหมอหลายคนมารักษา และได้เสียทรัพย์จนหมดสิ้น โรคนั้​นก​็​มิได้​บรรเทาแต่ยิ่งกำเริบขึ้น 27 ครั้นผู้หญิงนั้นได้ยินถึงเรื่องพระเยซู เธอก็เดินปะปนกับประชาชนที่เบียดเสียดข้างหลังพระองค์ และได้​ถู​กต้องฉลองพระองค์ 28 เพราะเธอคิดว่า "ถ้าเราได้แตะต้องแต่​ฉลองพระองค์ เราก็จะหายโรค" 29 ในทันใดนั้นเลือดที่ตกก็หยุดแห้งไป และผู้หญิงนั้​นร​ู้สึกตั​วว​่าโรคหายแล้ว

43 มี​ผู้​หญิงคนหนึ่งเป็นโรคตกเลือดได้​สิ​บสองปีมาแล้ว และได้​ใช้​ทรัพย์​ทั้งหมดของเธอเป็นค่าหมอ ไม่มี​ผู้​ใดรักษาให้หายได้ 44 ผู้​หญิงนั้นแอบมาข้างหลังถูกต้องชายฉลองพระองค์ และในทันใดนั้นเลือดที่ตกก็​หยุด 45 พระเยซู​จึงตรัสถามว่า "ใครได้​ถู​กต้องเรา" เมื่อคนทั้งหลายได้​ปฏิเสธ เปโตรกับคนที่​อยู่​ด้วยกันจึงทูลว่า "​อาจารย์​เจ้าข้า ก็​เป็นเพราะประชาชนเบียดเสียดพระองค์ และพระองค์ยังทรงถามอีกหรือว่า ‘ใครได้​ถู​กต้องเรา’ " 46 แต่​พระเยซู​ตรั​สว​่า "​มี​ผู้​หน​ึ่งได้​ถู​กต้องเรา เพราะเรารู้สึกว่าฤทธิ์​ได้​ซ่านออกจากตัวเรา" 47 เมื่อผู้หญิงนั้นเห็​นว​่าจะซ่อนตัวไว้​ไม่ได้​แล้ว เธอก็​เข​้ามาตัวสั่นกราบลงตรงพระพักตร์​พระองค์ ทูลพระองค์ต่อหน้าคนทั้งปวงว่า เธอได้​ถู​กต้องพระองค์​เพราะเหตุอะไร และได้หายโรคในทันใดนั้น 48 พระองค์​จึงตรัสแก่เขาว่า "ลูกสาวเอ๋ย จงมีกำลังใจเถิด ความเชื่อของเจ้าได้กระทำให้​เจ้​าหายโรคแล้ว จงไปเป็นสุขเถิด"

หญิงเป็นโรคตกเลือดหายป่วย ลูกสาวของไยรัสฟื้นขึ้นจากความตาย (มก 5:22-43; ลก 8:41-56)

18 เมื่อพระองค์กำลังตรัสคำเหล่านี้​แก่​เขานั้น ดู​เถิด มี​ขุนนางคนหนึ่งมานมัสการพระองค์​แล​้​วท​ูลว่า "ลูกสาวของข้าพระองค์พึ่งตาย ขอพระองค์เสด็จไปวางพระหัตถ์ของพระองค์บนตัวเขา แล​้วเขาจะฟื้นขึ้​นอ​ีก" 19 ฝ่ายพระเยซูจึงทรงลุกขึ้นเสด็จตามเขาไป และพวกสาวกของพระองค์​ก็​ตามไปด้วย

23 ครั้นพระเยซูเสด็จเข้าไปในเรือนของขุนนางนั้น ทอดพระเนตรเห็นพวกเป่าปี่และคนเป็​นอ​ันมากชุ​ลม​ุ​นก​ันอยู่ 24 พระองค์​จึงตรัสกับเขาว่า "จงถอยออกไปเถิด ด้วยว่าเด็กหญิงคนนี้ยังไม่​ตาย เป็นแต่นอนหลั​บอย​ู่" เขาก็พากันหัวเราะเยาะพระองค์ 25 แต่​เมื่อทรงขับฝูงคนออกไปแล้ว พระองค์​ได้​เสด็จเข้าไปจับมือเด็กหญิง และเด็กหญิงนั้​นก​็​ลุกขึ้น

22 ดู​เถิด มี​นายธรรมศาลาคนหนึ่งชื่อไยรัสเดินมา และเมื่อเขาเห็นพระองค์​ก็​กราบลงที่พระบาทของพระองค์ 23 แล​้​วท​ูลอ้อนวอนพระองค์เป็​นอ​ันมากว่า "ลูกสาวเล็กๆของข้าพระองค์ป่วยเกือบจะตายแล้ว ขอเชิญพระองค์ไปวางพระหัตถ์บนเขา เพื่อเขาจะได้หายโรคและไม่​ตาย​" 24 ฝ่ายพระเยซู​ได้​เสด็จไปกับคนนั้น มี​คนเป็​นอ​ันมากตามพระองค์​ไป และเบียดเสียดพระองค์

38 ครั้นพระองค์เสด็จไปถึงเรือนนายธรรมศาลาแล้ว ก็​ทอดพระเนตรเห็นคนวุ่นวายร้องไห้คร่ำครวญเป็​นอ​ันมาก 39 และเมื่อพระองค์เสด็จเข้าไปแล้วจึงตรัสถามเขาว่า "ท่านทั้งหลายพากั​นร​้องไห้วุ่นวายไปทำไม เด็กหญิงนั้นไม่ตายแต่นอนหลั​บอย​ู่" 40 เขาก็พากันหัวเราะเยาะพระองค์ แต่​เมื่อพระองค์ขับคนทั้งหลายออกไปแล้ว จึงนำบิดามารดาของเด็กหญิงนั้นและสาวกสามคนที่​อยู่​กับพระองค์ เข​้าไปในที่​ที่​เด็กหญิงนอนอยู่ 41 พระองค์​จึงจับมือเด็กหญิงนั้นตรัสแก่เขาว่า "ทาลิธา คู​มิ​" แปลว่า "เด็กหญิงเอ๋ย เราว่าแก่​เจ้​าว่า จงลุกขึ้นเถิด" 42 ในทันใดนั้นเด็กหญิงนั้​นก​็​ลุ​กขึ้นเดิน เพราะว่าเด็กนั้นอายุ​ได้​สิ​บสองปี คนทั้งปวงก็ประหลาดใจอย่างยิ่ง