As 10 parábolas mais importantes de Jesus
/images/a/b005cf3b-0d8d-4700-9dc9-6b1a9ef82b00)
Jesus ensinou lições profundas por meio de parábolas, histórias curtas e simbólicas que comunicam verdades espirituais. Cada parábola tem um significado especial e atemporal, revelando o caráter de Deus e ensinando como viver como cristãos. Aqui estão 10 das parábolas mais marcantes e suas lições:
1. Parábola do Semeador (Mateus 13:3-9)
Ndin anye amaatañ uwak ñkpọ anọ ammọ ke ñke ate, "Atọinwañ akekaa aditọ ñkpasi. Naña anye akesʌkkọ asuan ñkpasi, usʌk emaeduọññọ ke akpọusʌñ, ndin mme inuen emaedikoono ammọ eta. Usʌk emaeduọññọ ke isọñ itiad, isọñ a-mmiifọnnọ ñkpọ. Ammọ emaetịppe usọp-usọp, sia isọñ ikitʌñọke; ado ke ini utịn amaakesakka amia ammọ, ammọ emaeyeeme sia ammọ ikinieghe adʌñ. Mme ñkpasi mfen ekeduọññọ ke ikọd ñkukịm ndin ikọd amaakọt afʌk ammọ. Kpayeado mme ñkpasi mfen emaeduọññọ ke eti isọñ enyʌñ enwuum mfịd; usʌk enwịm mfịd ikie, usʌk enwịm mfịd ata, usʌk enwịm mfịd edịb mme duob ekan se eketọ. Awo akeedodo a-anieghe utọñ, yak anye akop."
A parábola do semeador fala sobre a receptividade das pessoas à Palavra de Deus. Cada tipo de solo representa diferentes maneiras de receber e aplicar o Evangelho em nossas vidas. Somente um coração fértil e comprometido pode dar frutos espirituais abundantes.
2. O Bom Samaritano (Lucas 10:25-37)
Ñke Eti Awo Sameria
Ndin ataifiọk mbed keed amaadidomo Yisọs idomo, abịp anye ate, "Andikpeeb, nsoo ke ndiinam nọ nnie nsi-nsi uwem?"
Yisọs amaabịp anye, "Nsoo ke ewet ke Mbed? Afo akoot die?"
Anye amaabọọrọ ate, " ‘Ma Abọọñ Abasi mfo ke afịd esịd mfo ye ke afịd ukpọñ mfo ye ke afịd adudu mfo ye ke afịd akikere mfo’; nyʌñ, ‘Ma mbọhọidʌñ mfo nte idem mfo.’ "
Yisọs amaabo anye, "Amebọọrọ nnen-nnen. Nam ntoro ndin ayaadu uwem."
Ado sia anye akeyemme iwọt naña imọ inekke ifọn, anye amaabịp Yisọs ate, "Anie ado mbọhọidʌñ mmi?"
Yisọs ndin amaatop ñke ami anọ anye: "Ete keed aketo Yeruselem adika Yeriko, ado ke usʌñ, mme amauke emaemʌm anye etịm, ewai anye afọñ, enọññọ anye unan, ndin ekekịt ke anye akpere ñkpa, edakka ekpọñ anye. Aku keed amaadisaña usʌñ ado aboiyo, ado anye akekịt awo ñkpọnnam ado, amaabọọk idem ke mbeñ usʌñ uko afrọ. Ukem ado ñko, awo keed a-aketooho ubon Lifai, amaadiboiyo, akọkkọ anyen ase anye, anyʌñ asaña afrọ ke mbeñ ikọd uko. Awo Sameria, a-akekaaha isañ ke usʌñ ado, amaakedikịt anye, udʌk amọ amaamʌm anye. Anye amaabịne anye, akeyet anye mme unan, anyʌñ atọkkọ adan ye ukọd aduọk ke mme anyen unan ado. Anye amaanyʌñ abọp mme unan awo ñkpọnnam ami, aben anye adot ke dọñki amọ akaa akenịm ke ufọkisen, anyʌñ ase ñkpọ abaña anye. Edem usen, anye amaasio denari) iba anọ akama ufọkisen ate, ‘Kaa iso se anye anyen, ke mmaanyọñ ndi, ñyaadikpe se adodo a-afo uduubiat.’
"Ke atu awo ita ami, anie ke akikere mfo akedo mbọhọidʌñ anọ awo a-mme amauke eketịmme mi?"
Ata akpeeb mbed amaabọọrọ ate, "Awo a-aketuaha anye mbọm."
Yisọs amaabo anye, "Nyọñ nyʌñ ke nam ntoro."
Essa parábola nos ensina sobre o amor ao próximo, independentemente de raça ou religião. O samaritano ajudou um desconhecido, mostrando que a verdadeira fé se revela no amor ao próximo.
3. A Ovelha Perdida (Lucas 15:4-7)
"Keed ke atu ndufo akpenie edọñ ikie, ndin edọñ keed abọkkọ asop, nte anye ikpisaanake edọñ anaañ mme duob mme usʌkkeed ako ke akpautatan inịm ikiyem keed akesoppo do tutu anye akịt? Ndin anye amaakịt edọñ keed ado, anye ayaabenne adot ke itọñ anyọñ ufọk. Amaakewuọ ufọk, anye akoot mme ufan amọ ate, ‘Idaara ye ami; mmekịt edọñ mmi a-akesoppo.’ Ami idọkkọ ndufo nte kpa ke ukem usʌñ ado, idaara ayaakpon ke hefịn eti-eti ke ntak idiọọk awo keed a-akappake esịd akan ndinen awo anaañ mme duob mme usʌkkeed imiinieghe ntak adikappa esịd.
Deus é como o pastor que busca incessantemente uma ovelha perdida. Essa parábola revela o amor incansável de Deus pelos pecadores, celebrando a alegria no céu quando alguém se arrepende.
4. O Filho Pródigo (Lucas 15:11-32)
Ñke Ete Anie Mbọm
Yisọs amaamaana adian do, "Ete keed amaaba a-akenieghe nditọ ideen iba, akpan ye udọ. Udọ amaabo, ‘Ete, nnọ miin udeeme inie mmi.’ Ndin ete amaabakka inie amọ ke itie iba anọ ammọ awo iba.
"Ikikpeenekekpeene, Udọ amaakoono afịd se anye akenie adakka isañ akaa anyan idịd. Akekewuọ do, anye amaaketahade inie amọ ke adidu abʌd-abʌd uwem. Ke anye amaaketahade inie amọ ama, ekamba akañ amaadisịm afịd abio ado, ndin anye amaatọọñọ adiba ke akpọsọñ unana. Ke ntoro, anye amaakeyaak idem amọ anọ awo abio ado adinam utom usen; ndin awo ado amaanọ anye utom adinọ mme edi ndidia ke mme inwañ edi amọ. Amaadọñ anye adidia ñkpọk ndidia se mme edi ekesidia ñkama mmʌm idịb, ado awo ikinọọhọ anye ñkpọ ndomokeed.
"Ke iwuod amaaketekke anye inaa, Udọ amaabo idem amọ ate, ‘Mme nditọutom ifañ ke ufọk ete mmi inie se edia inyʌñ inie se esọsʌhọ, ado se miin mi naña akañ abo idiñwot! Ami ñyaadakka mbịne ete mmi, ñnyʌñ ñkebo anye nte: Ete mmi, mmedue hefịn, ñnyʌñ udue fiin. Ami ndotto aba se añkoot ayịn mfo; ndat miin nte keed ke atu nditọutom mfo.’ Ndin anye amaadakka abịne ete amọ.
"Ke ini ete amọ akedaaha akịt anye ko ke anyan usʌñ, mbọm amọ amaanam anye; ndin anye amaanyʌñ afeghe abịne Udọ, akefat anye anyʌñ atʌm anye inua.
"Udọ amaabo ete amọ, ‘Ete mmi, ami mmedue hefịn mmenyʌñ udue fiin. Ami ndotto aba se añkoot ayịn mfo.’
"Ado ete amọ amaanọ nditọufọk uyio ate, ‘Usọp! Idat afọñ se iyaiya ikan idisịn Udọ. Isịn anye ñkpainuun ke ubọk, ye ikpaukod ke ukod. Iwot afọn idem abaakenañ e-ekebọọhọ enịm. Yak inam usọrọ inyʌñ idaara. Sia ayịn mmi ami amaakpa ndin amaana adu uwem; anye amaasop ndin imimaana ikịt anye.’ Ndin usọrọ amaatọọñọ.
"Ke afịd ini ami, Akpan mmọdo ke inwañ akeba asʌk anam utom. Ke anye amaakenyọñ adikpere ufọk, anye amaakop uyio ikwọ ye unek. Anye amaakoot ayịnufọk keed abịp me nsoo ido. Ayịnufọk ado amaabọọrọ anye ate, ‘Udọ eka mfo anyọñ adi, ndin ete mfo a-awot ataa afọn idem abaakenañ sia anye a-adiwuọ ufọk ke ifuuro ye nsọñidem.’
"Akpan amaakop iyadesịd anyʌñ asịn adidʌk ufọk ñkewuana ye ammọ. Ndin ete amọ amaawuọ esiin akekpeiye anye. Ado anye amaabọọrọ ete amọ ate, ‘Sese! Afịd mme isua eboiyoke mi, ami mmewa idem nnam utom unọ fiin, ñkop item, nsọññọ iwuod ñnyʌññọ umiom fiin. Ado kpaanam afo unnọọhọ miin etək ñyịn ebod ubo ñwot nnam usọrọ ye mme ufan mmi. Ado Udọ mfo ami a-akekesuanna inie mfo ye mme akpara akenyọñ adi, afo adimʌm afọn idem abaakenañ awot anọ anye!’
"Ete amọ amaabọọrọ anye ate, ‘Akpan mmi, afo aba mi ye ami afịd-afịd ini, afịd ñkpọ se ami nnie, ado afo anie. Akena ñnyịn idaara inyʌñ ikop inemesịd, sia ayịneka mfo ami amaakpa ndin a-amaana adu uwem; anye amaasop, ndin imimaana ikịt anye.’ "
A parábola do filho pródigo fala sobre o perdão e o amor incondicional de Deus por Seus filhos, mesmo quando se desviam.
5. A Pérola de Grande Valor (Mateus 13:45-46)
"Ke adimaana ntañ, abioubọọñ hefịn atie nte anyamudua a-ayemme ataa uyaiya nsọñudua mme. Ke ini anye akekịtte ataa eti amọ, anye atịmme anyọñ akenyam afịd ñkpọ se anye akenie anyʌñ akedep nsọñudua mme ado.
Jesus ensina que o Reino de Deus é o bem mais precioso e devemos estar dispostos a renunciar tudo para possuí-lo.
6. O Fariseu e o Publicano (Lucas 18:9-14)
Ñke Farisi ye Abọọ Taks
Yisọs ndin amaatop ñke ami anọ mbon e-ekekereke ke mmimọ imifọn ikan mbon mfen, ndin ekappa esọsọọn mbon mfen. "Ideen iba ekekaa tembịd adibọñ akam, keed awo Farisi, anye ako abọọ taks. Farisi amaada ke idem amọ abọñ akam ate: ‘Abasi mmukọọm fiin sia ami mmiibaaha naña mbon mfen ebañña: Mme inọ, mme anañña ndiọi, mme asịn efịbe, me nte abọọ taks ami. Ami nsitre ndidia akañ iba ke udua keed, ñnyʌñ ñkpe ayọhọ ubaak keed ke itie duob ke afịd se ami nnie nnọ Abasi.’
"Ado abọọ taks amaasanna ada anyan usʌñ, ikidịppeke ukpọk anyen ise hefịn, ado abenne ubọk amia ke ikpanesịd amọ aseeme ate, ‘Abasi ntua miin anam idiọọkñkpọ mbọm.’
"Ami ntañ inọ ndufo, abọọ taks ami amaanyọñ ufọk amọ ye utoppo ikpe ke iso Abasi. Sia awo akeedodo a-akokkoke idem, eyaesuuhọ anye, ado eyaebenne awo a-asuuhọke idem."
Essa parábola nos lembra que Deus valoriza um coração humilde e arrependido, em contraste com a arrogância espiritual. O publicano, ao reconhecer seus pecados, foi justificado diante de Deus.
7. Os Talentos (Mateus 25:14-30)
Ñke a-Abañake mme Ekpad Kold
"Ñko, abioubọọñ hefịn adiiba nte awo a-akaaha isañ, a-akekoodo mme nditọufọk amọ anyʌñ ayaak inie amọ anọ ammọ. Awo keed, anye amaanọ ekpad kold ition, mfen ekpad iba, ayọhọ ita ekpad keed, kwa awo naña ukeme ammọ ado. Ndin anye amaadakka akaa isañ. Awo a-akebọọhọ ekpad kold ition amaasọp aketọọñọ ubịn udua, anyʌñ anie ekpad kold ition mfen nte udod. Awo a-akebọọhọ ekpad iba, amaanyʌñ anam udod ekpad iba ke ukem usʌñ ado. Ado awo a-akebọọhọ ekpad keed, amaakaa aketịppe isọñ adịp akʌk eteufọk amọ.
"Ke anyan ini amaakeboiyo, eteufọk ammọ amaato adi, adiduuñọ ñwed ibad akʌk ye ammọ. Awo a-akebọọhọ ekpad kold ition amaaben ekpad ition mfen adi anyʌñ adibo ate, ‘Ete, afo akennọ ekpad kold ition, se ition mfen se ami ñkenwana mi.’
"Eteufọk amọ amaabọọrọ, ‘Amenam afọn, eti anam akpanikọ ayịnufọk! Afo amenam akpanikọ ke ntək ñkpọ; ami ñyaunọ fiin se ikpon ikan ami. Di diwana ke inemesịd eteufọk mfo!’
"Awo a-akebọọhọ ekpad kold iba amaanyʌñ adi adibo, ‘Eteufọk, afo akennọ ekpad kold iba, se iba mfen se ami ñkenwana mi.’
"Eteufọk amọ amaabọọrọ, ‘Amenam afọn, eti anam akpanikọ ayịnufọk! Afo amenam akpanikọ ke ntək ñkpọ; ami ñyaunọ fiin se ikpon ikan ami. Di diwana ke inemesịd eteufọk mfo!’
"Ke akpatre, awo e-ekenọọhọ ekpad kold keed amaawuọ adi adibo eteufọk ate, ‘Ete, ami mmaadiọọñọ ke afo ado akpọsọñ awo a-adọkkọ ke itie afo umuutọọhọ, anyʌññọ akoono ke itie afo umuukubonoke. Ke ntoro, ami mmaakop ndịk, ndin ami mmaakaa ñkedịp ekpad kold mfo ke isọñ. Se anye mi, ake mfo kedo, mbọ do.’
"Ado eteufọk amọ amaabọọrọ anye ate, ‘Afo ibak, ifu ayịnufọk! Awuọ afo amaadiọọñọ ke ami nsidọk ke itie a-ami mmeñketọọhọ ñnyʌñ ñkoono ke itie a-ami mmeñkebonoke? Ndin akpekena afo aben akʌk mmi akenọ mme akamakʌk; a-ami ntooho ndi mi ñkpaabọ akʌk mmi ye udod.
" ‘Ndin idahami, bọ anye ekpad kold ami kappa nọ awo se inie ekpad duob. Sia awo akeedodo a-anieghe ñkpọ eyaenọ anye awak akan ado, ñko anye ayaanie akan se ikem anye. Awo akeedodo idiinieghe ñkpọ, eyaebọ etək se anye anenie. Amaado ayịnufọk i-imiifọnnọ ke usʌñ ndomokeed, top anye duọọk ke anwa, ke ekịm, ke itie ntuaña ye ntaeded ediiba.’
Nesta história, Jesus ensina sobre a responsabilidade de usar bem os dons e recursos que Deus nos confiou. A fidelidade nas pequenas coisas abre portas para bênçãos maiores.
8. O Rico e Lázaro (Lucas 16:19-31)
Imọ Awo ye Lasọrọs
"Imọ awo keed amaaba a-akesisịneke nsọñudua afọñ anyʌñ akop inem uwem afịd usen. Ke inuaatob amọ, abeeñe ebeeñe keed a-akekereke Lasọrọs amaatie, ndin inia amaafʌk anye afịd idem, anye amaanie udọñ adiikpidia mbeñe ndidia se ikiduọññọ ito akpokoro awo inie ado. Mme ewa ñko emaesididai mme inia ke idem amọ.
"Akekem koo, abeeñe ebeeñe ami amaakpa, ndin mme enyere emaeben anye ekenịm ke ikpanesịd Ebraham. Imọ awo amaanyʌñ adikpa, ndin emaebuuk anye. Ke abioekpo, ke itie a-anye akebaaha ke ufen, anye amaadịppe anyen akịt Ebraham ke anyan usʌñ ye Lasọrọs do ke ñkañ amọ. Anye amaabọọñ ate, ‘Ete Ebraham, ntua miin mbọm nyʌñ dọñ Lasọrọs adeep mmọọñ ke nnuun ubọk amọ adindeññe miin edeme, sia ami mba ke akpọsọñ ufen ke ikañ ami.’
"Ado Ebraham amaabọọrọ anye ate, ‘Yịn mmi, toiyo ke ayio uwem afo amaanie nti ñkpọ ke ini Lasọrọs akekịtte ukuud, ado idahami anye a-abọ idọñesịd, ado afo aba ke ndutʌhọ. Ke adidian do, ekamba ukpe i-ibakka ñnyịn ye afo, a-anamma mbon se iyem ito umi ñkaa udo ikanna, mbon se inyʌñ iyem ito udo ndi umi ikanna.’
"Imọ awo amaabọọrọ ate, ‘Mmukpeiye fiin ete, dọñ Lasọrọs aka ubon mmi, sia ami mmenie nditọeka ideen ition. Yak anye akedʌt ammọ utọñ, mbaak ammọ edinyʌñ edi utọ itie ndutʌhọ ami.’
"Ebraham amaabọọrọ, ‘Ammọ e-enie Moses ye mme Prọfed; yak ammọ ekpañ utọñ enọ mbon ndo.’
" ‘Awo inie amaabo, Iyoo, Ete Ebraham, ado awo akpeto abioekpo akedọkkọ ammọ, eyaekappa esịd.’
"Ebraham amaabọọrọ, ‘Adieke ammọ miikpañña utọñ inọ Moses ye mme Prọfed, ammọ idiinịmme, akpọkọm awo abʌkkọ ke udi adika.’ "
A parábola alerta sobre as consequências de negligenciar os necessitados e viver para si mesmo. Também destaca a realidade do julgamento e da vida após a morte.
9. O Joio e o Trigo (Mateus 13:24-30)
Ñke A-abañake Mbid
Yisọs amaamaana atañ ñke mfen anọ ammọ ate: "Abioubọọñ hefịn atie nte awo a-atọọhọ eti ñkpasi ke inwañ amọ. Ado akonayio keed, ke ini afịd awo ekesʌkkọ edaiya idab, asua amọ amaaditọ mbid adọñ ke ufọọd abakpa anyʌñ adakka anyọñ. Ke ini abakpa amaaketịppe anyʌñ awuọñọ mfañ, mbid ñko amaanyʌñ atịppe.
"Nditọufọk anie inwañ emaedi ebịne anye edibo, ‘Ete, nte afo ukuutọọhọ nti ñkpasi ke inwañ mfo? Mbid aketo uke ndin aditịppe?’
"Anye amaabọọrọ ate, ‘Asua akenam ami.’
"Nditọufọk emaebịp anye, ‘Nte afo ameyem nọ ñnyịn ikiwịp ammọ isịññe?’
"Anye amaabọọrọ ate, ‘Iyoo, sia idaha a-ndufo ewịppeke mme mbid ami, emekeme ediwịppe abakpa ñko ye mbid. Yak naña ammọ iba ekọt itie keed tutu akem ini idọk. Ke ini ado ami ñyaadọkkọ mme adọkidọk nte: Ibem iso iwịppe mbid inyʌñ ibọp ke abek ke abek inịm nọ edifọp, ndin ikpịkke abakpa ikibon ke ise mmi.’ "
Essa história simboliza o bem e o mal coexistindo no mundo até o julgamento final, quando Deus fará a separação entre os justos e os ímpios.
10. As Dez Virgens (Mateus 25:1-13)
Ñke a-Abañake mme Ubọikpa Duob
"Ke ini ado abioubọọñ hefịn adiiba nte ubọikpa duob e-ekebenne utuenikañ ammọ ewuọñọ eka adikikịt ebendọ. Ition ke atu ammọ ekedo ndisịme, ition edoñño mme adiọọñọidem. Akpesʌkado a-mme ndisịme ekekamake mme utuenikañ, ammọ ikikamake adan ikañ. Ado mbon aniọñ emaekama adan ikañ ke iko ye ke utuenikañ ammọ. Ebendọ amaabiat ini adidi, ndin idab amaabọkkọ ammọ.
"Ado ke ufọọd akonayio, emaebọñ ñkpọ, ‘Sese ebendọ! Iwuọñọ ikaa ikisoobo ye anye!’
"Ndin afịd ubọikpa emaedemme ke idab enyʌñ esịññe inua afọñ utuenikañ ammọ. Ndin mme ndisịme emaebo mme adiọọñọidem, ‘Inọ ñnyịn etək adan ikañ sia utuenikañ ñnyịn eyaeniime.’
"Ado ammọ emaebọọrọ, ‘Iyoo, adan ikañ idiikemme ñnyịn ye ndufo. Akpaafọn ndufo eka ebịne mme anyam adan ekedep.’
"Ado idaha ammọ ekaiyake adidep adan ikañ, ebendọ amaadiwuọ. Mbon e-ekebeeñeke idem emaedʌk ufọk usọrọ ndọ ye anye, ndin emaekʌk usʌñ.
"Akema mme ubọikpa mbon ako emaediwuọ enyʌñ ebo, ‘Abọọñ, Abọọñ, kʌkkọ usʌñ inọ ñnyịn!’
"Ado ebendọ amaabọọrọ, ‘Ke akpanikọ ke idọkkọ ndufo, ami idiọọñọke ndufo.’
"Ke ntoro, itaba idab ikpeme, sia ndufo idiọọñọke usen me awa.
Jesus enfatiza a necessidade de estarmos sempre preparados espiritualmente para Sua segunda vinda, pois ninguém sabe o momento exato.
As parábolas de Jesus continuam sendo fontes ricas de sabedoria e direção para a vida cristã. Ao aplicarmos esses ensinamentos, nos aproximamos mais de Deus e de Sua vontade.
Se este artigo te ajudou, faça sua parte e compartilhe a Palavra de Deus com aqueles que você ama.