Publicidade

2 Coríntios 3

1 Começamos outra vez a recomendar-nos a nós mesmos? Ou, porventura, necessitamos, como alguns, de cartas de recomendação para vós, ou de vós?2 Vós sois a nossa carta, escrita em nossos corações, conhecida e lida por todos os homens,3 sendo manifestos como carta de Cristo, ministrada por nós, e escrita, não com tinta, mas com o Espírito do Deus vivo, não em tábuas de pedra, mas em tábuas de carne do coração.4 E é por Cristo que temos tal confiança em Deus;5 não que sejamos capazes, por nós, de pensar alguma coisa, como de nós mesmos; mas a nossa capacidade vem de Deus,6 o qual também nos capacitou para sermos ministros dum novo pacto, não da letra, mas do espírito; porque a letra mata, mas o espírito vivifica.7 Ora, se o ministério da morte, gravado com letras em pedras, veio em glória, de maneira que os filhos de Israel não podiam fixar os olhos no rosto de Moisés, por causa da glória do seu rosto, a qual se estava desvanecendo,8 como não será de maior glória o ministério do espírito?9 Porque, se o ministério da condenação tinha glória, muito mais excede em glória o ministério da justiça.10 Pois na verdade, o que foi feito glorioso, não o é em comparação com a glória inexcedível.11 Porque, se aquilo que se desvanecia era glorioso, muito mais glorioso é o que permanece.12 Tendo, pois, tal esperança, usamos de muita ousadia no falar.13 E não somos como Moisés, que trazia um véu sobre o rosto, para que os filhos de Isra desvanecia;14 mas o entendimento lhes ficou endurecido. Pois até o dia de hoje, à leitura do velho pacto, permanece o mesmo véu, não lhes sendo revelado que em Cristo é ele abolido;15 sim, até o dia de hoje, sempre que Moisés é lido, um véu está posto sobre o coração deles.16 Contudo, convertendo-se um deles ao Senhor, é-lhe tirado o véu.17 Ora, o Senhor é o Espírito; e onde está o Espírito do Senhor aí há liberdade.18 Mas todos nós, com rosto descoberto, refletindo como um espelho a glória do Senhor, somos transformados de glória em glória na mesma imagem, como pelo Espírito do Senhor.

1 αρχομεθα παλιν εαυτους συνιστανειν {VAR1: ει } {VAR2: η } μη χρηζομεν ως τινες συστατικων επιστολων προς υμας η εξ υμων συστατικων2 η επιστολη ημων υμεις εστε εγγεγραμμενη εν ταις καρδιαις ημων γινωσκομενη και αναγινωσκομενη υπο παντων ανθρωπων3 φανερουμενοι οτι εστε επιστολη χριστου διακονηθεισα υφ ημων εγγεγραμμενη ου μελανι αλλα πνευματι θεου ζωντος ουκ εν πλαξιν λιθιναις αλλ εν πλαξιν καρδιας σαρκιναις4 πεποιθησιν δε τοιαυτην εχομεν δια του χριστου προς τον θεον5 ουχ οτι ικανοι εσμεν αφ εαυτων λογισασθαι τι ως εξ εαυτων αλλ η ικανοτης ημων εκ του θεου6 ος και ικανωσεν ημας διακονους καινης διαθηκης ου γραμματος αλλα πνευματος το γαρ γραμμα αποκτεινει το δε πνευμα ζωοποιει7 ει δε η διακονια του θανατου εν γραμμασιν εντετυπωμενη εν λιθοις εγενηθη εν δοξη ωστε μη δυνασθαι ατενισαι τους υιους ισραηλ εις το προσωπον μωσεως δια την δοξαν του προσωπου αυτου την καταργουμενην8 πως ουχι μαλλον η διακονια του πνευματος εσται εν δοξη9 ει γαρ η διακονια της κατακρισεως δοξα πολλω μαλλον περισσευει η διακονια της δικαιοσυνης εν δοξη10 και γαρ ουδε δεδοξασται το δεδοξασμενον εν τουτω τω μερει ενεκεν της υπερβαλλουσης δοξης11 ει γαρ το καταργουμενον δια δοξης πολλω μαλλον το μενον εν δοξη12 εχοντες ουν τοιαυτην ελπιδα πολλη παρρησια χρωμεθα13 και ου καθαπερ μωσης ετιθει καλυμμα επι το προσωπον εαυτου προς το μη ατενισαι τους υιους ισραηλ εις το τελος του καταργουμενου14 αλλ επωρωθη τα νοηματα αυτων αχρι γαρ της σημερον το αυτο καλυμμα επι τη αναγνωσει της παλαιας διαθηκης μενει μη ανακαλυπτομενον ο τι εν χριστω καταργειται15 αλλ εως σημερον ηνικα αναγινωσκεται μωσης καλυμμα επι την καρδιαν αυτων κειται16 ηνικα δ αν επιστρεψη προς κυριον περιαιρειται το καλυμμα17 ο δε κυριος το πνευμα εστιν ου δε το πνευμα κυριου εκει ελευθερια18 ημεις δε παντες ανακεκαλυμμενω προσωπω την δοξαν κυριου κατοπτριζομενοι την αυτην εικονα μεταμορφουμεθα απο δοξης εις δοξαν καθαπερ απο κυριου πνευματος

Publicidade

Veja também

Publicidade
2 Coríntios
Ver todos os capítulos de 2 Coríntios