1 Ai de mim! Porque estou feito
como as colheitas de frutas
do verão,
como os rabiscos da vindima;
não há cacho de uvas
para comer,
nem figos temporãos
que a minha alma deseja.
2 Já pereceu da terra
o homem piedoso,
e não há entre os homens
um que seja justo;
todos armam ciladas
para sangue;
cada um caça a seu irmão
com a rede,
3 As suas mãos fazem
diligentemente o mal;
assim demanda o príncipe,
e o juiz julga
pela recompensa,
e o grande fala da corrupção
da sua alma,
e assim todos eles
tecem o mal.
4 O melhor deles é
como um espinho;
o mais reto é pior do que
a sebe de espinhos;
veio o dia dos teus vigias,
veio o dia da tua punição;
agora será a sua confusão.
5 Não creiais no amigo,
nem confieis no vosso guia;
daquela que repousa no teu seio,
guarda as portas da tua boca.
6 Porque o filho despreza ao pai,
a filha se levanta
contra sua mãe,
a nora contra sua sogra,
os inimigos do homem são
os da sua própria casa.
7 Eu, porém, olharei
para o Senhor;
esperarei no Deus
da minha salvação;
o meu Deus me ouvirá.
8 Ó inimiga minha,
não te alegres a meu respeito;
ainda que eu tenha caído,
levantar-me-ei;
se morar nas trevas,
o Senhor será
a minha luz.
9 Sofrerei a ira do Senhor,
porque pequei contra ele,
até que julgue a minha causa,
e execute o meu direito;
ele me tirará para a luz,
e eu verei a sua justiça.
10 E a minha inimiga verá isso,
e cobri-la-á a vergonha,
que me diz: Onde está
o Senhor teu Deus?
Os meus olhos a contemplarão;
agora será ela pisada
como a lama das ruas.
11 No dia em que reedificar
os teus muros,
nesse dia estará longe
e dilatado o estatuto.
12 Naquele dia virá a ti,
desde a Assíria
e das cidades fortificadas,
e das cidades fortificadas
até ao rio,
e do mar até ao mar,
e da montanha
até à montanha.
13 Mas esta terra será posta
em desolação,
por causa dos seus moradores,
por causa do fruto
das suas obras.
14 Apascenta o teu povo
com a tua vara,
o rebanho da tua herança,
que habita a sós, no bosque,
no meio do Carmelo;
apascentem-se em Basã
e Gileade,
como nos dias do passado.
15 Eu lhes mostrarei maravilhas,
como nos dias da tua saída
da terra do Egito.
16 As nações o verão,
e envergonhar-se-ão,
por causa de todo o seu poder;
porão a mão sobre a boca,
e os seus ouvidos
ficarão surdos.
17 Lamberão o pó como serpente,
como vermes da terra,
tremendo, sairão
dos seus esconderijos;
com pavor virão ao Senhor
nosso Deus,
e terão medo de ti.
18 Quem é Deus semelhante a ti,
que perdoa a iniquidade,
e que passa por cima
da rebelião do restante
da sua herança?
Ele não retém a sua ira
para sempre,
porque tem prazer
na sua benignidade.
19 Tornará a apiedar-se de nós;
sujeitará as nossas iniquidades,
e tu lançarás todos os seus pecados
nas profundezas do mar.
20 Darás a Jacó a fidelidade,
e a Abraão a benignidade,
que juraste a nossos pais
desde os dias antigos.
Almeida Corrigida Fiel | acf ©️ 1994, 1995, 2007, 2011 Sociedade Bíblica Trinitariana do Brasil (SBTB). Todos os direitos reservados. Texto bíblico utilizado com autorização. Saiba mais sobre a SBTB. A Missão da SBTB é: Uma cópia da Bíblia Fiel ®️ para cada pessoa. Ajude-nos a cumprir nossa Missão!
1 WEE my, want ek het geword soos ná die insameling van somervrugte, soos die natrossies van die wynoes: geen tros om te eet nie, my siel begeer vroeë vye.
2 Die vrome het verdwyn uit die land, en daar is geen opregte meer onder die mense nie; hulle loer almal op bloed; hulle jaag elkeen sy broer met die net.
3 Na die kwaad gaan die hande uit, om dit dapper te doen. Die vors eis, en die regter vra betaling, en die groot man spreek die begeerte van sy siel uit, en hulle verdraai dit alles.
4 Die beste van hulle is soos 'n doringstruik, die mees opregte erger as 'n doringheining. Die dag van jou wagte, jou besoeking, kom; nou sal hulle verwarring daar wees.
5 Vertrou geen metgesel nie, maak op geen vriend staat nie, let op die poorte van jou mond teenoor haar wat in jou skoot lê.
6 Want die seun minag die vader, die dogter staan op teen haar moeder, die skoondogter teen haar skoonmoeder, die man se vyande is sy huisgenote!
7 Maar ek sal uitsien na die Here, ek wil wag op die God van my heil, my God sal my hoor.
8 Wees nie bly oor my nie, o my vyandin! Al het ek geval, ek staan weer op; al sit ek in duisternis, die Here is 'n lig vir my.
9 Die toorn van die Here sal ek dra, want ek het teen Hom gesondig; totdat Hy my saak verdedig en my reg verskaf. Hy sal my uitlei in die lig; ek sal met welgevalle sien hoe Hy geregtigheid oefen.
10 Ook sal my vyandin dit sien, en skaamte sal haar bedek wat vir my sê: Waar is die Here, jou God? My oë sal met welgevalle op haar neersien. Nou sal sy vertrap word soos modder van die strate.
11 Daar kom 'n dag om jou mure te herbou! In dié dag sal die gebied ruim wees.
12 Dit is 'n dag dat hulle na jou sal kom van Assur en die stede van Egipte, en van Egipte tot by die Eufraat, en van see tot see, en van berg tot berg.
13 Maar die aarde sal 'n wildernis word vanweë sy inwoners, as gevolg van hulle handelinge.
14 Wei u volk met u staf, die kudde wat u erfdeel is, wat afgesonderd woon in 'n bosveld op Karmel; laat hulle wei in Basan en Gílead soos in die ou dae.
15 Soos in die dae van jou uittog uit Egipteland sal Ek hom wonders laat sien.
16 Die nasies sal dit sien en skaam wees ondanks al hulle krag: hulle sal die hand op die mond lê, hulle ore sal doof word.
17 Hulle sal stof lek soos die slang, hulle sal soos grondkruipers bewende uit hulle vestings te voorskyn kom, hulle sal sidderende kom na die Here onse God, en hulle sal vir U vrees.
18 Wie is 'n God soos U, wat die ongeregtigheid vergewe en by die oortreding van die oorblyfsel van sy erfdeel verbygaan? Hy hou toorn nie vir ewig vas nie, maar het 'n welbehae in goedertierenheid.
19 Hy sal Hom weer oor ons ontferm, ons ongeregtighede vertree; ja, U sal al hulle sondes in die dieptes van die see werp.
20 U sal trou bewys aan Jakob, goedertierenheid aan Abraham, wat U aan ons vaders met 'n eed beloof het sedert die dae van die voortyd.