1 Be not many of you teachers, my brethren, knowing that we shall receive heavier judgment. 2 For in many things we all stumble. If any stumbleth not in word, the same is a perfect man, able to bridle the whole body also. 3 Now if we put the horses’ bridles into their mouths that they may obey us, we turn about their whole body also. 4 Behold, the ships also, though they are so great and are driven by rough winds, are yet turned about by a very small rudder, whither the impulse of the steersman willeth. 5 So the tongue also is a little member, and boasteth great things. Behold, how much wood is kindled by how small a fire! 6 And the tongue is a fire: the world of iniquity among our members is the tongue, which defileth the whole body, and setteth on fire the wheel of nature, and is set on fire by hell. 7 For every kind of beasts and birds, of creeping things and things in the sea, is tamed, and hath been tamed by mankind: 8 but the tongue can no man tame; it is a restless evil, it is full of deadly poison. 9 Therewith bless we the Lord and Father; and therewith curse we men, who are made after the likeness of God: 10 out of the same mouth cometh forth blessing and cursing. My brethren, these things ought not so to be. 11 Doth the fountain send forth from the same opening sweet water and bitter? 12 can a fig tree, my brethren, yield olives, or a vine figs? neither can salt water yield sweet.

13 Who is wise and understanding among you? let him show by his good life his works in meekness of wisdom. 14 But if ye have bitter jealousy and faction in your heart, glory not and lie not against the truth. 15 This wisdom is not a wisdom that cometh down from above, but is earthly, sensual, devilish. 16 For where jealousy and faction are, there is confusion and every vile deed. 17 But the wisdom that is from above is first pure, then peaceable, gentle, easy to be entreated, full of mercy and good fruits, without variance, without hypocrisy. 18 And the fruit of righteousness is sown in peace for them that make peace.

1 μη πολλοι διδασκαλοι γινεσθε αδελφοι μου ειδοτες οτι μειζον κριμα ληψομεθα2 πολλα γαρ πταιομεν απαντες ει τις εν λογω ου πταιει ουτος τελειος ανηρ δυνατος χαλιναγωγησαι και ολον το σωμα3 ιδου των ιππων τους χαλινους εις τα στοματα βαλλομεν προς το πειθεσθαι αυτους ημιν και ολον το σωμα αυτων μεταγομεν4 ιδου και τα πλοια τηλικαυτα οντα και υπο σκληρων ανεμων ελαυνομενα μεταγεται υπο ελαχιστου πηδαλιου οπου αν η ορμη του ευθυνοντος βουληται5 ουτως και η γλωσσα μικρον μελος εστιν και μεγαλαυχει ιδου ολιγον πυρ ηλικην υλην αναπτει6 και η γλωσσα πυρ ο κοσμος της αδικιας ουτως η γλωσσα καθισταται εν τοις μελεσιν ημων η σπιλουσα ολον το σωμα και φλογιζουσα τον τροχον της γενεσεως και φλογιζομενη υπο της γεεννης7 πασα γαρ φυσις θηριων τε και πετεινων ερπετων τε και εναλιων δαμαζεται και δεδαμασται τη φυσει τη ανθρωπινη8 την δε γλωσσαν ουδεις δυναται ανθρωπων δαμασαι ακατασχετον κακον μεστη ιου θανατηφορου9 εν αυτη ευλογουμεν τον θεον και πατερα και εν αυτη καταρωμεθα τους ανθρωπους τους καθ ομοιωσιν θεου γεγονοτας10 εκ του αυτου στοματος εξερχεται ευλογια και καταρα ου χρη αδελφοι μου ταυτα ουτως γινεσθαι11 μητι η πηγη εκ της αυτης οπης βρυει το γλυκυ και το πικρον12 μη δυναται αδελφοι μου συκη ελαιας ποιησαι η αμπελος συκα ουτως ουδεμια πηγη αλυκον και γλυκυ ποιησαι υδωρ13 τις σοφος και επιστημων εν υμιν δειξατω εκ της καλης αναστροφης τα εργα αυτου εν πραυτητι σοφιας14 ει δε ζηλον πικρον εχετε και εριθειαν εν τη καρδια υμων μη κατακαυχασθε και ψευδεσθε κατα της αληθειας15 ουκ εστιν αυτη η σοφια ανωθεν κατερχομενη αλλ επιγειος ψυχικη δαιμονιωδης16 οπου γαρ ζηλος και εριθεια εκει ακαταστασια και παν φαυλον πραγμα17 η δε ανωθεν σοφια πρωτον μεν αγνη εστιν επειτα ειρηνικη επιεικης ευπειθης μεστη ελεους και καρπων αγαθων αδιακριτος και ανυποκριτος18 καρπος δε της δικαιοσυνης εν ειρηνη σπειρεται τοις ποιουσιν ειρηνην