1 If I make use of the tongues of men and of angels, and have not love, I am like sounding brass, or a loud-tongued bell.2 And if I have a prophet's power, and have knowledge of all secret things; and if I have all faith, by which mountains may be moved from their place, but have not love, I am nothing.3 And if I give all my goods to the poor, and if I give my body to be burned, but have not love, it is of no profit to me.4 Love is never tired of waiting; love is kind; love has no envy; love has no high opinion of itself, love has no pride;5 Love's ways are ever fair, it takes no thought for itself; it is not quickly made angry, it takes no account of evil;6 It takes no pleasure in wrongdoing, but has joy in what is true;7 Love has the power of undergoing all things, having faith in all things, hoping all things.8 Though the prophet's word may come to an end, tongues come to nothing, and knowledge have no more value, love has no end.9 For our knowledge is only in part, and the prophet's word gives only a part of what is true:10 But when that which is complete is come, then that which is in part will be no longer necessary.11 When I was a child, I made use of a child's language, I had a child's feelings and a child's thoughts: now that I am a man, I have put away the things of a child.12 For now we see things in a glass, darkly; but then face to face: now my knowledge is in part; then it will be complete, even as God's knowledge of me.13 But now we still have faith, hope, love, these three; and the greatest of these is love.

1 Se mi parolus la lingvojn de homoj kaj anĝeloj, sed ne havus amon, mi fariĝus sonanta kupro aŭ tintanta cimbalo.2 Kaj se mi posedus la profetpovon, kaj komprenus ĉiujn misterojn kaj ĉian scion; kaj se mi havus ĉian fidon, tiel ke mi povus formovi montojn, sed ne havus amon, mi estus nenio.3 Kaj se mi disdonus mian tutan havon por nutri la malsatulojn, kaj se mi lasus mian korpon por forbrulo, sed ne havus amon, per tio mi neniom profitus.4 Amo longe suferas, kaj bonfaras; amo ne envias; amo ne fanfaronas, ne ŝveligas sin,5 ne kondutas nedece, ne celas por si mem, ne koleriĝas, ne pripensas malbonon,6 ne ĝojas pri maljusteco, sed kunĝojas kun vereco;7 ĉion toleras, ĉion kredas, ĉion esperas, ĉion eltenas.8 Amo neniam pereas; sed, ĉu estas profetadoj, ili neniiĝos; ĉu lingvoj, ili ĉesiĝos; ĉu estas scio, ĝi neniiĝos.9 Ĉar ni scias laŭparte, kaj ni profetadas laŭparte;10 sed kiam venos perfektaĵo, tiam neniiĝos tio, kio estas laŭparta.11 Kiam mi estis infano, kiel infano mi parolis, kiel infano mi sentis, kiel infano mi pensis; nun fariĝinte plenaĝulo, mi jam forigis la infanaĵojn.12 Ĉar nun ni vidas per spegulo, malhele; sed tiam okulon ĉe okulo; nun mi konas laŭparte; sed tiam mi konos tiel same, kiel ankaŭ mi estas konita.13 Restas do nun fido, espero, amo, tiuj tri; kaj la plej granda el ili estas amo.