Lamentações 2

1 Kiele la Sinjoro en Sia kolero kovris per mallumo la filinon de Cion!

De la ĉielo sur la teron Li ĵetegis la belecon de Izrael,

Kaj ne rememoris Sian piedbenketon en la tago de Sia kolero.

2 Senindulge ekstermis la Sinjoro ĉiujn loĝejojn de Jakob;

Li detruis en Sia kolero la fortikaĵojn de la filino de Jehuda, alniveligis ilin al la tero;

Li frapis la regnon kaj ĝiajn regantojn.

3 En flama kolero Li rompis ĉiujn kornojn de Izrael;

Li tiris Sian dekstran manon malantaŭen, kiam venis la malamiko;

Kaj Li ekbruligis en Jakob kvazaŭ flamantan fajron, kiu ekstermas ĉion ĉirkaŭe.

4 Li streĉis Sian pafarkon kiel malamiko, direktis Sian dekstran manon kiel atakanto,

Kaj mortigis ĉion, kio estis ĉarma por la okuloj;

En la tendo de la filino de Cion Li elverŝis Sian koleron kiel fajron.

5 La Sinjoro fariĝis kiel malamiko,

Li ekstermis Izraelon, ekstermis ĉiujn liajn palacojn, detruis liajn fortikaĵojn;

Kaj al la filino de Jehuda Li donis multe da plorado kaj ĝemado.

6 Kiel ĝardenon Li ruinigis lian tendon, detruis lian kunvenejon;

La Eternulo forgesigis en Cion feston kaj sabaton,

Kaj forpuŝis en la indigno de Sia kolero reĝon kaj pastron.

7 La Sinjoro forlasis Sian altaron, abomenis Sian sanktejon,

Transdonis en la manojn de malamikoj la murojn de ĝiaj palacoj;

Ili faris bruon en la domo de la Eternulo kiel en tago de festo.

8 La Eternulo decidis ekstermi la muregon de la filino de Cion;

Li eltiris la mezurŝnuron, ne detenis Sian manon de ekstermado;

Li funebrigis la fortikaĵon kaj muregon, ambaŭ havas nun mizeran aspekton.

9 Enprofundiĝis en la teron ĝiaj pordegoj; Li detruis kaj rompis ĝiajn riglilojn;

Ĝia reĝo kaj ĝiaj princoj estas inter la nacioj;

La leĝoj jam ne ekzistas, kaj ĝiaj profetoj ne plu ricevas vizion de la Eternulo.

10 Silente sidas sur la tero la plejaĝuloj de la filino de Cion;

Polvon ili metis sur sian kapon, zonis sin per sakaĵo;

Al la tero klinis sian kapon la virgulinoj de Jerusalem.

11 Konsumiĝis de larmoj miaj okuloj, ŝvelis miaj internaĵoj,

Elverŝiĝis sur la teron mia hepato, pro la pereo de la filino de mia popolo,

Kiam infanoj kaj suĉinfanoj senfortiĝis de malsato sur la stratoj de la urbo.

12 Al siaj patrinoj ili diris: Kie estas pano kaj vino?

Ili falis kiel vunditaj sur la stratoj de la urbo,

Kaj eligis sian animon sur la brusto de siaj patrinoj.

13 Kiun mi povas montri al vi, kun kiu mi povas kompari vin, ho filino de Jerusalem?

Kiun similan mi povas montri al vi, por konsoli vin, ho virgulino-filino de Cion?

Ĉar granda kiel la maro estas via malfeliĉo; kiu vin resanigos?

14 Viaj profetoj profetis al vi malveraĵon kaj sensencaĵon,

Kaj ne montris al vi viajn malbonagojn, por antaŭgardi vin kontraŭ kaptiteco;

Ili predikis al vi viziojn malverajn, kiuj alportis al vi elpelon.

15 Kunfrapas pri vi siajn manojn ĉiuj preterirantoj;

Ili fajfas kaj balancas la kapon pri la filino de Jerusalem, dirante:

Ĉu tio estas la urbo, kiun oni nomis perfektaĵo de beleco, ĝojo de la tuta tero?

16 Malfermegas kontraŭ vi sian buŝon ĉiuj viaj malamikoj;

Ili fajfas kaj grincigas la dentojn, dirante: Ni englutis ŝin;

Ĉi tiun tagon ni atendis, ni ĝin atingis, ni ĝin vidas.

17 La Eternulo plenumis tion, kion Li intencis;

Li plenumis Sian vorton, kiun Li eldiris antaŭ longa tempo;

Li detruis senindulge, Li ĝojigis pri vi la malamikon, Li altigis la kornon de viaj kontraŭuloj.

18 Ilia koro krias al la Sinjoro:

Ho murego de la filino de Cion, verŝu larmojn kiel torento tage kaj nokte;

Ne ripozu, la pupilo de via okulo ne silentu.

19 Leviĝu, ploregu en la nokto en la komenco de ĉiu gardoparto;

Elverŝu kiel akvon vian koron antaŭ la vizaĝo de la Sinjoro;

Levu al Li viajn manojn pro la animo de viaj infanoj, kiuj senfortiĝas de malsato en la komenco de ĉiuj stratoj.

20 Rigardu, ho Eternulo, kaj vidu, kun kiu Vi agis tiamaniere!

Ĉu ie aliloke manĝis virinoj sian frukton, siajn dorlotitajn infanojn?

Ĉu ie estis mortigataj en la sanktejo de la Sinjoro pastroj kaj profetoj?

21 Surtere sur la stratoj kuŝis junuloj kaj maljunuloj;

Miaj junulinoj kaj junuloj falis de glavo;

Vi mortigis en la tago de Via kolero, buĉis kaj ne kompatis.

22 Kiel por festa tago Vi kunvokis de ĉirkaŭe miajn terurajn najbarojn,

Kaj en la tago de la kolero de la Eternulo neniu saviĝis, neniu restis;

Tiujn, kiujn mi dorlotis kaj edukis, ĉiujn ekstermis mia malamiko.

As tristezas de Sião vêm de Deus

1 Como cobriu o Senhor de nuvens

na sua ira a filha de Sião!

Derrubou do céu à terra

a glória de Israel,

e não se lembrou

do escabelo de seus pés,

no dia da sua ira.

2 Devorou o Senhor

todas as moradas de Jacó,

e não se apiedou;

derrubou no seu furor

as fortalezas da filha de Judá,

e abateu-as até à terra;

profanou o reino e os seus príncipes.

3 No furor da sua ira

cortou toda a força de Israel;

retirou para trás a sua destra

de diante do inimigo;

e ardeu contra Jacó,

como labareda de fogo

que consome em redor.

4 Armou o seu arco como inimigo,

firmou a sua destra como adversário,

e matou tudo

o que era formoso à vista;

derramou a sua indignação como fogo

na tenda da filha de Sião.

5 Tornou-se o Senhor

como inimigo;

devorou a Israel,

devorou a todos os seus palácios,

destruiu as suas fortalezas;

e multiplicou na filha de Judá

a lamentação e a tristeza.

6 E arrancou o seu tabernáculo

com violência,

como se fosse o de uma horta;

destruiu o lugar

da sua congregação;

o Senhor, em Sião,

pôs em esquecimento

a festa solene e o sábado,

e na indignação da sua ira

rejeitou com desprezo

o rei e o sacerdote.

7 Rejeitou o Senhor

o seu altar,

detestou o seu santuário;

entregou na mão do inimigo

os muros dos seus palácios;

deram gritos

na casa do Senhor,

como em dia de festa solene.

8 Intentou o Senhor

destruir o muro da filha de Sião;

estendeu o cordel sobre ele,

não retirou

a sua mão destruidora;

fez gemer o antemuro e o muro;

estão eles juntamente enfraquecidos.

9 As suas portas

caíram por terra;

ele destruiu e quebrou

os seus ferrolhos;

o seu rei e os seus príncipes

estão entre os gentios,

onde não há lei;

nem os seus profetas acham

visão alguma do Senhor.

10 Estão sentados na terra,

silenciosos,

os anciãos da filha de Sião;

lançam pó sobre as suas cabeças,

cingiram sacos;

as virgens de Jerusalém

abaixam as suas cabeças até à terra.

11 Já se consumiram

os meus olhos com lágrimas,

turbadas estão as minhas entranhas,

o meu fígado se derramou pela terra

por causa do quebrantamento

da filha do meu povo;

pois desfalecem o menino e a criança de peito

pelas ruas da cidade.

12 Ao desfalecerem, como feridos,

pelas ruas da cidade,

ao exalarem as suas almas

no regaço de suas mães,

perguntam a elas:

Onde está o trigo e o vinho?

13 Que testemunho te trarei?

A quem te compararei,

ó filha de Jerusalém?

A quem te assemelharei,

para te consolar,

ó virgem filha de Sião?

Porque grande como o mar

é a tua quebradura;

quem te sarará?

14 Os teus profetas viram para ti

vaidade e loucura,

e não manifestaram a tua maldade,

para impedirem o teu cativeiro;

mas viram para ti

cargas vãs e motivos de expulsão.

15 Todos os que passam

pelo caminho

batem palmas,

assobiam e meneiam as suas cabeças

sobre a filha de Jerusalém,

dizendo: É esta a cidade

que denominavam:

Perfeita em formosura,

gozo de toda a terra?

16 Todos os teus inimigos

abrem as suas bocas contra ti,

assobiam, e rangem os dentes;

dizem: Devoramo-la;

certamente este é

o dia que esperávamos;

achamo-lo, vimo-lo.

17 Fez o Senhor

o que intentou;

cumpriu a sua palavra,

que ordenou desde os dias da antiguidade;

derrubou, e não se apiedou;

fez que o inimigo

se alegrasse por tua causa,

exaltou o poder

dos teus adversários.

18 O coração deles clamou ao Senhor.

Ó muralha da filha de Sião,

corram as tuas lágrimas

como um ribeiro,

de dia e de noite!

Não te dês descanso,

nem parem as meninas

de teus olhos.

19 Levanta-te,

clama de noite

no princípio das vigias;

derrama o teu coração como águas

diante da presença do Senhor;

levanta a ele as tuas mãos,

pela vida de teus filhinhos,

que desfalecem de fome

à entrada de todas as ruas.

20 Vê, ó Senhor, e considera

a quem fizeste assim!

Hão de comer as mulheres

o fruto de si mesmas,

as crianças que trazem nos braços?

Ou matar-se-á no santuário do Senhor

o sacerdote e o profeta?

21 Jazem por terra pelas ruas

o moço e o velho;

as minhas virgens e os meus jovens

vieram a cair à espada;

tu os mataste no dia da tua ira;

mataste e não te apiedaste.

22 Convocaste os meus temores em redor

como num dia de solenidade;

não houve no dia da ira do Senhor

quem escapasse, ou ficasse;

aqueles que eu trouxe nas mãos e sustentei,

o meu inimigo os consumiu.