Sofonias 3

1 Ve al la abomeninda kaj malpurigita urbo-premanto! 2 Ĝi ne aŭskultas voĉon, ne akceptas admonon; la Eternulon ĝi ne fidas, al sia Dio ĝi sin ne turnas. 3 Ĝiaj eminentuloj meze de ĝi estas kiel blekegantaj leonoj; ĝiaj juĝistoj estas kiel lupoj vespere; ili nenion restigas ĝis mateno. 4 Ĝiaj profetoj estas facilanimaj kaj perfidaj; ĝiaj pastroj malsanktigas la sanktejon, kripligas la instruon. 5 La Eternulo estas justulo meze de ĝi, Li ne faras maljustaĵon; ĉiumatene Li montras Siajn leĝojn, ne ĉesas; sed la malpiulo ne konas honton. 6 Mi ekstermis naciojn; ruinigitaj estas iliaj turoj; Mi dezertigis iliajn stratojn tiel, ke neniu trairas ilin; iliaj urboj estas ruinigitaj tiel, ke tie troviĝas jam neniu homo, neniu loĝanto. 7 Mi diris al ĝi: Timu Min, akceptu admonon! Kaj ne estus ekstermita ĝia loĝejo, kiom ajn Mi punus ĝin; sed ili rapidis malbonigi ĉiujn siajn agojn. 8 Tial atendu Min, diras la Eternulo, ĝis Mi Miatempe leviĝos; ĉar Mi decidis kolekti la naciojn, kunvenigi la regnojn, por elverŝi sur ilin Mian koleron, la tutan flamon de Mia indigno; ĉar de la fajro de Mia severeco forbrulos la tuta tero. 9 Tiam Mi redonos al la popoloj lingvon puran, por ke ĉiuj vokadu la nomon de la Eternulo kaj servadu al Li unuanime. 10 El trans la riveroj de Etiopujo Miaj adorantoj, Mia disĵetita popolo, alportos al Mi donacojn. 11 En tiu tempo vi ne plu hontos pri ĉiuj viaj agoj, per kiuj vi krimis kontraŭ Mi; ĉar tiam Mi forigos el inter vi viajn fierajn fanfaronulojn, kaj vi ne plu tenos vin malhumile sur Mia sankta monto. 12 Mi restigos en via mezo popolon humilan kaj malriĉan, kaj ili fidados la nomon de la Eternulo. 13 La restintoj el Izrael ne faros maljustaĵon, ne parolos mensogon, kaj en ilia buŝo ne troviĝos lango trompa, sed ili paŝtiĝados kaj ripozados, kaj neniu ilin timigos. 14 Ĝojkriu, ho filino de Cion; triumfu, ho Izrael; ĝoju kaj estu gaja el la tuta koro, ho filino de Jerusalem. 15 La Eternulo forigis la verdikton pri vi, forpelis vian malamikon; la Reĝo de Izrael, la Eternulo, estas meze de vi, kaj vi ne plu vidos malfeliĉon. 16 En tiu tempo oni diros al Jerusalem: Ne timu! kaj al Cion: Viaj manoj ne senfortiĝu. 17 La Eternulo, via Dio, estas meze de vi, forta Savanto; Li ĝojos pri vi gaje, Li pardonos al vi pro Sia amo, Li ĝoje triumfos pri vi. 18 La sentaŭgulojn el via mezo Mi forprenos, por ke vi ne plu havu malhonoron pro ili. 19 Jen Mi faros finon en tiu tempo al ĉiuj viaj premantoj, Mi helpos la lamulojn, Mi kolektos la dispelitojn, kaj Mi faros ilin gloraj kaj honorataj en ĉiuj landoj, kie oni malestimis ilin. 20 En tiu tempo Mi venigos vin, kaj en tiu tempo Mi kolektos vin; ĉar Mi faros vin gloraj kaj honorataj inter ĉiuj popoloj de la lando, kiam Mi revenigos viajn kaptitojn antaŭ viaj okuloj, diras la Eternulo.

Juízos contra Jerusalém

1 Ai da rebelde e contaminada,

da cidade opressora!

2 Não obedeceu à sua voz,

não aceitou o castigo;

não confiou no Senhor;

nem se aproximou do seu Deus.

3 Os seus príncipes são

leões rugidores no meio dela;

os seus juízes são lobos da tarde,

que não deixam os ossos

para a manhã.

4 Os seus profetas são levianos,

homens aleivosos;

os seus sacerdotes

profanaram o santuário,

e fizeram violência à lei.

5 O Senhor é justo

no meio dela;

ele não comete iniquidade;

cada manhã traz

o seu juízo à luz;

nunca falta;

mas o perverso não conhece

a vergonha.

6 Exterminei as nações,

as suas torres estão assoladas;

fiz desertas as suas praças,

a ponto de não ficar

quem passe por elas;

as suas cidades foram destruídas,

até não ficar ninguém,

até não haver quem as habite.

7 Eu dizia: Certamente me temerás,

e aceitarás a correção,

e assim a sua morada

não seria destruída,

conforme tudo aquilo

porque a castiguei;

mas eles se levantaram

de madrugada,

corromperam todas as suas obras.

O livramento da filha de Jerusalém

8 Portanto esperai-me,

diz o Senhor,

no dia em que eu me levantar

para o despojo;

porque o meu decreto é

ajuntar as nações

e congregar os reinos,

para sobre eles derramar

a minha indignação,

e todo o ardor da minha ira;

porque toda esta terra

será consumida

pelo fogo do meu zelo.

9 Porque então darei

uma linguagem pura aos povos,

para que todos invoquem

o nome do Senhor,

para que o sirvam

com um mesmo consenso.

10 Dalém dos rios da Etiópia,

meus zelosos adoradores,

que constituem a filha

dos meus dispersos,

me trarão sacrifício.

11 Naquele dia não te envergonharás

de nenhuma das tuas obras,

com as quais te rebelaste

contra mim;

porque então tirarei do meio de ti

os que exultam na tua soberba,

e tu nunca mais te ensoberbecerás

no meu monte santo.

12 Mas deixarei no meio de ti

um povo humilde e pobre;

e eles confiarão

no nome do Senhor.

13 O remanescente de Israel

não cometerá iniquidade,

nem proferirá mentira,

e na sua boca não se achará

língua enganosa;

mas serão apascentados,

e deitar-se-ão,

e não haverá quem

os espante.

14 Canta alegremente,

ó filha de Sião;

rejubila, ó Israel;

regozija-te, e exulta

de todo o coração,

ó filha de Jerusalém.

15 O Senhor afastou os teus juízos,

exterminou o teu inimigo;

o Senhor, o rei de Israel,

está no meio de ti;

tu não verás mais mal algum.

16 Naquele dia se dirá a Jerusalém:

Não temas, ó Sião,

não se enfraqueçam

as tuas mãos.

17 O Senhor teu Deus, o poderoso,

está no meio de ti,

ele salvará;

ele se deleitará em ti

com alegria;

calar-se-á por seu amor,

regozijar-se-á em ti

com júbilo.

18 Os entristecidos por causa

da reunião solene,

congregarei;

esses que são de ti

e para os quais o opróbrio dela

era um peso.

19 Eis que naquele tempo procederei

contra todos os que te afligem,

e salvarei a que coxeia,

e recolherei a que foi expulsa;

e deles farei um louvor e um nome

em toda a terra

em que foram envergonhados.

20 Naquele tempo vos farei voltar,

naquele tempo vos recolherei;

certamente farei de vós

um nome e um louvor

entre todos os povos da terra,

quando fizer voltar

os vossos cativos

diante dos vossos olhos,

diz o Senhor.