1 Kaj Jona ekpreĝis al la Eternulo, sia Dio, el la interno de la fiŝo. 2 Kaj li diris:

Kiam mi suferis, mi vokis al la Eternulo,

Kaj Li respondis al mi;

El la ventro de ŝeol mi kriis,

Kaj Vi aŭskultis mian voĉon.

3 Vi ĵetis min en la profundegon, en la internon de la maro,

Kaj fluego min ĉirkaŭis;

Ĉiuj Viaj ondegoj kaj ondoj iris super min.

4 Kaj mi pensis: Mi estas forpuŝita de antaŭ Viaj okuloj;

Tamen mi rigardos ankoraŭ Vian sanktan templon.

5 Ĉirkaŭis min akvo ĝis la animo;

Abismo min ĉirkaŭis;

Junko kovris mian kapon.

6 Mi falis malsupren ĝis la fundamento de la montoj;

La tero baris min por ĉiam per siaj rigliloj;

Sed Vi, ho Eternulo, mia Dio, elirigis mian vivon el la pereo.

7 Kiam mia animo senfortiĝis en mi, mi rememoris la Eternulon;

Kaj mia preĝo alvenis al Vi en Vian sanktan templon.

8 Tiuj, kiuj servas al vantaĵoj,

Senigas sin je favorkoreco.

9 Sed mi kun danka voĉo alportos al Vi oferon;

Kion mi promesis, tion mi plenumos;

Savo estas ĉe la Eternulo. 10 Kaj la Eternulo ordonis al la fiŝo, kaj ĝi elvomis Jonan sur la sekteron.

1 Og Jonas bad til Herren sin Gud fra fiskens buk 2 og sa: Jeg kalte på Herren i min nød, og han svarte mig; fra dødsrikets skjød ropte jeg, du hørte min røst. 3 Du kastet mig i dypet, midt i havet, og vannstrømmer omgav mig; alle dine brenninger og dine bølger gikk over mig. 4 Jeg tenkte: Jeg er støtt bort fra dine øine. Men jeg skal atter skue op til ditt hellige tempel. 5 Vannene omringet mig like til sjelen, dypet omgav mig, tang innhyllet mitt hode, 6 til fjellenes grunnvoller sank jeg ned, jordens bommer var lukket efter mig for evig. Men du førte mitt liv op av graven, Herre min Gud! 7 Da min sjel vansmektet i mig, kom jeg Herren i hu, og min bønn kom til dig i ditt hellige tempel. 8 De som holder sig til de tomme avguder, de forlater sin miskunnhet {sin miskunnelige Gud.} 9 Men jeg vil ofre til dig med takksigelses røst; det jeg har lovt, vil jeg holde; frelsen hører Herren til.

10 Så spydde fisken på Herrens bud Jonas ut på det tørre land.