1 Ijob respondis kaj diris:

2 Mi aŭdis multe da similaj aferoj;

Tedaj konsolantoj vi ĉiuj estas.

3 Ĉu estos fino al la ventaj vortoj?

Kaj kio vin incitis, ke vi tiel parolas?

4 Mi ankaŭ povus paroli, kiel vi.

Se vi estus sur mia loko,

Mi konsolus vin per vortoj

Kaj balancus pri vi mian kapon.

5 Mi fortigus vin per mia buŝo

Kaj konsolus vin per paroloj de miaj lipoj.

6 Se mi parolos, mia doloro ne kvietiĝos;

Se mi ĉesos, kio foriros de mi?

7 Sed nun Li lacigis min,

Li detruis mian tutan esencon.

8 Vi faris al mi sulkojn, tio fariĝis atesto;

Mia senfortiĝo staras antaŭ mia vizaĝo, kaj parolas.

9 Lia kolero disŝiras;

Mia malamanto grincigas kontraŭ mi siajn dentojn;

Mia premanto briligas kontraŭ mi siajn okulojn.

10 Ili malfermegis kontraŭ mi sian buŝon, insulte batas min sur la vangojn;

Ĉiuj kune kontentigis sur mi sian koleron.

11 Dio transdonis min al maljustulo,

Ĵetis min en la manojn de malbonuloj.

12 Mi estis trankvila; sed Li frakasis min,

Li kaptis min je la kolo, disbatis min,

Kaj Li faris min por Si celo.

13 Liaj pafistoj min ĉirkaŭis;

Li dishakas miajn internaĵojn kaj ne kompatas,

Li elverŝas sur la teron mian galon.

14 Li faras en mi breĉon post breĉo,

Li kuras kontraŭ min kiel batalisto.

15 Sakaĵon mi kudris sur mian korpon,

Kaj en polvo mi kaŝis mian kornon.

16 Mia vizaĝo ŝvelis de plorado,

Kaj sur miaj palpebroj estas morta ombro;

17 Kvankam ne troviĝas perfortaĵo en miaj manoj,

Kaj mia preĝo estas pura.

18 Ho tero, ne kovru mian sangon,

Kaj mia kriado ne trovu haltejon.

19 Vidu, en la ĉielo estas mia atestanto,

Kaj mia konanto estas en la altaj sferoj.

20 Parolistoj estas por mi miaj amikoj;

Sed mia okulo larmas al Dio,

21 Ke Li decidu inter homo kaj Dio,

Inter homo kaj lia amiko.

22 Ĉar la nombro de la jaroj pasos,

Kaj mi iros sur vojon nereveneblan.

1 Da tok Job til orde og sa: 2 Jeg har hørt meget som dette; I er plagsomme trøstere alle sammen. 3 Blir det aldri ende på de vindige ord? Eller hvad egger dig til å svare? 4 Også jeg kunde tale som I; om I var i mitt sted, kunde jeg sette ord sammen mot eder, og jeg kunde ryste på hodet over eder; 5 jeg kunde styrke eder med min munn, {de. med tomme ord} og mine lebers medynk kunde stille eders smerte.

6 Om jeg taler, stilles ikke min smerte, og lar jeg det være, hvad lindring får jeg da?

7 Ja, nu har han trettet mig ut; du har ødelagt hele mitt hus. 8 Og du grep mig fatt(-)det blev et vidne mot mig; min magerhet stod op imot mig, like i mitt åsyn vidnet den mot mig. 9 Hans vrede sønderrev mig og forfulgte mig; han skar tenner imot mig; som min motstander hvesset han sine øine mot mig. 10 De {mine fiender} spilet op sin munn mot mig, med hån slo de mine kinnben; alle slo de sig sammen mot mig. 11 Gud gir mig i urettferdige folks vold og styrter mig i ugudelige menneskers hender. 12 Jeg levde i ro; da sønderbrøt han mig, han grep mig i nakken og sønderknuste mig, han satte mig op til skive for sig. 13 Hans skyttere kringsatte mig, han kløvde mine nyrer uten barmhjertighet; han øste ut min galle på jorden. 14 Han rev i mig rift på rift; han stormet mot mig som en kjempe. 15 Jeg har sydd sekk om min hud og stukket mitt horn i støvet; {de. opgitt min makt og høihet} 16 mitt ansikt er rødt av gråt, og over mine øielokk ligger det dødsskygge.

17 Og dog er det ingen urett i mine hender, og min bønn er ren.

18 jord, dekk ikke mitt blod, og måtte det ikke være noget sted hvor mitt skrik stanser! 19 Selv nu har jeg mitt vidne i himmelen og i det høie en som kan stadfeste mine ord. 20 Stadig spotter mine venner mig; mot Gud skuer gråtende mitt øie, 21 at han må la mannen få rett i hans strid med Gud og menneskebarnet rett mot hans næste; 22 for få år vil det gå før jeg vandrer den vei som jeg ikke vender tilbake.