1 Preĝo de la profeto Ĥabakuk laŭ maniero de psalmoj.

2 Ho Eternulo, mi aŭdis la sciigon pri Vi, kaj mi ektimis.

Ho Eternulo, vivigu Vian faritaĵon en la mezo de la jaroj,

Montru en la mezo de la jaroj,

Ke eĉ en kolero Vi memoras pri kompato.

3 Dio venas de Teman,

La Sanktulo de la monto Paran.Sela.

Lia majesto kovras la ĉielon,

Kaj Lia gloro plenigas la teron.

4 Lia brilo estas kiel hela lumo,

Radioj iras el Lia mano,

Kaj tie estas kaŝita Lia potenco.

5 Antaŭ Li iras pesto,

Kaj fajro sekvas Liajn piedojn.

6 Li stariĝis, kaj ekmezuris la teron;

Li ekrigardis, kaj tremigis la naciojn;

Dissaltis eternaj montoj,

Kliniĝis eternaj montetoj,

Kiam Li ekpaŝis kiel en la tempo antikva.

7 En mizera stato mi vidis la tendojn de Kuŝan;

Skuiĝis la tapiŝoj de la lando Midjan.

8 Ĉu kontraŭ riveroj koleris la Eternulo?

Ĉu kontraŭ la riveroj Vi ekflamiĝis,

Aŭ ĉu kontraŭ la maro estis Via indigno,

Ke Vi ekrajdis sur Viaj ĉevaloj,

Ekveturis sur Viaj venkaj ĉaroj?

9 Vi eltiris Vian pafarkon,

Konforme al ĵura promeso, kiun Vi donis al la triboj.Sela.

Per riveroj Vi dividis la teron.

10 Ektremis la montoj, kiam ili Vin vidis;

La fluo de la akvo pasis,

La abismo ekbruis,

La altaĵo levis siajn manojn.

11 La suno kaj la luno haltis sur sia loko;

Kun brilo iras Viaj sagoj,

Kun fulmo Viaj lancoj.

12 Kun kolero Vi paŝas sur la tero,

Kun indigno Vi piedpremas naciojn.

13 Vi elpaŝis, por helpi al Via popolo,

Por helpi al Via sanktoleito.

Vi frakasas la supron de la domo de malpiulo,

Nudigas la fundamenton ĝis la kolo.Sela.

14 Vi trapikis per liaj lancoj la kapojn de liaj taĉmentestroj,

Kiam ili sin ĵetis ventege, por dispeli min kun ĝojo,

Kvazaŭ englutante mizerulon kaŝe.

15 Vi paŝis kun Viaj ĉevaloj tra la maro,

Tra la ŝlimo de granda akvo.

16 Mi aŭdis, kaj mia interno ekskuiĝis;

Pro la bruo ektremis miaj lipoj,

Putro venis en miajn ostojn, kaj la loko sub mi ekŝanceliĝis;

Dume mi devas esti trankvila en la tago de malfeliĉo,

Kiam sur mian popolon iras ĝia atakanto.

17 Kiam la figarbo ne floros,

La vinberbranĉoj ne donos fruktojn,

La olivarbo rifuzos sian laboron,

La plugokampoj ne donos manĝaĵon,

La ŝafoj estos forkaptitaj el la ŝafejo,

Kaj en la staloj ne troviĝos bovoj:

18 Eĉ tiam mi ĝojos pri la Eternulo,

Mi estos gaja pri la Dio de mia savo.

19 La Eternulo, la Sinjoro, estas mia forto;

Li faras miajn piedojn kiel ĉe cervo,

Kaj venigas min sur miajn altaĵojn.

Al Li, la Venkanto, iru miaj kantoj.

1 Preghiera del profeta Abacuc, in tono di lamentazione.

2 O Eterno, io ho udito il tuo messaggio e sono preso da timore; o Eterno, da’ vita all’opera tua nel corso degli anni! Nel corso degli anni falla conoscere! Nell’ira, ricordati di avere pietà! 3 Iddio viene da Teman, e il Santo viene dal monte di Paran. Sela. La sua gloria copre i cieli e la terra è piena della sua lode. 4 Il suo splendore è pari alla luce; dei raggi partono dalla sua mano; là si nasconde la sua potenza. 5 Davanti a lui cammina la peste, la febbre ardente segue i suoi passi. 6 Egli si ferma e scuote la terra; guarda e fa tremare le nazioni; i monti eterni si frantumano, i colli antichi si abbassano; le sue vie sono quelle di un tempo. 7 Io vedo le tende di Etiopia nell’afflizione; i padiglioni del paese di Madian tremano.

8 O Eterno, ti adiri forse contro i fiumi? È forse contro i fiumi che si accende la tua ira, o è contro il mare che va il tuo sdegno, quando avanzi sui tuoi cavalli, sui tuoi carri di vittoria? 9 Tu estrai il tuo arco; le frecce lanciate dalla tua parola sono esecrazioni. Sela. Tu fendi la terra in tanti letti dei fiumi. 10 I monti ti vedono e tremano; si riversa un uragano di acque: l’abisso fa udire la sua voce e alza in alto le mani. 11 Il sole e la luna si fermano nella loro dimora; si cammina alla luce delle tue saette, al lampeggiare della tua lancia sfolgorante. 12 Tu percorri la terra nella tua indignazione, tu schiacci le nazioni nella tua ira. 13 Tu esci per salvare il tuo popolo, per liberare il tuo unto; tu abbatti la cima della casa dell’empio e la demolisci fino alle fondamenta. Sela. 14 Tu trafiggi con le loro frecce la testa dei suoi capi, che vengono come un uragano per disperdermi, gridando di gioia, come se già divorassero il misero nei loro nascondigli. 15 Con i tuoi cavalli tu calpesti il mare, le grandi acque spumeggianti.

16 Ho udito, e le mie viscere fremono, le mie labbra tremano a quella voce; un tarlo mi entra nelle ossa, io tremo a ogni passo, aspettando in silenzio il giorno dell’angoscia, quando il nemico salirà contro il popolo per assalirlo. 17 Poiché il fico non fiorirà, non ci sarà più frutto nelle vigne; il prodotto dell’ulivo verrà meno, i campi non daranno più cibo, le greggi verranno a mancare negli ovili, e non ci saranno più buoi nelle stalle; 18 ma io mi rallegrerò nell’Eterno, esulterò nell’Iddio della mia salvezza. 19 L’Eterno, il Signore, è la mia forza; egli renderà i miei piedi come quelli delle cerve e mi farà camminare sulle mie alture. Per il direttore del coro. Per strumenti a corda.