1 Kaj ekkantis Debora, kaj Barak, filo de Abinoam, en tiu tago, jene:

2 Ĉar la ĉefoj gvidis en Izrael

Kaj la popolo montris sin fervora,

Benu la Eternulon.

3 Aŭskultu, ho reĝoj; atentu, ho princoj:

Mi al la Eternulo, mi kantas;

Mi ludas al la Eternulo, Dio de Izrael.

4 Ho Eternulo! kiam Vi eliris de Seir,

Kiam Vi iris de la kampo de Edom,

Tremis la tero, kaj la ĉielo fluigis gutojn,

Kaj la nuboj gutigis akvon.

5 La montoj fluis antaŭ la Eternulo,

Tiu Sinaj antaŭ la Eternulo, Dio de Izrael.

6 En la tempo de Ŝamgar, filo de Anat,

En la tempo de Jael, forlasitaj estis la vojoj,

Kaj tiuj, kiuj devis iri sur la vojoj, iris laŭ flankaj vojetoj.

7 Forestis juĝistoj en Izrael, forestis,

Ĝis stariĝis mi, Debora,

Ĝis stariĝis mi, patrino en Izrael.

8 Oni elektis novajn diojn;

Kaj tiam milito aperis antaŭ la pordego.

Ĉu iu vidis ŝildon aŭ lancon

Ĉe la kvardek miloj de Izrael?

9 Mia koro estas kun la estroj de Izrael,

Kun la fervoruloj en la popolo;

Benu la Eternulon.

10 Vi, kiuj rajdas sur blankaj azeninoj,

Vi, kiuj sidas sur tapiŝoj,

Kaj vi, kiuj iras sur la vojo, kantu!

11 Inter la kantoj de la pafarkistoj ĉe la akvoĉerpejoj,

Tie oni prikantos la justecon de la Eternulo,

La justecon de Lia estrado en Izrael.

Tiam eliris al la pordego la popolo de la Eternulo.

12 Vekiĝu, vekiĝu, Debora,

Vekiĝu, vekiĝu, kantu kanton;

Leviĝu, Barak, kaj konduku viajn kaptitojn, filo de Abinoam!

13 Tiam eliris la restintoj el la fortuloj de la popolo;

La Eternulo eliris kun mi inter la herooj.

14 De Efraim venis tiuj, kiuj havas siajn radikojn en Amalek;

Post vi venis Benjamen en via popolo;

De Maĥir venis estroj,

Kaj de Zebulun kondukantoj per princa bastono.

15 Kaj princoj el Isaĥar estis kun Debora,

Kaj Isaĥar, kiel Barak, kuris en la valon.

Ĉe la torentoj de Ruben estas grandaj konsiliĝoj.

16 Kial vi sidas inter la baraĵoj,

Aŭskultante la fajfadon ĉe la brutaroj?

Ĉe la torentoj de Ruben estas grandaj konsiliĝoj.

17 Gilead restis transe de Jordan;

Kaj kial Dan sidas sur la ŝipoj?

Aŝer sidas sur la bordo de la maro,

Kaj loĝas ĉe siaj golfoj.

18 Zebulun estas popolo, kiu riskis sian animon por la morto,

Kaj Naftali sur la altaĵoj de la kampo.

19 Venis reĝoj, ili batalis;

Tiam batalis reĝoj de Kanaan

En Taanaĥ, ĉe la akvo de Megido;

Sed ili ricevis neniom da mono.

20 El la ĉielo oni batalis;

La steloj de siaj vojoj batalis kontraŭ Sisera.

21 La torento Kiŝon forportis ilin,

La torento antikva, la torento Kiŝon.

Piedpremu, mia animo, la fortulojn.

22 Tiam frapis la hufoj de ĉevaloj

Pro la rapidega forkurado de fortuloj.

23 Malbenu la urbon Meroz, diris anĝelo de la Eternulo,

Malbenu, malbenu ĝiajn loĝantojn;

Ĉar ili ne venis kun helpo al la Eternulo,

Kun helpo al la Eternulo inter la herooj.

24 Benita estu inter la virinoj Jael,

La edzino de la Kenido Ĥeber,

Inter la virinoj en la tendo ŝi estu benita.

25 Akvon li petis, lakton ŝi donis;

En belega kaliko ŝi alportis buteron.

26 Ŝi etendis sian manon al najlo

Kaj sian dekstran manon al martelo de laboristoj;

Kaj ŝi ekbatis Siseran, ekfrapis lian kapon,

Kaj frakasis kaj traboris lian tempion.

27 Al ŝiaj piedoj li kliniĝis kaj falis kaj ekkuŝis;

Al ŝiaj piedoj li kliniĝis kaj falis;

Kie li kliniĝis, tie li falis pereinta.

28 Tra la fenestro rigardas, kaj plorkrias tra la krado, la patrino de Sisera:

Kial longe ne venas lia ĉaro?

Kial malfruiĝas la radoj de liaj kaleŝoj?

29 La saĝaj el ŝiaj sinjorinoj respondas al ŝi,

Kaj ŝi mem al si respondas:

30 Ili ja trovis kaj dividas militakiron;

Po unu aŭ po du knabinoj por ĉiu viro,

Diverskolorajn vestojn por Sisera,

Diverskolorajn vestojn broditajn,

Ambaŭflanke broditajn por la kolo.

31 Tiel pereu ĉiuj Viaj malamikoj, ho Eternulo!

Sed Liaj amantoj estu kiel la leviĝanta suno en sia potenco.

Kaj la lando ripozis dum kvardek jaroj.

1 In quel giorno, Debora cantò questo cantico con Barac, figlio di Abinoam:

2 "Perché dei capi si sono messi alla testa del popolo in Israele, perché il popolo si è mostrato volenteroso, benedite l’Eterno! 3 Ascoltate, o re! Porgete orecchio, o prìncipi! All’Eterno, sì, io canterò, salmeggerò all’Eterno, all’Iddio d’Israele. 4 O Eterno, quando uscisti da Seir, quando venisti dai campi di Edom, la terra tremò, e anche i cieli si sciolsero, anche le nubi si sciolsero in acqua. 5 I monti furono scossi per la presenza dell’Eterno, anche il Sinai, là, fu scosso davanti all’Eterno, all’Iddio d’Israele. 6 Ai giorni di Samgar, figlio di Anat, ai giorni di Iael, le strade erano abbandonate, e i viandanti seguivano sentieri tortuosi. 7 I capi mancavano in Israele; mancavano, finché non sorsi io, Debora, finché non sorsi io, come una madre in Israele. 8 Si sceglievano dei nuovi dèi, e la guerra era alle porte. Si scorgeva forse uno scudo, una lancia, fra quarantamila uomini d’Israele? 9 Il mio cuore va ai condottieri d’Israele! O voi che vi offriste volenterosi fra il popolo, benedite l’Eterno! 10 Voi che montate asine bianche, voi che sedete su ricchi tappeti, e voi che camminate per le vie, cantate! 11 Lungi dalle grida degli arcieri là tra gli abbeveratoi, si celebrino gli atti di giustizia dell’Eterno, gli atti di giustizia dei suoi capi in Israele! Allora il popolo dell’Eterno scese alle porte. 12 Dèstati, dèstati, o Debora! dèstati, dèstati, sciogli un canto! Alzati, o Barac, e prendi i tuoi prigionieri, o figlio di Abinoam! 13 Allora scese un residuo, alla voce dei nobili scese un popolo, l’Eterno scese con me fra i prodi. 14 Da Efraim vennero quelli che stanno sul monte Amalec; al tuo seguito venne Beniamino fra la tua gente; da Machir scesero dei capi, e da Zabulon quelli che portano il bastone del comando. 15 I prìncipi di Issacar furono con Debora; quale fu Barac, tale fu Issacar, si slanciò nella valle sulle orme di lui. Presso i ruscelli di Ruben, grandi furono le risoluzioni del cuore! 16 Perché tu sei rimasto fra gli ovili ad ascoltare il flauto dei pastori? Presso i ruscelli di Ruben, grandi furono le deliberazioni del cuore! 17 Galaad non ha lasciato la sua dimora di là dal Giordano; e Dan perché si è tenuto sulle sue navi? Ascer è rimasto presso il lido del mare, e si è riposato nei suoi porti. 18 Zabulon è un popolo che ha esposto la sua vita alla morte, e Neftali, anche egli, sulle alture della campagna. 19 I re vennero, combatterono; allora combatterono i re di Canaan a Taanac, presso le acque di Meghiddo; non ne riportarono un pezzo d’argento. 20 Dai cieli si combatté: gli astri, nel loro corso, combatterono contro Sisera. 21 Il torrente di Chison li travolse, l’antico torrente, il torrente di Chison. Anima mia, avanti con forza! 22 Allora gli zoccoli dei cavalli martellavano il suolo, al galoppo, al galoppo dei loro guerrieri in fuga. 23 ‘Maledite Meroz’, dice l’angelo dell’Eterno: ‘maledite, maledite i suoi abitanti, perché non vennero in soccorso dell’Eterno, in soccorso dell’Eterno insieme con i prodi!’. 24 Benedetta sia fra le donne Iael, moglie di Eber, il Cheneo! Fra le donne che stanno sotto le tende, sia lei benedetta! 25 Egli chiese dell’acqua, e lei gli diede del latte; in una coppa d’onore gli offrì della crema. 26 Con una mano prese il picchetto; e, con la destra, il martello degli operai; colpì Sisera, gli spaccò la testa, gli fracassò, gli trapassò le tempie. 27 Ai piedi di lei si piegò, cadde, giacque disteso; ai suoi piedi si piegò e cadde; là dove si piegò cadde esanime. 28 La madre di Sisera guarda per la finestra, e grida attraverso l’inferriata: ‘Perché il suo carro tarda ad arrivare? Perché sono così lente le ruote dei suoi carri?’. 29 Le più sagge delle sue dame le rispondono, e lei pure replica a sé stessa: 30 ‘Non trovano bottino? non se lo dividono? Una fanciulla, due fanciulle per ognuno; a Sisera un bottino di vesti variopinte; un bottino di vesti variopinte e ricamate, di vesti variopinte e ricamate da entrambi i lati per le spalle del vincitore!’. 31 Così periscano tutti i tuoi nemici, o Eterno! E quelli che ti amano siano come il sole quando sorge in tutta la sua forza!".

E il paese ebbe pace per quarant’anni.