1 Kanto de suprenirado. Al la Eternulo mi vokis en mia sufero, Kaj Li aŭskultis min.2 Ho Eternulo, savu mian animon de mensoga parolo, De falsa lango.3 Kion Li donos al vi, Kaj kion Li alportos al vi, ho falsa lango?4 Akrajn sagojn de fortulo Kun karboj genistaj.5 Ve al mi, ke mi gastas en Meŝeĥ, Ke mi loĝas inter la tendoj de Kedar!6 Tro longe loĝis mia animo Inter malamantoj de paco.7 Mi estas pacema; Sed kiam mi ekparolas, ili komencas militon.

1 He waiata; he pikitanga. I tangi, ahau ki a Ihowa i toku matenga; a i whakahoki kupu mai ia ki ahau.2 E Ihowa, whakaorangia toku wairua i te ngutu teka, i te arero hianga.3 Ko te aha e hoatu ki a koe? ko te aha hoki e tapiritia atu mau, e te arero hianga?4 Ko nga pere koi a te hunga nunui, me nga waro hunipa.5 Aue, toku mate, to te manene i Meheke, toku hoki e noho nei i nga teneti o Kerara!6 Kua roa te nohoanga tahitanga o toku wairua ki te tangata e kino ana ki te ata noho.7 Mo te ata noho ahau, engari ka korero ahau, ka anga ratou ka whawhai.