1 ויאמר אל תלמידיו אי אפשר שלא יבאו המכשלים אבל אוי לאיש אשר על ידו יבאו׃2 נוח לו שיתלה פלח רכב על צוארו וישלך אל הים מאשר יכשיל את אחד מהקטנים wאלה׃3 השמרו לנפשותיכם אם יחטא לך אחיך הוכח לו ואם ינחם סלח לו׃4 ואם יחטא לך שבע פעמים ביום ושב אליך שבע פעמים ביום ואמר נחמתי וסלחת לו׃5 ויאמרו השליחים אל האדון הוסף לנו אמונה׃6 ויאמר האדון לו היתה לכם אמונה כגרגר החרדל אז תאמרו אל התות הזה העקר והנטע בתוך הים וישמע לכם׃7 מי הוא זה מכם ולו עבד חרש או רעה אשר בבאו מן השדה יאמר אליו מהר גשה הנה והסב׃8 הלא יאמר אליו הכן לי ארוחת הערב וחגר מתניך ושרתני עד אם כליתי לאכל ולשתות ואחר תאכל ותשתה גם אתה׃9 הגם יתן תודה לעבד על עשתו את אשר צוהו אמרתי לא יתן׃10 ככה גם אתם אחרי עשותכם את כל אשר צויתם אמרו עבדים אין מועיל בם אנחנו כי רק את המטל עלינו לעשות עשינו׃11 ויהי בנסעו ירושלים והוא עבר בתוך שמרון והגליל׃12 ויבא אל כפר אחד ויפגעהו עשרה אנשים מצרעים והם עמדים מרחוק׃13 וישאו את קולם לאמר ישוע מורה חננו׃14 וירא אותם ויאמר אליהם לכו והראו אל הכהנים ויהי בלכתם ויטהרו׃15 ואחד מהם בראתו כי נרפא וישב וישבח את האלהים בקול גדול׃16 ויפל על פניו לרגליו ויודה לו והוא היה שמרוני׃17 ויען ישוע ויאמר הלא העשרה טהרו והתשעה איה הם׃18 האם לא נמצא אשר שב לתת כבוד לאלהים זולתי הנכרי הזה׃19 ויאמר אליו קום ולך אמונתך הושיעה לך׃20 וישאלהו הפרושים מתי תבוא מלכות האלהים ויען אתם לאמר מלכות האלהים לא תבוא במראה עינים׃21 ולא יאמרו הנה פה או הנה שם כי מלכות האלהים הנה בקרבכם היא׃22 ויאמר אל התלמידים ימים באים והתאויתם לראות יום אחד מימי בן האדם ולא תראו׃23 ואם יאמרו אליכם הנה שם הנה פה אל תלכו ואל תרוצו אחריהם׃24 כי כברק אשר יברק מקצה השמים ויאיר עד קצה השמים כן יהיה בן האדם ביומו׃25 אך בראשונה צריך הוא לסבל הרבה ולהמאס מן הדור הזה׃26 וכאשר היה נח כן יהיה בימי בן האדם׃27 אכלו ושתו נשאו נשים והשיאו נשים לאנשים עד היום אשר בא נח אל התבה ויבא המבול וישחת את כלם׃28 וכאשר היה בימי לוט אכל ושתה קנה ומכר נטע ובנה׃29 ויהי ביום אשר יצא לוט מסדום וימטר אש וגפרית מן השמים וישחת את כלם׃30 ככה יהיה ביום אשר יגלה בן האדם׃31 ביום ההוא איש אשר יהיה על הגג וכליו בבית אל ירד לשאת אתם ואיש אשר בשדה אל ישב הביתה׃32 זכרו את אשת לוט׃33 המבקש למלט את נפשו יאבדנה ואשר יאבד אתה יהיה׃34 אני אמר לכם בלילה ההוא שנים יהיו במטה אחת האחד יאסף והאחר יעזב׃35 שתים תהיינה טחנות יחד האחת תאסף והאחרת תעזב׃36 שנים יהיו בשדה ונאסף האחד והאחר יעזב׃37 ויענו ויאמרו אליו איה זאת אדנינו ויאמר אליהם באשר הפגר שם יקבצו הנשרים׃

1 Un Viņš sacīja saviem mācekļiem: Nav iespējams, ka apgrēcība nenāktu; bet bēdas tam, caur ko tā nāk!2 Labāk tādam būtu, ja viņam uzkārtu kaklā dzirnakmeni un iemestu jūrā, nekā viņš apgrēcina vienu no šiem mazajiem.3 Pielūkojiet paši sevi! Ja tavs brālis grēko pret tevi, pamāci viņu! Bet ja tas to nožēlo, piedod tam!4 Un ja viņš septiņas reizes dienā grēkotu pret tevi un septiņas reizes grieztos pie tevis, sacīdams: es nožēloju, tad piedod tam!5 Un apustuļi sacīja Kungam: Vairo mūsu ticību!6 Bet Kungs sacīja: Ja jums būtu ticība kā sinepju graudiņš un jūs sacītu šim zīdtārpu kokam: izraujies un pārstādies jūrā, tad tas jums paklausītu.7 Bet kurš no jums, kam ir kalps, arājs vai gans, kad tas pārnāks no lauka, sacīs viņam: tūlīt nāc un sēdies pie galda?8 Vai viņš tam neteiks: pagatavo man ēdienu un apjoz priekšautu, un apkalpo mani, kamēr es ēdīšu un dzeršu; un pēc tam tu ēdīsi un dzersi.9 Un vai viņš izsaka pateicību tam kalpam, ka tas darīja to, ko tam pavēlēja?10 Es nedomāju. Tā arī jūs, kad izpildīsiet visu, kas jums uzdots, sakiet: Mēs esam nederīgi kalpi, mēs darījām to, ko mums vajadzēja darīt.11 Un, ejot uz Jeruzalemi, notika, ka Viņš gāja caur Samarijas un Galilejas vidieni.12 Un kādā miestā ieejot, Viņam pretim nāca desmit spitālīgi vīrieši, kas apstājās notālēm.13 Un paceltā balsī sacīja: Jēzu, Mācītāj, apžēlojies par mums!14 To ieraudzījis, Viņš sacīja: Ejiet un parādieties priesteriem! Un notika, ka, tiem ejot, viņi kļuva tīri.15 Bet viens no tiem, redzēdams, ka viņš izdziedināts, griezās atpakaļ un skaļā balsī godināja Dievu,16 Un nokrita uz sava vaiga pie Viņa kājām, un pateicās; un tas bija samarietis.17 Bet Jēzus atbildēja un sacīja: Vai desmit nekļuva veseli? Kur ir deviņi?18 Nav neviens atradies, kas būtu atgriezies un Dievam godu devis, kā vien šis svešinieks.19 Un Viņš tam sacīja: Celies un ej, jo tava ticība tev palīdzējusi!20 Bet farizeji jautāja Viņam: Kad nāks Dieva valstība? Viņš tiem atbildēja un sacīja: Dieva valstība nenāk redzamā veidā.21 Un arī neteiks: Lūk, še ir, vai, lūk, tur ir, jo, lūk, Dieva valstība ir jūsos pašos.22 Un Viņš sacīja saviem mācekļiem: Nāks dienas, kad jūs alksiet redzēt vienu Cilvēka Dēla dienu, bet neredzēsiet.23 Un jums sacīs: Lūk, še ir, un, lūk, tur ir! Neejiet tur un nesekojiet tam!24 Jo kā zem debesīm uzliesmojis zibens apspīd to, kas zem debesīm ir, tā būs Cilvēka Dēls savā dienā.25 Bet vispirms Viņam daudz vajag ciest un no šīs cilts atmestam kļūt.26 Un kā tas bija Noasa dienās, tā tas būs arī Cilvēka Dēla dienās.27 Tie ēda un dzēra; precēja sievas un izdeva pie vīra līdz pat tai dienai, kad Noass iegāja šķirstā; un tad nāca ūdensplūdi un iznīcināja visu.28 Tāpat, kā tas notika Lata dienās: ēda, dzēra, pirka un pārdeva, stādīja un būvēja;29 Bet tai dienā, kad Lats izgāja no Sodomas, lija uguns un sērs no debesīm un iznīcināja visus.30 Gluži tāpat būs tai dienā, kad parādīsies Cilvēka Dēls.31 Ja kāds tanī stundā būs uz jumta, bet viņa lietas - namā, tas lai nekāpj zemē tās paņemt, un ja kas tīrumā, tas lai neatgriežas atpakaļ!32 Pieminiet Lata sievu!33 Kas savu dzīvību centīsies glābt, tas to pazaudēs, bet kas to pazaudēs, tas to atgūs.34 Es jums saku: tanī naktī divi būs vienā gultā: vienu uzņems, bet otru atstās.35 Divas kopā mals: vienu uzņems un otru atstās; divi būs tīrumā: vienu uzņems un otru atstās.36 Tad mācekļi jautāja Viņam, sacīdami: Kur, Kungs?37 Viņš tiem sacīja: Visur, kur miesa, salasās arī ērgļi.