1 Poiché molti hanno intrapreso a ordinare una narrazione dei fatti che si sono compiuti tra noi, 2 come ce li hanno tramandati quelli che da principio ne furono testimoni oculari e che divennero ministri della Parola, 3 è parso bene anche a me, dopo essermi accuratamente informato di ogni cosa dall’origine, di scrivertene per ordine, o eccellentissimo Teofilo, 4 affinché tu riconosca la certezza delle cose che ti sono state insegnate.

5 Al tempo di Erode, re della Giudea, c’era un certo sacerdote di nome Zaccaria, del turno di Abiia; sua moglie era discendente di Aaronne e si chiamava Elisabetta. 6 Erano entrambi giusti davanti a Dio, camminando irreprensibili in tutti i comandamenti e precetti del Signore. 7 E non avevano figli, perché Elisabetta era sterile, ed erano entrambi in età avanzata.

8 Mentre Zaccaria esercitava il sacerdozio davanti a Dio nell’ordine del suo turno, 9 secondo la consuetudine del sacerdozio, gli toccò in sorte di entrare nel tempio del Signore per offrirvi il profumo; 10 e tutta la moltitudine del popolo stava fuori in preghiera nell’ora del profumo. 11 E gli apparve un angelo del Signore, in piedi alla destra dell’altare dei profumi. 12 Zaccaria, vedutolo, fu turbato e preso da spavento. 13 Ma l’angelo gli disse: "Non temere, Zaccaria, perché la tua preghiera è stata esaudita, tua moglie Elisabetta ti partorirà un figlio, al quale porrai nome Giovanni. 14 Tu ne avrai gioia ed esultanza, e molti si rallegreranno per la sua nascita. 15 Poiché sarà grande davanti al Signore; non berrà né vino né bevande alcoliche, sarà ripieno dello Spirito Santo fin dal grembo di sua madre 16 e convertirà molti dei figli d’Israele al Signore Dio loro; 17 andrà davanti a lui con lo spirito e con la potenza di Elia, per volgere i cuori dei padri ai figli e i ribelli alla saggezza dei giusti, per preparare al Signore un popolo ben disposto". 18 E Zaccaria disse all’angelo: "Da che cosa conoscerò questo? Perché io sono vecchio e mia moglie è avanti nell’età". 19 E l’angelo, rispondendo, gli disse: "Io sono Gabriele, che sto davanti a Dio; e sono stato mandato a parlarti e recarti questa buona notizia. 20 Ed ecco, tu sarai muto e non potrai parlare fino al giorno in cui queste cose avverranno, perché non hai creduto alle mie parole che si adempiranno a suo tempo".

21 Il popolo intanto stava aspettando Zaccaria e si meravigliava che indugiasse tanto nel tempio. 22 Ma, quando fu uscito, non poteva parlare loro e capirono che aveva avuto una visione nel tempio; ed egli faceva loro dei segni e rimase muto.

23 Quando furono compiuti i giorni del suo servizio, egli se ne andò a casa sua. 24 Ora, dopo quei giorni, sua moglie Elisabetta rimase incinta e si tenne nascosta per cinque mesi, dicendo: 25 "Ecco che cosa ha fatto per me il Signore nei giorni in cui ha rivolto a me lo sguardo per cancellare la mia vergogna in mezzo agli uomini".

26 Al sesto mese, l’angelo Gabriele fu mandato da Dio in una città di Galilea, detta Nazaret, 27 a una vergine fidanzata a un uomo chiamato Giuseppe, della casa di Davide; il nome della vergine era Maria. 28 L’angelo, entrato da lei, disse: "Ti saluto, o favorita dalla grazia; il Signore è con te". 29 Ed ella fu turbata a questa parola e si domandava che cosa volesse dire un tale saluto. 30 L’angelo le disse: "Non temere, Maria, perché hai trovato grazia presso Dio. 31 Ecco, tu concepirai e partorirai un figlio e gli porrai nome Gesù. 32 Questi sarà grande, e sarà chiamato Figlio dell’Altissimo, e il Signore Dio gli darà il trono di Davide suo padre; 33 egli regnerà sulla casa di Giacobbe in eterno, e il suo regno non avrà mai fine". 34 E Maria disse all’angelo: "Come avverrà questo, poiché non conosco uomo?". 35 L’angelo, rispondendo, le disse: "Lo Spirito Santo verrà su di te e la potenza dell’Altissimo ti coprirà della sua ombra, perciò anche colui che nascerà sarà chiamato Santo, Figlio di Dio. 36 Ed ecco, Elisabetta, tua parente, ha concepito anche lei un figlio nella sua vecchiaia e questo è il sesto mese per lei, che era chiamata sterile, 37 poiché nessuna parola di Dio rimarrà inefficace". 38 Maria disse: "Ecco, io sono la serva del Signore; mi sia fatto secondo la tua parola". E l’angelo si allontanò da lei.

39 In quei giorni Maria si alzò e andò in fretta nella regione montuosa, in una città di Giuda, 40 ed entrò in casa di Zaccaria e salutò Elisabetta. 41 Appena Elisabetta udì il saluto di Maria, il bambino le sobbalzò nel grembo; ed Elisabetta fu ripiena di Spirito Santo 42 e a gran voce esclamò: "Benedetta sei tu fra le donne e benedetto è il frutto del tuo seno! 43 Come mai mi è dato che la madre del mio Signore venga da me? 44 Poiché ecco, non appena la voce del tuo saluto mi è giunta agli orecchi, il bambino mi è balzato nel grembo per la gioia. 45 Beata è colei che ha creduto che quanto le è stato detto da parte del Signore avrà compimento".

46 E Maria disse: "L’anima mia magnifica il Signore,

47 e lo spirito mio esulta in Dio, mio Salvatore,

48 poiché egli ha riguardato alla bassezza della sua serva. Da ora in poi tutte le generazioni mi chiameranno beata,

49 poiché il Potente mi ha fatto grandi cose. Santo è il suo nome

50 e la sua misericordia è di età in età per quelli che lo temono.

51 Egli ha operato potentemente con il suo braccio ha disperso quelli che erano superbi nei pensieri del loro cuore;

52 ha detronizzato i potenti e ha innalzato gli umili;

53 ha ricolmato di beni gli affamati e ha rimandato a mani vuote i ricchi.

54 Ha soccorso Israele, suo servitore, ricordandosi della misericordia

55 di cui aveva parlato ai nostri padri, verso Abraamo e verso la sua discendenza per sempre".

56 Maria rimase con Elisabetta circa tre mesi, poi se ne tornò a casa sua.

57 Compiutosi per Elisabetta il tempo di partorire, diede alla luce un figlio. 58 I suoi vicini e i parenti udirono che il Signore aveva usato grande misericordia nei suoi confronti e se ne rallegravano con lei. 59 Ed ecco che nell’ottavo giorno vennero a circoncidere il bambino e lo chiamavano Zaccaria dal nome di suo padre. 60 Allora sua madre prese a parlare e disse: "No, sarà invece chiamato Giovanni". 61 Ed essi le dissero: "Non c’è nessuno nella tua parentela che porti questo nome". 62 E con dei cenni domandavano al padre come voleva che fosse chiamato. 63 Ed egli, chiesta una tavoletta, scrisse così: "Il suo nome è Giovanni". E tutti si meravigliarono. 64 In quell’istante la sua bocca fu aperta e la sua lingua sciolta ed egli parlava benedicendo Dio. 65 Allora tutti i loro vicini furono presi da timore; e tutte queste cose si divulgavano per tutta la regione montuosa della Giudea. 66 Tutti quelli che le udirono, le serbarono in cuor loro e dicevano: "Che sarà mai questo bambino?". Perché la mano del Signore era con lui.

67 E Zaccaria, suo padre, fu ripieno dello Spirito Santo, e profetizzò dicendo:

68 "Benedetto sia il Signore, il Dio d’Israele, perché ha visitato e riscattato il suo popolo,

69 e ci ha suscitato un potente salvatore nella casa di Davide suo servo,

70 come aveva promesso da tempo per bocca dei suoi profeti,

71 uno che ci salverà dai nostri nemici e dalle mani di tutti quelli che ci odiano.

72 Egli usa così misericordia verso i nostri padri e si ricorda del suo santo patto,

73 del giuramento che fece ad Abraamo nostro padre,

74 al fine di concederci che, liberati dalla mano dei nostri nemici, lo servissimo senza paura,

75 in santità e giustizia, alla sua presenza, tutti i giorni della nostra vita.

76 E tu, bambino, sarai chiamato profeta dell’Altissimo perché andrai davanti al Signore per preparare le sue vie,

77 per dare al suo popolo conoscenza della salvezza mediante il perdono dei loro peccati,

78 grazie ai sentimenti di misericordia del nostro Dio, per i quali l’Aurora dall’alto ci visiterà

79 per risplendere su quelli che giacciono in tenebre e in ombra di morte, per guidare i nostri passi verso la via della pace".

80 Ora il bambino cresceva e si fortificava nello spirito; e stette nei deserti fino al giorno in cui doveva manifestarsi a Israele.

1 Birçok kişi aramızda geçen olaylar hakkındaki bilgileri bir araya getirmeye çalışmıştı. 2 Bu olayları başlangıçtan beri gözleriyle görenler ve Allahʼın sözüne hizmet edenler bize anlattılar. 3 Ben de her şeyi en baştan dikkatle araştıran biriyim. Buna göre, ey saygıdeğer Teofilos,*1:3 Teofilos Bu kişi, Luka kitabının yayılmasına yardımcı olan önemli bir Romalı lider olabilir. Teofilos, "Allahʼı seven, Allah tarafından sevilen" anlamına gelir. bunları sana düzenli bir şekilde yazmayı uygun gördüm. 4 Öyle ki, bilgi aldığın konuların doğruluğunu kesinlikle bilesin.

5 Yahudiye kralı Hirodesʼin günlerinde Zekeriya adında bir rahip vardı. Rahiplerin Aviya denilen hizmet grubuna*1:5 Rahiplerin Aviya denilen hizmet grubuna Yeruşalim yani Kudüsʼteki tapınakta günlük hizmetin yerine getirilmesi için rahiplerin bölündüğü 24 bölümden biri, bakın 1. Tarihler 24.1-19. Her bölüm bir hafta görev yapardı. bağlıydı. Onun bir de Harun soyundan karısı vardı. Adı Elizabetʼti. 6 İkisi de Allahʼın gözünde iyi insanlardı. Rabbin bütün buyruklarını ve kurallarını kusursuzca yerine getirirlerdi. 7 Ama çocukları yoktu. Çünkü ikisi de çok yaşlıydı ve Elizabet kısırdı.

8 Bir gün hizmet sırası Zekeriyaʼnın grubuna gelmişti. Zekeriya da Allahʼa rahip olarak hizmet ediyordu. 9 Rabbin tapınağına girip hoş kokulu tütsü yakmak için seçilmişti. Rahiplerin adetine göre bu ibadet görevini yapacak rahip kura çekilerek seçilirdi. 10 Tütsü yakma zamanı geldiğinde büyük bir kalabalık dışarda toplanmış dua ediyordu.

11 O sırada Rabbin bir meleği tütsü masasının sağında durup Zekeriyaʼya göründü. 12 Meleği görünce Zekeriya ürktü, korkuya kapıldı. 13 Ama melek ona şöyle dedi: "Korkma Zekeriya! Çünkü duan kabul edildi. Karın Elizabet sana bir oğul doğuracak. Adını Yahya koyacaksın. 14 Sevinip coşacaksın. Birçok kişi de onun doğuşuna sevinecek. 15 Çünkü o, Rabbin gözünde büyük adam olacak. Hiç şarap ya da başka alkollü içki içmeyecek. Daha annesinin karnındayken Kutsal Ruhʼla dolu olacak. 16 İsrailoğullarından birçoğunu Allahları olan Rabbe geri döndürecek. 17 İlyasʼın ruhu ve gücüyle Rabbin önünden gidecek. Babaların yüreklerini yeniden çocuklarına döndürecek. İtaatsizleri de doğru kişilerin anlayışına çevirecek. Böylece Rabbe hazırlanmış bir halk yetiştirecek."

18 Zekeriya da meleğe şöyle dedi: "Peki, bundan nasıl emin olabilirim? Çünkü ben yaşlı bir adamım, karım da çok yaşlı."

19 Melek ona şöyle cevap verdi: "Ben Cebrailʼim. Allahʼın huzurunda hizmet ederim. Seninle konuşmaya ve sana bu müjdeyi vermeye gönderildim. 20 Zamanında gerçekleşecek sözlerime inanmadığın için dilin tutulacak. Bu şeylerin yerine geleceği güne kadar konuşamayacaksın."

21 Zekeriyaʼyı bekleyen halk, tapınakta neden geciktiğini merak etti. 22 Zekeriya dışarı çıktığı zaman, onlarla konuşamadı. Tapınakta olağanüstü bir görüntü gördüğünü anladılar. Eliyle işaretler yapan Zekeriya hâlâ konuşamıyordu.

23 Tapınaktaki hizmet günleri bitince, Zekeriya kendi evine döndü. 24 Bir süre sonra karısı Elizabet hamile kaldı ve beş ay evine kapandı. 25 "Rab bunu benim için yaptı!" dedi. "Bu günlerde benimle ilgilendi, halkın gözünde utancımı ortadan kaldırdı."

26 Elizabetʼin hamileliğinin altıncı ayında melek Cebrail Allah tarafından Celileʼdeki Nasıra kasabasına gönderildi. 27 Orada Meryem adında bakire bir kız vardı. O da Davudʼun soyundan olan Yusuf adında bir adamla nişanlıydı. 28 Melek içeri girip Meryemʼe şöyle dedi: "Selam, ey Allahʼın lütfuna kavuşan kız! Rab seninle."

29 Ama Meryem bu söze şaşırdı. Bu selamın ne anlama geldiğini düşünüp durdu. 30 Melek ona "Korkma Meryem" dedi. "Çünkü Allahʼın lütfuna kavuştun. 31 Hamile kalıp bir oğul dünyaya getireceksin. Adını İsa koyacaksın. 32 O büyük olacak. Oʼna ‘Yüce Allahʼın Oğlu’ denecek. Rab Allah Oʼna atası kral Davudʼun tahtını verecek. 33 O Yakub soyu*1:33 Yakub soyu İsrail halkı. üzerinde sonsuza kadar hüküm sürecek ve Krallığıʼnın sonu hiç gelmeyecek."

34 Meryem meleğe şöyle dedi: "Bu nasıl olur? Hiçbir erkekle ilişkim olmadı."

35 Melek ona şöyle cevap verdi: "Kutsal Ruh senin üzerine gelecek. Yüce Allahʼın gücü, senin üzerine gölge yapacak. Bunun için doğacak kutsal çocuğa ‘Allahʼın Oğlu’ denecek. 36 Bak, senin akrabalarından Elizabet bile çok yaşlı olduğu halde hamile kaldı ve bir oğlu olacak. Kısır dedikleri bu kadın şimdi altıncı ayındadır. 37 Çünkü Allah için imkansız bir şey yoktur."

38 Meryem de şöyle dedi: "Ben Rabbin hizmetkârıyım. Bana söylediğin gibi olsun." Melek de onun yanından ayrıldı.

39 O günlerde Meryem aceleyle hazırlanıp Yahuda dağlık bölgesinde bulunan bir kasabaya gitti. 40 Zekeriyaʼnın evine girip Elizabetʼe selam verdi. 41 Elizabet Meryemʼin selamını işitince, onun karnındaki bebek hopladı. Elizabet de Kutsal Ruhʼla doldu. 42 Yüksek sesle şöyle dedi: "Sen kadınlar arasında kutsanmış olansın, karnındaki bebek de kutsanmıştır. 43 Bu nasıl oldu da, Efendimʼin annesi bana kadar geldi? 44 Çünkü selamını işittiğim an bebek karnımda sevinçle hopladı. 45 Ne mutlu o kadına ki, Rabbin ona söylediği şeylerin gerçekleşeceğine inandı!"

46 Meryem de şöyle dedi:

"Rabbi candan yüceltirim.

47 Allah beni kurtardığı için ruhum coştu.

48 Çünkü O, benim gibi sıradan bir hizmetkârına ilgi gösterdi.

Bundan böyle bütün kuşaklar beni mutlu sayacak.

49 Çünkü kudretli Allah benim için büyük işler yaptı.

Kutsaldır Oʼnun adı.

50 Kuşaktan kuşağa

kendisinden korkanlara merhamet eder.

51 O, kendi koluyla gücünü gösterdi.

Gururlu insanları yüreklerindeki fikirleriyle darmadağın etti.

52 Güçlü liderleri tahtlarından aşağı attı

ve sıradan insanları yükseltti.

53 Aç olanları iyiliklerle doyurdu,

zenginleri ise boş ellerle geri çevirdi.

54 Kendi merhametini anıp

hizmetkârı olan İsrail halkına yardım etti.

55 Atalarımıza söz verdiği gibi,

İbrahimʼe ve soyuna sonsuza kadar merhamet edecek."

56 Meryem üç ay kadar Elizabetʼin yanında kaldı. Sonra evine döndü.

57 Elizabetʼin doğurma vakti gelince, bir oğul dünyaya getirdi. 58 Elizabetʼin komşuları ve akrabaları Rabbin ona ne kadar büyük merhamet gösterdiğini duydular. Onunla beraber sevindiler.

59 Bebek sekiz günlükken sünnetine geldiler. Ona babası Zekeriyaʼnın adını vereceklerdi. 60 Fakat Annesi söz alıp, "Hayır, olamaz!" dedi. "Adı Yahya olacak."

61 Ona şöyle dediler: "Senin akrabalarının arasında bu adı taşıyan kimse yok."

62 Çocuğun babasına el işaretleriyle, adını ne koymak istediğini sordular. 63 O da bir yazı tahtası istedi. Üzerinde şöyle yazdı: "Adı Yahya." Herkes de şaşırıp kaldı. 64 O anda Zekeriyaʼnın ağzı açıldı ve dili çözüldü. Allahʼı överek konuşmaya başladı. 65 Komşuların hepsi korkuya kapıldı. Yahudiyeʼnin dağlık bölgesinin her tarafında bu olaylar konuşuluyordu. 66 Bunu işiten herkes olup bitenleri yüreklerinde sakladı. "Acaba bu çocuk nasıl biri olacak?" dediler. Çünkü Rabbin eli çocuğun üzerindeydi.

67 Yahyaʼnın babası Zekeriya Kutsal Ruhʼla dolup şöyle peygamberlik etti:

68 "İsrailoğullarının Allahʼı Rabbe övgüler olsun.

Çünkü kendi halkının yardımına geldi, onları esirlikten kurtardı.

69 Hizmetkârı Davudʼun soyundan

bizim için güçlü bir Kurtarıcı ortaya çıkardı.

70 Bunu yapacağını uzun zaman önce kutsal peygamberlerinin ağzından bildirdi.

71 Allah, bizi düşmanlarımızdan koruyacağına,

bizden nefret edenlerin elinden kurtaracağına söz verdi.

72 Böylece Allah atalarımıza merhamet gösterdi,

ve kutsal antlaşmasını anmış oldu.

73 Bu antlaşma atamız İbrahimʼe yemin ederek verdiği sözdür.

74,75 Bu söze göre Allah, bizi düşmanlarımızın elinden kurtaracak.

Bu sayede hayatımız boyunca pak ve doğru kişiler olarak,

korkusuzca Oʼna hizmet edebileceğiz.

76 Sen de, ey çocuk, Yüce Allahʼın peygamberi olarak tanınacaksın.

Çünkü Rabbin yolunu hazırlamak için Oʼnun önünden gideceksin.

77 Oʼnun halkına günahlarının bağışlanmasıyla

kurtulacaklarını bildireceksin.

78 Çünkü Allahımızʼın yüreği merhametle doludur.

Bu sayede Mesih yücelerden doğan Güneş olarak yardımımıza gelecek.

79 Karanlıkta ve ölüm gölgesinde oturanların üzerine parlayacak,

ayaklarımızı esenlik yoluna yöneltecek."

80 Çocuk büyüyor, ruhça güçleniyordu. İsrail halkının önüne çıkacaktı; ama o gün gelinceye kadar ıssız yerlerde yaşadı.