1 QUAND’anche io parlassi tutti i linguaggi degli uomini e degli angeli se non ho carità, divengo un rame risonante, ed un tintinnante cembalo.2 E quantunque io avessi profezia, e intendessi tutti i misteri, e tutta la scienza; e benchè io avessi tutta la fede, talchè io trasportassi i monti, se non ho carità, non son nulla.3 E quand’anche io spendessi in nudrire i poveri tutte le mie facoltà, e dessi il mio corpo ad essere arso; se non ho carità, quello niente mi giova4 La carità è lenta all’ira, è benigna; la carità non invidia, non procede perversamente, non si gonfia.5 Non opera disonestamente, non cerca le cose sue proprie, non s’inasprisce, non divisa il male.6 Non si rallegra dell’ingiustizia, ma congioisce della verità.7 Scusa ogni cosa, crede ogni cosa, spera ogni cosa, sopporta ogni cosa8 La carità non iscade giammai; ma le profezie saranno annullate, e le lingue cesseranno, e la scienza sarà annullata.9 Poichè noi conosciamo in parte, ed in parte profetizziamo.10 Ma, quando la perfezione sarà venuta, allora quello che è solo in parte sarà annullato.11 Quando io era fanciullo, io parlava come fanciullo, io avea senno da fanciullo, io ragionava come fanciullo; ma, quando son divenuto uomo, io ho dismesse le cose da fanciullo, come non essendo più d’alcuno uso.12 Perciocchè noi veggiamo ora per ispecchio, in enimma; ma allora vedremo a faccia a faccia; ora conosco in parte, ma allora conoscerò come ancora sono stato conosciuto.13 Or queste tre cose durano al presente; fede, speranza, e carità; ma la maggiore di esse è la carità

1 Se mi parolus la lingvojn de homoj kaj anĝeloj, sed ne havus amon, mi fariĝus sonanta kupro aŭ tintanta cimbalo.2 Kaj se mi posedus la profetpovon, kaj komprenus ĉiujn misterojn kaj ĉian scion; kaj se mi havus ĉian fidon, tiel ke mi povus formovi montojn, sed ne havus amon, mi estus nenio.3 Kaj se mi disdonus mian tutan havon por nutri la malsatulojn, kaj se mi lasus mian korpon por forbrulo, sed ne havus amon, per tio mi neniom profitus.4 Amo longe suferas, kaj bonfaras; amo ne envias; amo ne fanfaronas, ne ŝveligas sin,5 ne kondutas nedece, ne celas por si mem, ne koleriĝas, ne pripensas malbonon,6 ne ĝojas pri maljusteco, sed kunĝojas kun vereco;7 ĉion toleras, ĉion kredas, ĉion esperas, ĉion eltenas.8 Amo neniam pereas; sed, ĉu estas profetadoj, ili neniiĝos; ĉu lingvoj, ili ĉesiĝos; ĉu estas scio, ĝi neniiĝos.9 Ĉar ni scias laŭparte, kaj ni profetadas laŭparte;10 sed kiam venos perfektaĵo, tiam neniiĝos tio, kio estas laŭparta.11 Kiam mi estis infano, kiel infano mi parolis, kiel infano mi sentis, kiel infano mi pensis; nun fariĝinte plenaĝulo, mi jam forigis la infanaĵojn.12 Ĉar nun ni vidas per spegulo, malhele; sed tiam okulon ĉe okulo; nun mi konas laŭparte; sed tiam mi konos tiel same, kiel ankaŭ mi estas konita.13 Restas do nun fido, espero, amo, tiuj tri; kaj la plej granda el ili estas amo.