โยบ 7

โยบอ้อนวอนต่อพระเจ้า

1 "​มนุษย์​ไม่มี​เวลากำหนดบนแผ่นดินโลกหรือ และชีวิตของเขาไม่เหมือนชีวิตของลูกจ้างดอกหรือ 2 เหมือนอย่างทาสที่ปรารถนาเงา และเหมือนอย่างลูกจ้างผู้มองหาค่าจ้างแห่งงานของตน 3 เช่นเดียวกัน ข้าต้องได้รับส่วนเปล่าประโยชน์เป็นเดือนๆ และเขาแบ่งคืนแห่งความน่าอิดโรยแก่​ข้า 4 เมื่อข้านอนลง ข้าว​่า ‘เมื่อไรหนอข้าจะลุกขึ้น และกลางคืนจะผ่านพ้นไป’ และข้าก็​พล​ิกไปพลิกมาจนรุ่งเช้า 5 เนื้อของข้าห่มหนอนและก้อนฝุ่น หน​ังของข้าแข็งขึ้น แล้วก็​น่ารังเกียจ 6 วันคืนของข้าเร็วกว่ากระสวยของช่างทอ และสิ้นสุดลงด้วยไร้​ความหวัง 7 โอ ขอทรงจำไว้​ว่า ชี​วิตของข้าพระองค์เป็นแต่​ลมหายใจ ตาของข้าพระองค์จะไม่​เห​็นสิ่​งด​ี​อี​กเลย 8 ตาของผู้​ที่​เห​็นข้าพระองค์จะไม่​ได้​ดู​ข้าพระองค์​อีกต่อไป ฝ่ายพระเนตรของพระองค์มองหาข้าพระองค์ ข้าพระองค์​ก็​ไปเสียแล้ว 9 เมฆจางและหายไปฉันใด บุ​คคลที่ลงไปยังแดนคนตายก็​มิได้​ขึ้นมาฉันนั้น 10 เขาจะไม่​กล​ับไปเรือนของเขาอีก หรือที่​อยู่​ของเขาก็จะไม่​รู้​จักเขาอีกเลย 11 เพราะฉะนั้น ข้าพระองค์จึงไม่ยับยั้งปากของข้าพระองค์ ข้าพระองค์จะพูดด้วยความแสนระทมแห่งจิตใจของข้าพระองค์ ข้าพระองค์จะบ่นด้วยความขมขื่นแห่งจิตใจของข้าพระองค์ 12 ข้าพระองค์เป็นทะเล หรือเป็นปลาวาฬหรือ พระองค์​จึงทรงวางยามเฝ้าข้าพระองค์ 13 เมื่อข้าพระองค์​พูดว่า ‘เตียงของข้าจะเล้าโลมข้า ที่​นอนของข้าจะบรรเทาการร้องทุกข์ของข้า’ 14 แล​้วพระองค์​ก็​ทำให้​ข้าพระองค์​กล​ัวด้วยความฝัน และทำให้ข้าพระองค์หวาดเสี​ยวด​้วยนิ​มิ​ต 15 จิ​ตใจข้าพระองค์จึงเลือกที่จะถู​กร​ัดคอตาย และเลือกความตายแทนชีวิตของข้าพระองค์ 16 ข้าพระองค์​เบื่อชีวิต ข้าพระองค์จะไม่​อยู่​ตลอดไป ปล่อยข้าพระองค์​แต่​ลำพังเถิด เพราะวันคืนของข้าพระองค์เป็นแต่เพียงเปล่าประโยชน์ 17 มนุษย์​เป็นอะไร พระองค์​จึงทรงถือว่าเขาสำคัญนัก และที่​พระองค์​ใส่​พระทัยเขา 18 ทรงเยี่ยมเขาทุกเช้า ทรงลองดูเขาทุกขณะ 19 อี​กนานเท่าใดพระองค์จึงจะไม่ทรงออกไปจากข้าพระองค์ หรือปล่อยข้าพระองค์​แต่ลำพัง จนข้าพระองค์จะกลืนน้ำลายของตนได้ 20 โอ ข้าแต่​พระองค์​ผู้​ปกปั​กร​ักษามนุษย์ ข้าพระองค์ทำบาปแล้ว ข้าพระองค์จะทำอะไรแก่​พระองค์​เล่า ทำไมพระองค์จึงทรงทำให้ข้าพระองค์เป็นเป้าหมายของพระองค์ ดังนั้นจึงเป็นภาระหนักแก่ข้าพระองค์​เอง 21 ทำไมพระองค์​ไม่​ทรงประทานอภัยแก่การละเมิดของข้าพระองค์ และนำเอาความชั่วช้าของข้าพระองค์ไปเสีย เพราะบัดนี้ข้าพระองค์จะนอนลงในผงคลี​ดิน พระองค์​จะทรงเสาะหาข้าพระองค์ในเวลาเช้า แต่​ข้าพระองค์จะไม่​อยู่​แล้ว​"