3 แลวมคนนำคนอมพาตคนหนงมาหาพระองค มสคนหาม4 เมอเขาเขาไปใหถงพระองคไมไดเพราะคนมาก เขาจงรอดาดฟาหลงคาตรงทพระองคประทบนน และเมอรอเปนชองแลว เขากหยอนแครทคนอมพาตนอนอยลงมา5 เมอพระเยซทอดพระเนตรเหนความเชอของเขาทงหลาย พระองคจงตรสกบคนอมพาตวา "ลกเอย บาปของเจาไดรบอภยแลว"6 แตมพวกธรรมาจารยบางคนนงอยทนน และเขาคดในใจวา7 "ทำไมคนนพดหมนประมาทเชนนน ใครจะยกความผดบาปไดเวนแตพระเจาเทานน"8 และในทนใดนนเมอพระเยซทรงทราบในพระทยวาเขาคดในใจอยางนน พระองคจงตรสแกเขาวา "เหตไฉนทานทงหลายจงคดในใจอยางนเลา9 ทจะวากบคนอมพาตวา บาปของเจาไดรบอภยแลว' หรอจะวา จงลกขนยกแครเดนไปเถด' นน ขางไหนจะงายกวากน10 แตเพอทานทงหลายจะไดรวา บตรมนษยมสทธอำนาจในโลกทจะโปรดยกความผดบาปได" (พระองคจงตรสสงคนอมพาตวา)11 "เราสงเจาวา จงลกขนยกแครไปบานของเจาเถด"12 ทนใดนนคนอมพาตไดลกขนแลวกยกแครเดนออกไปตอหนาคนทงปวง คนทงปวงกประหลาดใจนก จงสรรเสรญพระเจาวา "เราไมเคยเหนการเชนนเลย"