1 "เมอถงวนนน อาณาจกรแหงสวรรคจะเปรยบเหมอนหญงพรหมจารสบคนถอตะเกยงของตนออกไปรบเจาบาว

2 เปนคนโงหาคน เปนหญงมปญญาหาคน

3 ฝายคนโงนนเอาตะเกยงของตนไป แตหาไดเอานำมนไปดวยไม

4 คนทมปญญานนไดเอานำมนใสกาไปกบตะเกยงของตนดวย

5 เมอเจาบาวยงชาอย พวกหญงกพากนงวงเหงาและหลบไป

6 ครนเวลาเทยงคนกมเสยงรองมาวา ดเถด เจาบาวมาแลว จงออกมารบทานเถด'

7 พวกหญงพรหมจารเหลานนกลกขนตกแตงตะเกยงของตน

8 พวกทโงนนกพดกบพวกทมปญญาวา ขอแบงนำมนของทานใหเราบาง เพราะตะเกยงของเราดบอย'

9 พวกทมปญญาจงตอบวา ทำอยางนนไมได นากลวนำมนจะไมพอสำหรบเราและเจา จงไปหาคนขาย ซอสำหรบตวเองจะดกวา'

10 เมอเขากำลงไปซอนนเจาบาวกมาถง ผทพรอมอยแลวกไดไปกบทานในการเลยงเนองในงานสมรส แลวประตกปด

11 ภายหลงหญงพรหมจารอกหาคนกมารองวา ทานเจาขาๆ ขอเปดใหขาพเจาเขาไปดวย'

12 ฝายทานตอบวา เราบอกความจรงแกทานทงหลายวา เราไมรจกทาน'

13 เหตฉะนนจงเฝาระวงอย เพราะทานทงหลายไมรกำหนดวนหรอโมงนนทบตรมนษยจะเสดจมา