1 "เมอถงวนนน อาณาจกรแหงสวรรคจะเปรยบเหมอนหญงพรหมจารสบคนถอตะเกยงของตนออกไปรบเจาบาว2 เปนคนโงหาคน เปนหญงมปญญาหาคน3 ฝายคนโงนนเอาตะเกยงของตนไป แตหาไดเอานำมนไปดวยไม4 คนทมปญญานนไดเอานำมนใสกาไปกบตะเกยงของตนดวย5 เมอเจาบาวยงชาอย พวกหญงกพากนงวงเหงาและหลบไป6 ครนเวลาเทยงคนกมเสยงรองมาวา ดเถด เจาบาวมาแลว จงออกมารบทานเถด'7 พวกหญงพรหมจารเหลานนกลกขนตกแตงตะเกยงของตน8 พวกทโงนนกพดกบพวกทมปญญาวา ขอแบงนำมนของทานใหเราบาง เพราะตะเกยงของเราดบอย'9 พวกทมปญญาจงตอบวา ทำอยางนนไมได นากลวนำมนจะไมพอสำหรบเราและเจา จงไปหาคนขาย ซอสำหรบตวเองจะดกวา'10 เมอเขากำลงไปซอนนเจาบาวกมาถง ผทพรอมอยแลวกไดไปกบทานในการเลยงเนองในงานสมรส แลวประตกปด11 ภายหลงหญงพรหมจารอกหาคนกมารองวา ทานเจาขาๆ ขอเปดใหขาพเจาเขาไปดวย'12 ฝายทานตอบวา เราบอกความจรงแกทานทงหลายวา เราไมรจกทาน'13 เหตฉะนนจงเฝาระวงอย เพราะทานทงหลายไมรกำหนดวนหรอโมงนนทบตรมนษยจะเสดจมา