ایوب 1

5 و چون دورۀ روزهای میهمانی ایشان به پایان می‌رسید، ایوب از پی ایشان فرستاده، تقدیسشان می‌کرد، و صبح زود برخاسته، به شمار همۀ آنان قربانی تمام‌سوز تقدیم می‌نمود. زیرا ایوب می‌گفت: «شاید فرزندانم گناه ورزیده و در دل خود به خدا لعن کرده باشند.»*1‏:5 نسخۀ عبری: «برکت داده باشند». نسخه‌بردار کلمۀ "برکت" را جایگزین "لعنت" کرده تا واژۀ منفی "لعنت" را در کنار نام خدا نیاورد. همین مطلب درمورد آیات ۱۱ و ۲‏:۵ و ۹ نیز صادق است. ایوب همواره چنین می‌کرد.