هوشع 2

1 برادران خود را بگویید: «ای قوم من،»*2‏:1 در عبری:‏ "عَمّی". و خواهرانتان را: «ای رحمت‌یافته.»*2‏:1 در عبری:‏ "روحامَه"، به معنی «او (مونث) رحمت یافته است».

مجازات خیانت اسرائیل

2 «بر مادر خود حجت بیاورید؛ آری، حجت بیاورید!

چراکه او زن من نیست،

و من شوهر او نیستم.

بگذار فاحشگی‌اش را از چهرۀ خویش بزداید،

و زناکاری‌اش را از میان سینه‌های خود؛

3 مبادا جامه از تنش به در کنم

و او را همچون زادروزش برهنه سازم،

و بسان بیابانش گردانم،

چونان سرزمین بی‌حاصل،

و او را از تشنگی از پا درافکنم.

4 بر فرزندانش رحم نخواهم کرد،

زیرا فرزندان فَحشا هستند،

5 چراکه مادرشان فاحشگی کرده،

و آن که بدیشان آبستن گردید، بی‌شرمی نموده است؛

چراکه گفت: "از پی عاشقانم خواهم رفت،

که نان و آب و پشم و کتان

و روغن و شربت به من می‌دهند."

6 پس راه او را با خار‌ها خواهم بست

و گرداگردش دیواری خواهم کشید

تا طریقهای خود را نیابد.

7 از پی عاشقان خود خواهد شتافت،

ولی بدیشان نخواهد رسید؛

آنان را خواهد جُست،

اما نخواهد یافت.

پس خواهد گفت:

"نزد شوهر نخستین خود باز خواهم گشت

زیرا آن زمان مرا خوش‌تر می‌بود."

8 او نمی‌دانست من بودم

که گندم و شراب و روغن به او می‌دادم،

و سیم و زری را که برای بَعَل صرف می‌کرد

برایش افزون می‌گردانیدم.

9 پس من گندم خود را در فصلش

و شراب خویش را در موسمش

از او باز خواهم ستانید،

و نیز پشم و کتان خود را

که برای پوشاندن برهنگی‌اش بود،

از او خواهم گرفت.

10 اکنون قباحت وی را در نظر عاشقانش

آشکار خواهم ساخت،

و هیچ‌کس او را از دست من رهایی نتواند داد.

11 به تمامی جشنهایش پایان خواهم بخشید،

و عیدها و ماه‌های نو و شَبّاتها

و همۀ موسم‌هایش را متوقف خواهم ساخت.

12 و تاکها و درختان انجیرش را که می‌گفت:

"این مزدی است که عاشقانم به من داده‌اند"،

تباه خواهم ساخت.

آنها را به جنگل بدل خواهم کرد،

و جانوران وحشی میوه‌هایش را خواهند خورد.

13 او را به سبب روزهایی که برای بَعَلها

بخور می‌سوزانید مجازات خواهم کرد،

به سبب روزهایی که خود را به گوشواره‌ها و جواهرات خویش می‌آراست،

و در پی عاشقان خود می‌رفت و مرا به فراموشی می‌سپرد؛

این است فرمودۀ خداوند.

رحمت خداوند بر اسرائیل

14 «پس اینک او را مجذوب کرده،

به بیابان خواهم آورد

و سخنان دلاویز به او خواهم گفت.

15 و در آنجا تاکستانهایش را به وی باز خواهم داد

و وادی عَخور*2‏:15 "عَخور" به معنی "آشفتگی" است. را به دروازۀ امید بدل خواهم ساخت.

و در آنجا همچون روزهای جوانی‌اش خواهد سرایید،*2‏:15 یا:‏ «پاسخ خواهد داد».

مانند روزهای بیرون آمدنش از سرزمین مصر.

16 «و خداوند می‌فرماید: در آن روز مرا ’شوهرِ من‘ خواهی خواند، و دیگر مرا ’بَعَلِ من‘ نخواهی گفت. 17 زیرا نام بَعَلها را از لبان او دور خواهم کرد، و نام آنها دیگر بر زبان رانده نخواهد شد. 18 در آن روز به جهت ایشان با وحوش صحرا و پرندگان آسمان و خزندگان زمین عهد خواهم بست. کمان و شمشیر و جنگ را از زمین محو خواهم ساخت*2‏:18 در عبری:‏ «از زمین خواهم شکست». و ایشان را در امنیت خواهم خوابانید. 19 و تو را تا به ابد نامزد خود خواهم ساخت؛ آری، تو را در عدالت و انصاف و محبت و رحمت نامزد خود خواهم ساخت. 20 تو را در وفاداری نامزد خود خواهم ساخت. و تو خداوند را خواهی شناخت.

21 «و خداوند می‌فرماید:

در آن روز من پاسخ خواهم داد،

و آسمانها را خطاب خواهم کرد،

و آنها زمین را خطاب خواهند کرد،

22 و زمین گندم و شراب و روغن را خطاب خواهد کرد،

و آنها یِزرِعیل*2‏:22 "یِزرِعیل" یعنی «خدا می‌کارد». را خطاب خواهند کرد،

23 و من او را برای خود در زمین خواهم کاشت.

بر آن که رحمت نیافته،*2‏:23 در عبری:‏ "لوروحامَه"؛ نگاه کنید به ۱‏:۶. رحم خواهم کرد؛

و به آن که قوم من نیست،*2‏:23 در عبری:‏ "لوعَمّی"؛ نگاه کنید به ۱‏:۹. خواهم گفت: "تو قوم منی"؛

و او نیز خواهد گفت: "تو خدای منی."»