1 Povo de Israel, deixe de se alegrar, pare de fazer festas como os outros povos fazem. Vocês abandonaram a Deus e adoraram ídolos. Em todos os terreiros onde o trigo é malhado, vocês se venderam como prostitutas ao deus Baal e gostaram do pagamento que receberam dele. 2 Mas daqui a pouco não haverá trigo nem azeite, e faltará vinho. 3 O povo de Israel não ficará na terra de Deus, o Senhor, mas precisará voltar para o Egito e na Assíria comerá alimentos impuros . 4 Naqueles países, eles não poderão fazer ofertas de vinho ao Senhor, nem oferecer os sacrifícios de que ele gosta. A comida que comerem será como a que é servida num velório , e todos os que a comerem ficarão impuros. Não poderão apresentar ofertas de alimento no Templo do Senhor; só poderão comê-las. 5 E o que é que eles vão fazer quando chegarem os dias das festas realizadas em honra do Senhor? 6 Vão fugir para não serem destruídos, mas os egípcios os pegarão e os sepultarão na cidade de Mênfis. Os seus preciosos objetos de prata serão cobertos de espinheiros, e o mato tomará conta das suas casas. 7 Está chegando o dia do castigo, o dia em que Deus castigará o seu povo. E que o povo de Israel fique sabendo disso! Mas vocês dizem: "Esse profeta está maluco! Diz que é inspirado, mas é louco!" Vocês falam assim porque estão cheios de maldade e de ódio.

8 Deus me mandou como profeta para avisar o seu povo, mas em todos os lugares eles armam armadilhas para me pegar. Até no Templo de Deus eles me perseguem! 9 Eles se afundaram tanto no pecado quanto o povo que estava em Gibeá . Deus lembrará dos pecados deles e os castigará.

10 O Senhor Deus diz:

— Quando encontrei Israel pela primeira vez, fiquei alegre como quem acha uvas no deserto e, ao ver os antepassados de vocês, fiquei contente como quem vê os primeiros figos maduros. Mas, quando eles chegaram ao monte Peor, ali começaram a adorar o deus Baal e se tornaram tão nojentos como os ídolos que eles amaram. 11 A grandeza de Israel irá embora, voando como uma ave. Não nascerão mais crianças: as mulheres não ficarão grávidas e não darão à luz. 12 Ainda que criem filhos, eu os levarei embora; não deixarei nem um só. Ai desse povo quando eu me afastar dele! 13 Eu via Israel como se fosse a cidade de Tiro, plantada num lugar agradável; mas Israel levará os seus filhos para serem mortos.

14 Ó Senhor Deus, o que é que vais fazer com este povo? Faze com que as mulheres não possam ter filhos! E, se tiverem, seca o seu leite, para que não possam dar de mamar!

15 O Senhor Deus diz:

— Toda a maldade do povo de Israel começou na cidade de Gilgal, e foi ali que comecei a odiá-los. E, por causa dos seus pecados, eu os expulsarei da minha terra. Daqui em diante, não os amarei mais. Todos os seus chefes se revoltaram contra mim. 16 Israel está ferido; é como uma árvore que não dá frutas porque as suas raízes secaram. Mesmo que nasçam crianças, eu matarei esses filhos tão queridos.

17 O meu Deus rejeitará o seu povo porque eles não lhe obedecem. E eles andarão sem rumo entre as outras nações.

1 Huwag kang magalak, Oh Israel sa katuwaan, na gaya ng mga bayan; sapagka't ikaw ay nagpatutot na humihiwalay sa iyong Dios; iyong inibig ang upa sa bawa't giikan. 2 Ang giikan at ang pisaan ng ubas ay hindi magpapakain sa kanila, at ang bagong alak ay magkukulang sa kaniya. 3 Sila'y hindi magsisitahan sa lupain ng Panginoon; kundi ang Ephraim ay babalik sa Egipto, at sila'y magsisikain ng maruming pagkain sa Asiria. 4 Hindi nila ipagbubuhos ng alak ang Panginoon, ni makalulugod man sa kaniya: ang kanilang mga hain ay magiging sa kanila'y parang tinapay ng nangagluksa; lahat ng magsikain niyaon ay mangapapahamak; sapagka't ang kanilang tinapay ay parang sa kanilang ipagkakagana; hindi papasok sa bahay ng Panginoon. 5 Ano ang inyong gagawin sa kaarawan ng takdang kapulungan, at sa kaarawan ng kapistahan ng Panginoon? 6 Sapagka't, narito, sila'y nagsialis sa kagibaan, gayon ma'y pipisanin sila ng Egipto, sila'y ililibing ng Memphis; ang kanilang maligayang mga bagay na pilak ay aariin ng dawag; mga tinik ang sasa kanilang mga tolda. 7 Ang mga kaarawan ng pagdalaw ay dumating, ang mga kaarawan ng kagantihan ay dumating; malalaman ng Israel: ang propeta ay mangmang, ang lalake na may espiritu ay ulol, dahil sa karamihan ng iyong kasamaan, at sapagka't ang poot ay malaki. 8 Ang Ephraim ay bantay na kasama ng aking Dios: tungkol sa propeta, ay silo ng manghuhuli sa lahat ng kaniyang lansangan, at pagkakaalit ay nasa bahay ng kaniyang Dios. 9 Sila'y nangagpapahamak na mainam, na gaya ng mga kaarawan ng Gabaa: kaniyang aalalahanin ang kanilang kasamaan, kaniyang dadalawin ang kanilang mga kasalanan. 10 Aking nasumpungan ang Israel na parang ubas sa ilang; aking nakita ang inyong mga magulang na parang unang bunga sa puno ng higos sa kaniyang unang kapanahunan: nguni't sila'y nagsiparoon kay Baalpeor, at nangagsitalaga sa mahalay na bagay, at naging kasuklamsuklam na gaya ng kanilang iniibig. 11 Tungkol sa Ephraim, ang kanilang kaluwalhatian ay lilipad na parang ibon; mawawalan ng panganganak, at walang magdadalang tao, at walang paglilihi. 12 Bagaman kanilang pinalalaki ang kanilang mga anak, gayon ma'y aking babawaan sila, na walang tao; oo, sa aba nila pagka ako'y humiwalay sa kanila! 13 Ang Ephraim, gaya ng aking makita ang Tiro, ay natatanim sa isang masayang dako: nguni't ilalabas ng Ephraim ang kaniyang mga anak sa tagapatay. 14 Bigyan mo sila, Oh Panginoon-anong iyong ibibigay? bigyan mo sila ng mga bahay-batang maaagasan at mga tuyong suso. 15 Lahat nilang kasamaan ay nasa Gilgal; sapagka't doo'y kinapootan ko sila; dahil sa kasamaan ng kanilang mga gawa, akin silang palalayasin sa aking bahay; hindi ko na sila iibigin; lahat nilang prinsipe ay mapagsalangsang. 16 Ang Ephraim ay nasaktan, ang kaniyang ugat ay natuyo, sila'y hindi mangagbubunga: oo, bagaman sila'y nanganak, gayon ma'y aking papatayin ang minamahal na bunga ng kanilang bahay-bata. 17 Itatakuwil sila ng aking Dios, sapagka't hindi nila dininig siya; at sila'y magiging mga gala sa gitna ng mga bansa.