1 Tessalonicenses 2

O ministério de Paulo em Tessalônica

1 Irmãos, vocês mesmos sabem que a visita que fizemos a vocês não foi inútil. 2 Mas, como vocês sabem, apesar de termos sofrido e sido insultados em Filipos, com a ajuda do nosso Deus tivemos coragem de anunciar a vocês o evangelho dele em meio a muita luta. 3 Pois a nossa exortação não tem origem no erro, nem em motivos impuros, nem na intenção de enganar vocês. 4 Pelo contrário, falamos como homens a quem Deus aprovou e confiou o evangelho, não para agradar às pessoas, mas a Deus, que prova o nosso coração. 5 Vocês bem sabem que a nossa palavra nunca foi de bajulação nem de pretexto para ganância; Deus é testemunha. 6 Também não buscamos a glória de homens, quer de vocês, quer de outros.

7 Embora, como apóstolos de Cristo, pudéssemos ter sido um peso, fomos bondosos quando estávamos entre vocês, como a mãe*2.7 Grego: ama. que cuida dos próprios filhos. 8 Sentindo, assim, tanta afeição, decidimos dar a vocês não somente o evangelho de Deus, mas também a nossa própria vida, porque vocês se tornaram muito amados por nós. 9 Irmãos, certamente vocês se lembram do nosso trabalho esgotante e da nossa fadiga para pregar o evangelho de Deus a vocês, trabalhando noite e dia para não sermos pesados a nenhum de vocês.

10 Tanto vocês quanto Deus são testemunhas de como nos portamos de maneira santa, justa e irrepreensível entre vocês, os que creem. 11 Também sabem que tratamos cada um de vocês como um pai trata os seus filhos, 12 encorajando, consolando e testemunhando para que vivam de maneira digna de Deus, que os chamou para o seu reino e para a sua glória.

13 Também agradecemos constantemente a Deus o fato de que, ao receberem a palavra de Deus, que ouviram de nós, vocês a aceitaram, não como palavra de homens, mas conforme ela verdadeiramente é, como palavra de Deus que atua com eficácia em vocês, os que creem. 14 Portanto, irmãos, vocês se tornaram imitadores das igrejas de Deus em Cristo Jesus que estão na Judeia, pois também sofreram da parte dos seus próprios compatriotas as mesmas coisas que aquelas igrejas sofreram por parte dos judeus, 15 que mataram o Senhor Jesus e os profetas e também nos perseguiram. Eles desagradam a Deus e são hostis a todos, 16 esforçando-se para nos impedir de falar aos gentios*2.16 Isto é, os não judeus. para que estes sejam salvos. Dessa forma, eles sempre acumulam os seus pecados — sobre eles finalmente*2.16 Ou plenamente. veio a ira.*2.16 Há manuscritos que acrescentam de Deus.

Paulo deseja rever os tessalonicenses

17 Nós, porém, irmãos, privados da companhia de vocês por breve tempo, em pessoa, mas não no coração, esforçamo-nos ainda mais para vê-los pessoalmente, pela saudade que temos de vocês. 18 Quisemos visitá-los. Eu mesmo, Paulo, o quis, não apenas uma vez, mas duas; Satanás, porém, nos impediu. 19 Pois quem é a nossa esperança, alegria ou coroa em que nos gloriamos diante do Senhor Jesus na sua vinda? Não são vocês? 20 De fato, vocês são a nossa glória e a nossa alegria.

Το έργο του Παύλου και των συνεργατών του στη Θεσσαλονίκη

1 Το ξέρετε κι εσείς, αδερφοί μου, ότι ο ερχομός μας στην πόλη σας δεν πήγε χαμένος. 2 Πρωτύτερα στους Φιλίππους μάς κακοποίησαν και μας έβρισαν, όπως ξέρετε. Ο Θεός όμως μας έδωσε θάρρος, ώστε να σας κηρύξουμε το ευαγγέλιό του μέσα από πολλές δυσκολίες. 3 Το κήρυγμά μας δεν προέρχεται από κάποια πλάνη, δεν έχει ανήθικα ελατήρια ούτε πονηρούς σκοπούς, 4 αλλά κηρύττουμε το ευαγγέλιο όπως μας το εμπιστεύτηκε ο Θεός, αφού πρώτα μας δοκίμασε. Έτσι, κηρύττουμε όχι για να αρέσουμε σε ανθρώπους, αλλά στο Θεό, ο οποίος γνωρίζει καλά τις καρδιές μας. 5 Γιατί δε σας κολακέψαμε ποτέ, όπως ξέρετε, ούτε ήρθαμε με προσχήματα για να κερδίσουμε κάτι –μάρτυράς μας ο Θεός. 6 Δε ζητήσαμε ανθρώπινη δόξα ούτε από σας ούτε από άλλους, 7 αν και μπορούσαμε να σας επιβαρύνουμε ως απόστολοι του Χριστού. Απεναντίας ήμασταν στοργικοί σαν τη μητέρα που φροντίζει τα παιδιά της. 8 Και ήταν τόση η έγνοια μας για σας, ώστε ήμασταν έτοιμοι να σας δώσουμε όχι μόνο το ευαγγέλιο του Θεού, αλλά και την ίδια μας τη ζωή, επειδή σας αγαπήσαμε. 9 Όπωσδήποτε θα θυμάστε, αδερφοί, τον κόπο και το μόχθο μας. Όταν σας κηρύτταμε το ευαγγέλιο του Θεού, παράλληλα εργαζόμασταν μέρα νύχτα, για να μην επιβαρύνουμε κανέναν από σας με τη συντήρησή μας. 10 Εσείς κι ο Θεός είστε μάρτυρες για το πόσο άγια, δίκαιη και άψογη ήταν η συμπεριφορά μας απέναντι σ’ εσάς που πιστέψατε. 11 Ξέρετε καλά ότι φερθήκαμε στον καθένα σας όπως ο πατέρας στα παιδιά του. 12 Σας προτρέπαμε, σας συμβουλεύαμε και σας εξορκίζαμε να πορεύεστε σύμφωνα με το θέλημα του Θεού, που σας προσκαλεί στη βασιλεία και στη δόξα του.

13 Γι’ αυτό κι εμείς ευχαριστούμε αδιάκοπα το Θεό, γιατί, όταν ακούσατε από μας το λόγο του, τον δεχτήκατε όχι ως ανθρώπινο λόγο αλλά ως λόγο του Θεού, όπως πραγματικά και είναι. Αυτός ο λόγος εκδηλώνεται με έργα σ’ εσάς που πιστεύετε. 14 Εσείς, αδερφοί, μιμηθήκατε εκείνες τις εκκλησίες του Θεού που βρίσκονται στην Ιουδαία και πιστεύουν στον Ιησού Χριστό. Γιατί κι εσείς πάθατε τα ίδια από τους συμπατριώτες σας, όπως κι εκείνοι από τους Ιουδαίους. 15 Αυτοί είναι που θανάτωσαν τον Κύριό μας τον Ιησού και τους προφήτες τους και καταδίωξαν κι εμάς· δεν είναι αρεστοί στο Θεό και εχθρεύονται όλους τους ανθρώπους. 16 Αυτοί μας εμποδίζουν να κηρύξουμε στους εθνικούς για να σωθούν κι έτσι ολοένα ξεχειλίζει το ποτήρι των αμαρτιών τους. Φτάνει όμως πάνω τους τελειωτικά η οργή του Θεού.

Ο Παύλος συνεχίζει να φροντίζει για τους Θεσσαλονικείς

17 Εμείς, όμως αδερφοί, όταν σας αποστερηθήκαμε προσωρινά –με το σώμα βέβαια και όχι με την καρδιά– πολλές φορές προσπαθήσαμε με πολλή λαχτάρα να σας ξαναδούμε. 18 Το θέλαμε πολύ να σας επισκεφθούμε, εγώ ο Παύλος μάλιστα επανειλημμένα, μας εμπόδισε όμως ο σατανάς. 19 Ποια θα είναι αλήθεια η ελπίδα μας, η χαρά, το στεφάνι και το καύχημά μας μπροστά στον Κύριό μας Ιησού Χριστό, όταν θα ξανάρθει, αν όχι και εσείς; 20 Ναι, εσείς είστε η δόξα μας και η χαρά μας.