1 Quando o Senhor estava para levar Elias ao céu num redemoinho, Elias e Eliseu partiram de Gilgal. 2 No caminho, Elias disse a Eliseu: "Fique aqui, pois o Senhor me mandou ir a Betel".

Eliseu, porém, respondeu: "Tão certo como vive o Senhor, e tão certo como a sua própria vida, não o deixarei!". E desceram juntos a Betel.

3 O grupo de profetas de Betel foi ao encontro de Eliseu e lhe perguntou: "Você sabe que o Senhor levará seu mestre hoje?".

"Sim, eu sei", respondeu Eliseu. "Mas não falem sobre isso."

4 Então Elias disse a Eliseu: "Fique aqui, pois o Senhor me mandou ir a Jericó".

Mas Eliseu respondeu novamente: "Tão certo como vive o Senhor, e tão certo como a sua própria vida, não o deixarei". E foram juntos a Jericó.

5 O grupo de profetas de Jericó foi ao encontro de Eliseu e lhe perguntou: "Você sabe que o Senhor levará seu mestre hoje?".

"Sim, eu sei", respondeu Eliseu. "Mas não falem sobre isso."

6 Então Elias disse a Eliseu: "Fique aqui, pois o Senhor me mandou ir ao rio Jordão".

Mais uma vez, porém, Eliseu respondeu: "Tão certo como vive o Senhor, e tão certo como a sua própria vida, não o deixarei". E seguiram juntos pelo caminho.

7 Cinquenta homens do grupo de profetas também foram e observaram de longe quando Elias e Eliseu pararam junto ao rio Jordão. 8 Elias dobrou seu manto e bateu com ele nas águas. O rio se abriu, e os dois atravessaram em terra seca.

9 Quando chegaram à outra margem, Elias disse a Eliseu: "Diga-me, o que posso fazer por você antes de ser levado embora?".

Eliseu respondeu: "Peço-lhe que eu receba uma porção dobrada do seu espírito e me torne seu sucessor".

10 Elias respondeu: "O que você pediu é uma tarefa difícil, mas, se me vir quando eu for separado de você, receberá o que pediu; caso contrário, não será atendido".

11 De repente, enquanto caminhavam e conversavam, surgiu uma carruagem de fogo, puxada por cavalos de fogo. Passou entre os dois e os separou, e Elias foi levado para o céu num redemoinho. 12 Eliseu viu isso e gritou: "Meu pai, meu pai! Você era como os carros de guerra de Israel e seus cavaleiros!". E, quando ele sumiu de vista, Eliseu rasgou as roupas ao meio.

13 Em seguida, pegou o manto de Elias, que tinha caído, e voltou à margem do Jordão. 14 Bateu nas águas com o manto e gritou: "Onde está o Senhor, o Deus de Elias?". Então o rio se dividiu, e Eliseu o atravessou.

15 Quando os membros do grupo de profetas de Jericó viram o que havia acontecido, exclamaram: "O espírito de Elias repousa sobre Eliseu!". Então foram encontrar-se com Eliseu e se curvaram com o rosto no chão diante dele. 16 Disseram: "Nós, seus servos, temos cinquenta homens corajosos que podem procurar seu mestre no deserto. Talvez o Espírito do Senhor o tenha deixado em algum monte ou em algum vale".

"Não enviem ninguém", disse Eliseu. 17 Mas insistiram tanto que, por fim, constrangido, ele consentiu: "Está bem, enviem os homens". Os cinquenta homens procuraram por três dias, mas não encontraram Elias. 18 Eliseu ainda estava em Jericó quando eles voltaram, e disse: "Não lhes falei que não fossem?".

19 Certo dia, alguns moradores de Jericó disseram a Eliseu: "Temos um problema, meu senhor. A cidade está situada numa boa região, como o senhor pode ver. Contudo, a água não é boa, e a terra é improdutiva".

20 Eliseu disse: "Tragam-me uma tigela nova cheia de sal", e fizeram o que ele pediu. 21 Eliseu foi à nascente que abastecia a cidade com água e jogou ali o sal. Disse ele: "Assim diz o Senhor: ‘Purifiquei esta água. Ela não causará mais morte nem tornará a terra improdutiva’". 22 E, desde então, a água permanece pura, conforme a palavra de Eliseu.

23 Eliseu saiu dali e foi a Betel. Enquanto subia pelo caminho, um grupo de adolescentes da cidade começou a zombar dele. "Vá embora, careca! Vá embora, careca!", gritavam. 24 Eliseu se voltou para trás, olhou para eles e os amaldiçoou em nome do Senhor. Então duas ursas saíram do bosque e despedaçaram 42 adolescentes. 25 Dali Eliseu foi para o monte Carmelo e, por fim, voltou a Samaria.

1 RAB İlyası kasırgayla göklere çıkarmadan önce, İlyas ile Elişa Gilgaldan ayrılıp yola çıkmışlardı.2 İlyas Elişaya, ‹‹Lütfen sen burada kal, çünkü RAB beni Beytele gönderdi›› dedi. Elişa, ‹‹Yaşayan RABbin adıyla başın üzerine ant içerim ki, senden ayrılmam›› diye karşılık verdi. Böylece Beytele birlikte gittiler.3 Beyteldeki peygamber topluluğu Elişanın yanına geldi. ‹‹RAB bugün efendini senin başından alacak, biliyor musun?›› diye ona sordular. Elişa, ‹‹Evet, biliyorum, konuşmayın!›› diye karşılık verdi.4 İlyas, ‹‹Elişa, lütfen burada kal, çünkü RAB beni Erihaya gönderdi›› dedi. Elişa, ‹‹Yaşayan RABbin adıyla başın üzerine ant içerim ki, senden ayrılmam›› diye karşılık verdi. Böylece birlikte Erihaya gittiler.5 Erihadaki peygamber topluluğu Elişanın yanına geldi. ‹‹RAB efendini bugün senin başından alacak, biliyor musun?›› diye ona sordular. Elişa, ‹‹Evet, biliyorum, konuşmayın›› diye karşılık verdi.6 Sonra İlyas, ‹‹Lütfen, burada kal, çünkü RAB beni Şeria Irmağı kıyısına gönderdi›› dedi. Elişa, ‹‹Yaşayan RABbin adıyla başın üzerine ant içerim ki, senden ayrılmam›› diye karşılık verdi. Böylece ikisi birlikte yollarına devam etti.7 Elli peygamber de onları Şeria Irmağına kadar izledi. İlyas ile Elişa Şeria Irmağının kıyısında durdular. Peygamberler de biraz ötede, onların karşısında durdu.8 İlyas cüppesini dürüp sulara vurunca, sular ikiye ayrıldı. Elişa ile İlyas kuru toprağın üzerinden yürüyerek karşıya geçtiler.9 Karşı yakaya geçtikten sonra İlyas Elişaya, ‹‹Söyle, yanından alınmadan önce senin için ne yapabilirim?›› dedi. Elişa, ‹‹İzin ver, senin ruhundan iki pay miras alayım›› diye karşılık verdi. (bkz. Yas.21:17).10 İlyas, ‹‹Zor bir şey istedin›› dedi, ‹‹Eğer yanından alındığımı görürsen olur, yoksa olmaz.››11 Onlar yürüyüp konuşurlarken, ansızın ateşten bir atlı araba göründü, onları birbirinden ayırdı. İlyas kasırgayla göklere alındı.12 Olanları gören Elişa şöyle bağırdı: ‹‹Baba, baba, İsrailin arabası ve atlıları!›› İlyası bir daha göremedi. Giysilerini yırtıp paramparça etti.13 Sonra İlyasın üzerinden düşen cüppeyi alıp geri döndü ve Şeria Irmağının kıyısında durdu.14 İlyasın üzerinden düşen cüppeyi sulara vurarak, ‹‹İlyasın Tanrısı RAB nerede?›› diye seslendi. Cüppeyi sulara vurunca ırmak ikiye ayrıldı, Elişa karşı yakaya geçti.15 Erihalı peygamberler karşıdan Elişayı görünce, ‹‹İlyasın ruhu Elişanın üzerinde!›› dediler. Sonra onu karşılamaya giderek önünde yere kapandılar.16 ‹‹Yanımızda elli güçlü adam var›› dediler, ‹‹İzin ver, gidip efendini arayalım. Belki RABbin Ruhu onu dağların ya da vadilerin birine atmıştır.›› Elişa, ‹‹Hayır, onları göndermeyin›› dedi.17 Ama o kadar direttiler ki, sonunda Elişa dayanamadı, ‹‹Peki, gönderin›› dedi. Elli adam gidip üç gün İlyası aradılarsa da bulamadılar.18 Sonra Erihaya, Elişanın yanına döndüler. Elişa onlara, ‹‹Ben size gitmeyin demedim mi?›› dedi.19 Erihalılar Elişaya, ‹‹Efendimiz, gördüğün gibi bu kentin yeri iyi ama suyu kötü, toprağı da verimsiz›› dediler.20 Elişa, ‹‹Yeni bir kabın içine tuz koyup bana getirin›› dedi. Kap getirilince,21 Elişa suyun kaynağına çıktı, tuzu suya atıp şöyle dedi: ‹‹RAB diyor ki, ‹Bu suyu paklıyorum, artık onda ölüm ve verimsizlik olmayacak.› ››22 Elişanın söylediği gibi, su bugüne dek temiz kaldı.23 Elişa oradan ayrılıp Beytele giderken kentin küçük çocukları yola döküldüler. ‹‹Defol, defol, kel kafalı!›› diyerek onunla alay ettiler.24 Elişa arkasına dönüp çocuklara baktı ve RABbin adıyla onları lanetledi. Bunun üzerine ormandan çıkan iki dişi ayı çocuklardan kırk ikisini parçaladı.25 Elişa oradan Karmel Dağı'na gitti, sonra Samiriye'ye döndü.