1 Depois disso, vi outro anjo descer do céu com grande autoridade, e a terra se iluminou com seu esplendor. 2 Ele deu um forte grito:

"Caiu a Babilônia! A grande cidade caiu!

Tornou-se habitação de demônios,

esconderijo de todo espírito impuro,

covil de toda ave impura

e de todo animal impuro e detestável.

3 Porque todas as nações caíram por causa

do vinho da fúria de sua imoralidade.

Os reis da terra

cometeram adultério com ela.

Por ela tanto desejar luxo extravagante,

os comerciantes da terra enriqueceram".

4 Então ouvi outra voz do céu, que disse:

"Saiam dela, meu povo!

Não participem de seus pecados,

ou serão castigados com ela.

5 Pois os pecados dela se amontoaram até o céu,

e Deus se lembrou de seus atos perversos.

6 Façam com ela o que ela tem feito;

deem-lhe em dobro o castigo por seus atos.

Ela preparou um cálice de terror para os outros,

por isso preparem-lhe uma porção dobrada.

7 Glorificou a si mesma e viveu em luxo,

agora retribuam com igual quantidade de tormento e tristeza.

Ela se vangloriou em seu coração:

‘Sou rainha em meu trono.

Não sou uma viúva desamparada,

e não tenho motivo para me lamentar’.

8 Por isso, estas pragas a alcançarão num só dia:

morte, pranto e fome.

O fogo a consumirá por completo,

pois o Senhor Deus, que a julga, é poderoso".

9 Os reis da terra que cometeram adultério com ela e desfrutaram seu luxo lamentarão por ela quando virem subir a fumaça de seus restos carbonizados. 10 Ficarão de longe, aterrorizados com seu tormento, e clamarão:

"Que terrível, que terrível,

ó Babilônia, grande cidade!

Num só instante, o julgamento

caiu sobre você!".

11 Os comerciantes da terra chorarão e lamentarão por ela, pois não restou ninguém para comprar suas mercadorias. 12 Ela comprava grandes quantidades de ouro, prata, joias e pérolas; linho fino, púrpura, seda e tecido vermelho; produtos feitos de perfumada madeira de cedro, de marfim e de madeira preciosa; bronze, ferro e mármore. 13 Também comprava canela, especiarias, incenso, mirra, bálsamo, vinho, azeite de oliva, farinha fina, trigo, gado, ovelhas, cavalos, carroças, escravos e vidas humanas.

14 "Acabaram as coisas extravagantes

de que você tanto gostava", dizem eles.

"Todo o seu luxo e esplendor se foram para sempre,

e nunca mais serão seus."

15 Os comerciantes que enriqueceram vendendo-lhe essas coisas ficarão de longe, aterrorizados com seu tormento. Chorarão e clamarão:

16 "Que terrível, que terrível para essa grande cidade!

Ela se vestia da mais fina púrpura e de linho vermelho,

adornada com ouro, pedras preciosas e pérolas!

17 Num só instante,

toda a sua riqueza se foi!".

E todos os capitães dos navios mercantes, e também seus passageiros, marinheiros e tripulantes, ficarão de longe. 18 Quando virem subir a fumaça, gritarão e dirão: "Onde há outra cidade tão grande como essa?". 19 Chorarão, jogarão pó sobre a cabeça e clamarão:

"Que terrível, que terrível para essa grande cidade!

Os donos dos navios se enriqueceram,

transportando pelos mares sua imensa riqueza.

Num só instante, tudo se foi!".

20 Alegrem-se com o destino dela, ó céus,

ó povo santo, apóstolos e profetas!

Porque finalmente Deus a julgou,

por causa de vocês.

21 Então um anjo poderoso levantou uma pedra enorme, do tamanho de uma grande pedra de moinho, a lançou no mar e gritou:

"Assim, Babilônia, a grande cidade,

será derrubada com violência

e nunca mais será encontrada!

22 Nunca mais se ouvirá em seu meio

o som de harpas, cantores, flautas e trombetas.

Nunca mais se achará em seu meio

qualquer artífice em algum ofício.

Nunca mais se ouvirá em seu meio

o som do moinho.

23 Nunca mais brilhará em seu meio

a luz da lâmpada.

Nunca mais se ouvirão em seu meio

as vozes alegres de noivas e noivos.

Pois seus comerciantes eram os poderosos do mundo,

e suas feitiçarias enganavam nações.

24 Em suas ruas corria o sangue de profetas e do povo santo,

e o sangue dos que no mundo inteiro foram mortos".

1 Paskui aš išvydau kitą angelą, nužengiantį iš dangaus ir turintį didžią valdžią. Žemė nušvito nuo jo šlovės.2 O jis šaukė galingai, stipriu balsu: "Krito, krito didžioji Babelė! Ji pavirto demonų buveine, visų netyrųjų dvasių pastoge, visų nešvarių ir nekenčiamų paukščių narvu.3 Nuo jos ištvirkimo įniršio vyno buvo girtos visos tautos; žemės karaliai su ja ištvirkavo, o žemės pirkliai pralobo iš jos nežabotos prabangos".4 Ir aš išgirdau iš dangaus kitą balsą, skelbiantį: "Išeikite iš jos, mano žmonės, kad nedalyvautumėte jos nuodėmėse ir nepatirtumėte jos negandų!5 Nes jos nuodėmės pasiekė dangų, ir Dievas prisiminė jos piktadarystes.6 Atmokėkite jai, kaip ji jums atlygino, ir atiduokite dvigubai pagal jos darbus. Dvigubai sumaišykite taurę, kurią ji jums maišė.7 Kiek ji puikavo ir lėbavo, tiek jai paruoškite kentėjimų ir nuliūdimo, nes ji savo širdyje kalba: ‘Aš sėdžiu kaip karalienė, nesu našlė ir liūdesio nematysiu’.8 Todėl vieną dieną ją apniks negandos: mirtis, gedulas, badas, ir ji bus sudeginta ugnyje, nes galingas yra Viešpats Dievas, kuris nuteisė ją.9 Jos verks ir raudos žemės karaliai, kurie su ja ištvirkavo bei lėbavo, kai pamatys jos gaisro dūmus.10 Jie stovės iš tolo ir, jos kankinimų išgąsdinti, sakys: ‘Vargas, vargas, didysis mieste! Babele, galingasis mieste, per vieną valandą įvyko tavo teismas!’11 Žemės pirkliai verks ir gedės jos, nes niekas jau nebepirks jų atplukdytų prekių:12 aukso, sidabro, brangakmenių, perlų, švelnios drobės, purpuro, šilko, škarlato, jokios kvapios medienos, jokių dramblio kaulo dirbinių, jokių brangmedžio rakandų, nei vario, geležies, marmuro,13 cinamono, kvapių augalų, miros, smilkalų, vyno, aliejaus, smulkių miltų, kviečių, galvijų, avių, arklių, vežimų, žmonių kūnų ir sielų.14 Vaisiai, kurių taip geidė tavo siela, nutolo nuo tavęs; visas puošnumas ir spindesys tau pražuvo, ir niekad jų neberasi.15 Tų daiktų pirkliai, iš jos pralobę, stovės iš tolo, išsigandę jos kankinimų, verks, gedės16 ir sakys: ‘Vargas, vargas didžiajam miestui, vilkėjusiam ploniausia drobe, purpuru, škarlatu, išsipuošusiam auksu, brangakmeniais ir perlais.17 Per vieną valandą niekais virto šitokie turtai!’ Visi laivų vairininkai, visi pakrančių laivininkai, visi jūreiviai ir visi, kurie jūroje darbuojasi, iš tolo sustoję18 ir, stebėdami jos gaisro dūmus, šaukė: ‘Kas galėtų lygintis su didžiuoju miestu?!’19 Jie bėrė žemes ant galvų, šaukė, verkė ir aimanavo: ‘Vargas, vargas didžiajam miestui, iš kurio prabangos pralobo, kurie jūroje turėjo laivų. Per vieną valandą jis virto dykyne!’20 Džiūgauk dėl jo, dangau, ir jūs, šventieji, ir apaštalai, ir pranašai, nes dėl jūsų Dievas nubaudė jį teismu!"21 Tuomet vienas galingas angelas iškėlė akmenį, tarsi didelį girnakmenį, ir sviedė jį į jūrą, sakydamas: "Tokiu smarkumu bus nublokštas didysis Babelės miestas, ir jo nebebus galima rasti.22 Nebesigirdės daugiau tavyje arfininkų, giesmininkų, vamzdininkų, trimitininkų balsų. Niekas neberas tavyje nė vieno jokio meno kūrėjo, ir nebesigirdės tavyje malūno dūzgimo.23 Tavyje nebešvies žiburio spindulys, niekas nebegirdės jaunikio ir nuotakos balso. Nes tavo pirkliai buvo tapę žemės didžiūnais, nes tavo burtais buvo suvedžiotos visos tautos24 ir tavyje buvo rastas pranašų ir šventųjų ir visų žemėje nužudytųjų kraujas".