مزامیر 131

سرود زائران به هنگام بالا رفتن به اورشلیم. مزمور داوود.

1 ای خداوند، من از خودبینی و تکبر دست کشیده‌ام؛ از آنچه بزرگتر و بلندتر از عقل من است خود را دور نگه داشته‌ام. 2 جان مضطرب خود را آرام ساخته‌ام. اینک، دل من، همچون کودکی که در آغوش مادر آرمیده، آرام و بی‌تشویش است.

3 ای اسرائیل، بر خداوند امیدوار باش، از حال تا ابد!