1 จงทำตามอย่างข้าพเจ้าเหมือนที่ข้าพเจ้าทำตามอย่างพระคริสต์
2 ข้าพเจ้าขอชมเชยพวกท่านที่ระลึกถึงข้าพเจ้าในทุกเรื่องและยึดถือธรรมเนียมปฏิบัติต่างๆ ที่ได้ให้ไว้แก่ท่าน 3 แต่ขอให้ท่านตระหนักว่าพระคริสต์เป็นศีรษะของชายทุกคน และชายเป็นศีรษะของหญิง11:3 หรือ และชายเป็นศีรษะของภรรยา และพระเจ้าเป็นศีรษะของพระคริสต์ 4 ชายทุกคนที่อธิษฐานหรือเผยพระวจนะโดยมีผ้าคลุมศีรษะอยู่ ก็สร้างความอัปยศแก่ศีรษะของเขา 5 และหญิงทุกคนที่อธิษฐานหรือเผยพระวจนะโดยไม่มีผ้าคลุมศีรษะ ก็สร้างความอัปยศแก่ศีรษะของเธอเหมือนว่าเธอได้โกนผมแล้ว 6 ถ้าผู้หญิงไม่คลุมศีรษะ เธอก็น่าจะตัดผมเสีย แต่ถ้าการตัดผมหรือโกนผมเป็นเรื่องน่าอับอายสำหรับผู้หญิง เธอก็ควรคลุมศีรษะ
7 ผู้ชายไม่ควรคลุมศีรษะ11:4-7 หรือ4 ชายทุกคนที่อธิษฐานหรือเผยพระวจนะโดยไว้ผมยาวก็สร้างความอัปยศแก่ศีรษะของเขา 5 และหญิงทุกคนที่อธิษฐานหรือเผยพระวจนะโดยไม่มีผ้าคลุมศีรษะก็สร้างความอัปยศแก่ศีรษะของเธอเหมือนกับว่าเธอได้ตัดผมแล้ว 6ถ้าหากผู้หญิงไม่คลุมศีรษะ ก็ปล่อยให้เธอไว้ผมสั้น แต่เนื่องจากการไว้ผมสั้นหรือโกนผมเป็นเรื่องน่าอับอายสำหรับผู้หญิง ดังนั้นเธอจึงควรกลับมาไว้ผมยาว 7ผู้ชายไม่สมควรไว้ผมยาว เพราะเขาคือภาพสะท้อนและศักดิ์ศรีของพระเจ้า แต่ผู้หญิงคือศักดิ์ศรีของผู้ชาย 8 เพราะผู้ชายไม่ได้มาจากผู้หญิง แต่ผู้หญิงมาจากผู้ชาย 9 และผู้ชายไม่ได้ถูกสร้างขึ้นสำหรับผู้หญิง แต่ผู้หญิงถูกสร้างขึ้นสำหรับผู้ชาย 10 ด้วยเหตุผลนี้ผู้หญิงจึงควรมีสิทธิอำนาจเหนือศีรษะของเธอ11:10 หรือ ควรมีเครื่องหมายแห่งสิทธิอำนาจบนศีรษะของเธอ เพราะพวกทูตสวรรค์ 11 อย่างไรก็ตาม ในองค์พระผู้เป็นเจ้า ผู้หญิงดำรงอยู่ไม่ได้โดยปราศจากผู้ชายและผู้ชายก็ดำรงอยู่ไม่ได้โดยปราศจากผู้หญิง 12 เพราะว่าผู้หญิงมาจากผู้ชายและผู้ชายเกิดมาจากผู้หญิง แต่ทุกสิ่งมาจากพระเจ้า
13 พวกท่านจงตัดสินเอาเองเถิดว่า ควรหรือไม่ที่ผู้หญิงจะอธิษฐานต่อพระเจ้าโดยไม่คลุมศีรษะ 14 ธรรมชาติไม่สอนหรือว่าผู้ชายที่ไว้ผมยาวก็น่าละอาย 15 แต่ถ้าผู้หญิงไว้ผมยาวก็สมศักดิ์ศรี เพราะผมยาวมีไว้คลุมศีรษะ 16 ใครจะโต้แย้งเรื่องนี้ เรากับคริสตจักรของพระเจ้าไม่มีข้อปฏิบัตินอกเหนือจากนี้
17 ในข้อปฏิบัติต่อไปนี้ ข้าพเจ้าไม่อาจชมเชยพวกท่าน เพราะการประชุมของพวกท่านมีผลเสียมากกว่าผลดี 18 ประการแรกข้าพเจ้าได้ยินว่าเมื่อพวกท่านประชุมกันในฐานะคริสตจักร มีการแตกแยกกันในหมู่พวกท่าน และข้าพเจ้าเชื่อว่ามีมูลความจริงอยู่บ้าง 19 ไม่สงสัยเลยว่าต้องมีความแตกต่างในพวกท่าน เพื่อจะทำให้เห็นชัดว่าใครคือฝ่ายที่พระเจ้าเห็นชอบด้วย 20 เมื่อพวกท่านมาประชุมกัน ท่านไม่ได้ร่วมในการกินอาหารมื้อสุดท้ายขององค์พระผู้เป็นเจ้า 21 เพราะบางคนกินอาหารของตัวเองก่อน กลายเป็นว่าคนหนึ่งยังหิว ส่วนอีกคนเมามายไปแล้ว 22 พวกท่านไม่มีบ้านให้นั่งกินดื่มหรืออย่างไร หรือว่าพวกท่านลบหลู่คริสตจักรของพระเจ้า ด้วยการทำให้คนที่ขัดสนอับอาย ข้าพเจ้าจะพูดอะไรกับพวกท่านดี จะให้ชมเชยเรื่องนี้หรือ ไม่อย่างแน่นอน!
23 เพราะสิ่งที่ข้าพเจ้าให้ไว้แก่พวกท่านนั้น ข้าพเจ้ารับมาจากองค์พระผู้เป็นเจ้า คือในคืนที่พระเยซูองค์พระผู้เป็นเจ้าถูกทรยศนั้น พระองค์หยิบขนมปัง 24 เมื่อขอบคุณพระเจ้าแล้ว พระองค์หักขนมปังและพูดว่า "นี่คือกายของเราซึ่งให้แก่ท่าน จงทำอย่างนี้เพื่อเป็นการระลึกถึงเรา" 25 หลังจากกินอาหารมื้อนั้นแล้ว พระองค์กระทำอย่างเดียวกัน คือหยิบถ้วยขึ้นและพูดว่า "ถ้วยนี้คือพันธสัญญาใหม่ด้วยโลหิตของเรา เมื่อใดที่พวกท่านดื่ม จงดื่มเพื่อเป็นการระลึกถึงเรา" 26 เพราะเมื่อใดก็ตามที่พวกท่านกินขนมปังนี้และดื่มจากถ้วยนี้ ท่านก็ประกาศการตายขององค์พระผู้เป็นเจ้าจนกว่าพระองค์จะมา
27 ดังนั้นใครก็ตามที่กินขนมปังหรือดื่มจากถ้วยขององค์พระผู้เป็นเจ้าอย่างไม่สมควร ก็ได้ทำผิดบาปต่อร่างกายและโลหิตขององค์พระผู้เป็นเจ้า 28 ทุกคนควรตรวจสอบตนเองก่อนกินขนมปังและดื่มจากถ้วยนี้ 29 เพราะคนที่กินและดื่ม โดยไม่ตระหนักถึงร่างกายของพระคริสต์ ก็กินและดื่มเพื่อให้ตนเองถูกพิพากษาลงโทษ 30 นี่คือสาเหตุที่พวกท่านหลายคนอ่อนแอและเจ็บป่วย บางคนก็ล่วงหลับไป 31 แต่ถ้าเราวินิจฉัยตนเอง เราก็จะไม่ต้องตกอยู่ในการพิพากษา 32 เมื่อองค์พระผู้เป็นเจ้าพิพากษาลงโทษเราเช่นนี้ พระองค์กำลังสร้างวินัยให้เรา เพื่อเราจะไม่ต้องรับโทษร่วมกับโลก
33 ดังนั้นพี่น้องทั้งหลาย เมื่อพวกท่านมาประชุมกันเพื่อกินอาหาร ก็ควรรอพร้อมกัน 34 ถ้าใครหิวก็ควรกินรองท้องมาจากที่บ้านก่อน เพื่อว่าเวลามาประชุมกันจะได้ไม่จบลงด้วยการพิพากษาลงโทษ
และเมื่อข้าพเจ้ามา ข้าพเจ้าจะให้ข้อแนะนำอื่นๆ
/images/a/Tcg2NiV7ce24OT6kCIQGR)
/images/a/qHG3xNP8jqR-HqIiucz0L)