1 เจ้า​จง​ระลึก​ถึง​พระ​ผู้​สร้าง​ของ​เจ้า

ตลอด​วัน​เวลา​ที่​เจ้า​ยัง​เยาว์​วัย

ก่อน​ยาม​ทุกข์​ลำเค็ญ​จะ​มาถึง

และ​ปี​เดือน​เหล่า​นั้น​ใกล้​เข้า​มา เมื่อ​เจ้า​จะ​พูด​ว่า

"ฉัน​ไม่​เห็น​ชื่นชม​อะไร​ใน​ชีวิต"

2 ก่อน​ดวง​อาทิตย์​และ​แสง​สว่าง

ดวง​จันทร์​และ​ดวง​ดาว​จะ​มืดมัว​ลง

ก่อน​เมฆ​จะ​หวน​กลับ​มา​ภายหลัง​ฝน

3 เมื่อ​คน​เฝ้า​เรือน​ตัว​สั่น

และ​ชาย​ฉกรรจ์​ค้อม​ตัว​ลง

เมื่อ​คน​โม่​แป้ง​หยุด​โม่​เพราะ​เหลือ​อยู่​ไม่​กี่​คน

และ​บรรดา​ผู้​ที่​มอง​ผ่าน​หน้าต่าง​เริ่ม​มอง​เห็น​ไม่​ชัด

4 เมื่อ​ประตู​ที่​เปิด​สู่​ถนน​นั้น​ถูก​ปิด​ไป

และ​เสียง​โม่​เบา​ลง

เมื่อ​คน​เรา​ตื่น​ขึ้น​ยาม​แว่ว​เสียง​นก​ร้อง

แต่​เสียง​เพลง​ทั้งปวง​ของ​พวก​มัน​ก็​แผ่ว​ลง

5 เมื่อ​คน​เรา​กลัว​ความ​สูง

และ​กลัว​ภัย​อันตราย​ใน​ท้องถนน

เมื่อ​ต้น​อัลมอนด์​ผลิ​ดอก

ตั๊กแตน​ลาก​ขา​เดิน​ไป

และ​ความ​ปรารถนา​ไม่​ถูก​ปลุกเร้า​อีก​ต่อไป

เมื่อ​นั้น​มนุษย์​ก็​ไป​สู่​บ้าน​นิรันดร์​ของ​ตน

และ​คน​ไว้ทุกข์​เดิน​ไป​ตาม​ถนน

6 จง​ระลึก​ถึง​พระองค์ ก่อน​ที่​สาย​เงิน​จะ​ขาด​ผึง

หรือ​ชาม​ทองคำ​จะ​แตก

ก่อน​ที่​คนโท​จะ​แหลก​ละเอียด​ที่​น้ำพุ

หรือ​ล้อ​หัก​เสีย​ที่​บ่อ​น้ำ

7 เมื่อ​นั้น​ธุลีดิน​จะ​กลับ​คืน​สู่​แผ่นดิน​ที่​มัน​จาก​มา

และ​จิตวิญญาณ​กลับ​คืน​สู่​พระเจ้า​ผู้​ประทาน​ให้

8 ปัญญาจารย์*กล่าว​ว่า "อนิจจัง! อนิจจัง!

ทุก​สิ่ง​ล้วน​อนิจจัง!"

9 ปัญญาจารย์​นั้น​ไม่​เพียง​แต่​เฉลียว​ฉลาด แต่​ยัง​ถ่ายทอด​ความ​รู้​ให้​แก่​ประชาชน​อีก​ด้วย เขา​ใคร่ครวญ ค้นคว้า และ​รวบรวม​สุภาษิต​ต่าง​ๆ ไว้​ให้​เป็น​ระบบ 10 เขา​เสาะหา​ถ้อยคำ​ที่​เหมาะเจาะ สิ่ง​ที่​เขา​เขียน​นั้น​เที่ยง​ตรง​และ​เป็น​จริง

11 วาจา​ของ​ปราชญ์​เหมือน​ประตัก ประมวล​ถ้อยคำ​ของ​เขา​เหมือน​ตะปู​ที่​ตรึง​แน่น ซึ่ง​พระ​ผู้​เลี้ยง​มอบ​ให้ 12 ลูก​เอ๋ย จง​ระวัง​สิ่ง​ที่​ต่อ​เติม​เสริม​แต่ง​ไป​กว่า​นั้น

จะ​ทำ​หนังสือ​มาก​ๆ ก็​ไม่​มี​จบ​สิ้น​และ​เรียน​มาก​ก็​เหนื่อย​กาย

13 บัดนี้​ก็​ได้​ฟัง​กัน​มา​หมดสิ้น​แล้ว

บท​สรุป​ก็​คือ

จง​ยำเกรง​พระเจ้า​และ​รักษา​พระ​บัญญัติ​ของ​พระองค์

เพราะ​นี่​เป็น​หน้าที่​ทั้งหมด​ของ​มนุษย์

14 เพราะ​พระเจ้า​จะ​ทรง​พิพากษา​การ​กระทำ​ทุก​อย่าง

รวม​ถึง​ทุก​สิ่ง​ที่​ปกปิด​ไว้

ไม่ว่า​ดี​หรือ​ชั่ว