1 ข้าพเจ้าจึงได้พิเคราะห์สิ่งทั้งหมดนี้ และสรุปว่า ทั้งคนชอบธรรมและคนฉลาด และการกระทำของพวกเขาล้วนอยู่ในมือของพระเจ้า แต่ไม่มีใครรู้ว่าความรักหรือความเกลียดรอคอยพวกเขาอยู่ 2 ทุกคนมีจุดหมายปลายทางเดียวกัน ไม่ว่าคนชอบธรรมหรือคนชั่ว คนดีหรือคนเลว คนไม่เป็นมลทินหรือคนเป็นมลทิน คนถวายเครื่องบูชาหรือคนไม่ถวาย
สิ่งที่เกิดขึ้นกับคนดีฉันใด
ก็เกิดขึ้นกับคนบาปฉันนั้น
สิ่งที่เกิดขึ้นกับคนที่กล่าวคำสาบานฉันใด
ก็เกิดขึ้นกับคนที่กลัวจะสาบานฉันนั้น
3 นี่เป็นสิ่งเลวร้ายในทุกสิ่งที่เกิดขึ้นภายใต้ดวงอาทิตย์ คือทุกคนมีปลายทางเดียวกัน ยิ่งกว่านั้น จิตใจของผู้คนเต็มไปด้วยความชั่วร้ายและบ้าคลั่งตลอดชีวิต และจากนั้น พวกเขาก็ตายตามคนอื่นไป 4 มีความหวังสำหรับคนเป็นเท่านั้น แม้แต่สุนัขเป็นๆ ก็ยังดีกว่าราชสีห์ที่ตายแล้ว!
5 เพราะคนเป็นรู้ว่าตนจะต้องตาย
แต่คนตายไม่รู้อะไรเลย
ไม่มีรางวัลต่อไป
แม้แต่ชื่อของเขาก็ถูกลืม
6 ความรัก ความเกลียด และความอิจฉาของเขา
ล้วนผ่านพ้นไปนานแสนนาน
และเขาไม่มีส่วนร่วมกับสิ่งใดๆ
ที่เกิดขึ้นภายใต้ดวงอาทิตย์อีกต่อไป
7 ฉะนั้นไปเถิด ไปกินอาหารของท่านอย่างยินดี และดื่มเหล้าองุ่นของท่านด้วยใจเปรมปรีดิ์ เพราะพระเจ้าอนุญาตสิ่งที่ท่านทำแล้ว 8 จงสวมเสื้อผ้าสีขาวเสมอ และชโลมศีรษะด้วยน้ำมัน 9 จงมีความสุขกับภรรยาที่ท่านรัก ตลอดวันแห่งชีวิตอันอนิจจัง ซึ่งพระเจ้าให้แก่ท่านภายใต้ดวงอาทิตย์ เพราะนี่คือส่วนในชีวิตของท่าน และในการงานตรากตรำภายใต้ดวงอาทิตย์ 10 มือของท่านหยิบจับอะไร ก็จงทำอย่างเต็มกำลัง เพราะในแดนคนตายที่ท่านกำลังจะไปนั้น ไม่มีการทำงานหรือการวางแผน ไม่มีความรู้หรือสติปัญญา
11 ข้าพเจ้าเห็นสิ่งอื่นอีกภายใต้ดวงอาทิตย์คือ
คนว่องไวไม่ชนะการวิ่งแข่งเสมอไป
คนเข้มแข็งไม่ชนะศึกเสมอไป
หรือใช่ว่าคนฉลาดจะได้อาหาร
ใช่ว่าคนปราดเปรื่องจะได้ทรัพย์สมบัติ
และใช่ว่าผู้รู้จะได้รับความโปรดปราน
แต่เวลาและโอกาสมาถึงพวกเขาทุกคน
12 ยิ่งกว่านั้นไม่มีใครรู้ว่าเวลาของตนจะมาถึงเมื่อไหร่
เหมือนปลาติดอยู่ในอวนอันโหดร้าย
หรือนกติดบ่วง
ผู้คนก็ติดกับดักช่วงเวลาแห่งความชั่วร้าย
ที่ตกใส่เขาโดยไม่คาดคิด
13 และภายใต้ดวงอาทิตย์ ข้าพเจ้าเห็นแบบอย่างของสติปัญญาซึ่งข้าพเจ้าประทับใจมาก 14 มีเมืองเล็กๆ แห่งหนึ่งซึ่งมีคนอาศัยอยู่เพียงหยิบมือเดียว และกษัตริย์อำนาจองค์หนึ่งเข้ามาโจมตี และสร้างกำแพงมหึมาล้อมรอบเมืองไว้ 15 ในเมืองนั้นมีชายยากจนคนหนึ่งแต่ฉลาด เขาช่วยเมืองนั้นไว้ด้วยสติปัญญา แต่ไม่มีใครระลึกถึงชายยากจนคนนั้น 16 ข้าพเจ้าจึงกล่าวว่า "สติปัญญาดีกว่าพละกำลัง" แต่สติปัญญาของชายยากจนก็โดนดูหมิ่น ทั้งคำพูดก็ไม่มีใครรับฟัง
17 ถ้อยคำแผ่วเบาของคนฉลาดน่าฟัง
ยิ่งกว่าเสียงตะโกนของผู้นำในหมู่คนโง่
18 สติปัญญาเหนือกว่าอาวุธสงคราม
แต่คนบาปคนเดียวทำลายคนดีมากมาย