อุปมาเรื่องบุตรที่หลงหาย
11 พระเยซูพูดต่อไปว่า "ชายคนหนึ่งมีลูกชายสองคน 12 ลูกคนเล็กพูดกับพ่อว่า ‘ขอแบ่งที่ดินส่วนของลูกให้ด้วย’ ดังนั้นพ่อจึงแบ่งทรัพย์สมบัติให้กับลูกทั้งสองคน
13 ต่อมาไม่นาน ลูกชายคนเล็กก็รวบรวมสมบัติทั้งหมดของตนแล้วเดินทางไปเมืองไกล ผลาญเงินและใช้ชีวิตเสเพล 14 พอเขาหมดตัว ก็เกิดการกันดารอาหารอย่างหนักทั่วดินแดนนั้น และเขาเริ่มขัดสน 15 เขาจึงไปรับจ้างชาวเมืองคนหนึ่งซึ่งใช้เขาออกไปเลี้ยงหมูในทุ่งนา 16 เขาหิวมากจนอยากจะกินฝักถั่วคารอบ15:16 พืชท้องถิ่นในแถบเมดิเตอร์เรเนียนใช้เป็นอาหารสัตว์ที่หมูกิน แต่ก็ไม่มีใครให้อะไรเขากินเลย
17 เมื่อคิดได้ก็พูดว่า ‘ลูกจ้างหลายคนของพ่อมีอาหารเหลือเฟือ แต่นี่ฉันกำลังจะอดตาย 18 ฉันจะกลับไปหาพ่อและพูดกับท่านว่า พ่อ ลูกทำบาปต่อสวรรค์และต่อท่าน 19 ไม่คู่ควรจะได้ชื่อว่าเป็นลูกของท่านอีก ให้ลูกเป็นเหมือนลูกจ้างคนหนึ่งของท่านเถิด’ 20 ดังนั้นเขาจึงลุกขึ้นกลับไปหาพ่อของตน
แต่ขณะที่เขายังอยู่แต่ไกล พ่อมองเห็นและสงสารจับใจจึงวิ่งไปหาลูกชาย สวมกอดและจูบเขา
21 ลูกจึงพูดกับพ่อว่า ‘พ่อ ลูกทำบาปต่อสวรรค์และต่อท่านด้วย ไม่คู่ควรจะได้ชื่อว่าเป็นลูกของท่านอีกต่อไป’
22 แต่พ่อสั่งคนรับใช้ว่า ‘เร็วเข้า! นำเสื้อผ้าที่ดีที่สุดมาใส่ให้เขา เอาแหวนสวมที่นิ้ว และรองเท้ามาสวมให้ด้วย 23 นำลูกวัวขุนมาฆ่าเลี้ยงฉลองกัน 24 เพราะลูกคนนี้ของเราตายไปแล้ว และกลับฟื้นขึ้นมาอีก เขาหายไปแล้วและได้พบกันอีก’ ดังนั้นพวกเขาจึงเริ่มฉลองกัน