1 Lauluista kaunein, Salomon laulu.2 Neito: Suudelkoon hän minua, antakoon suudelmiaan! Ihanampaa kuin viini on sinun rakkautesi,3 ihana on voiteittesi tuoksu! Sinun nimesikin tiukkuu parhainta öljyä, siksi neidot sinua rakastavat.4 Ota minua kädestä, juostaan! Vie minut taloosi, kuningas, vie minut huoneeseesi! Tule, iloitaan ja riemuitaan! Rakkautesi on ihanampaa kuin viini. Suotta eivät neidot sinua rakasta.5 Neito: Olen kyllä iholtani tumma, kuin Kedarin teltat, kuin Salomon telttakankaat, mutta, Jerusalemin tytöt, minä olen kaunis!6 Älkää siihen katsoko, että olen tumma, että olen päivän paahtama. Veljeni kiusasivat minua, panivat vartioimaan viinitarhojaan. Omaa tarhaani en ehtinyt hoitaa.7 Neito: Sinä jota rakastan, kerro, missä on laumasi laidun, minne viet lampaasi keskipäivän levolle. Muuten joudun peittämään kasvoni ja kulkemaan sinua etsimässä tovereittesi laumojen seassa.8 Muut: Ellet sitä tiedä, sinä naisista kaunein, seuraa lampaitten jälkiä, ohjaa karitsasi paimenten teltoille.9 Mies: Kuin faraon valjakon tamma olet silmissäni, kalleimpani.10 Ihanat ovat poskesi, helminauhojen peittämät, ihana on kaulasi ketjuineen!11 Muut: Kultaiset ketjut me sinulle teemme ja ketjuihin hopeiset helmet.12 Neito: Kuningas lepää ateriallaan, ja nardukseni levittää tuoksuaan.13 Kuin mirhakimppu rakkaani lepää rintojeni välissä,14 kuin hennakimppu, En-Gedin viinitarhoista poimittu.15 Mies: Miten kaunis oletkaan, kalleimpani! Miten kaunis on katseesi, kyyhkysilmä!16 Neito: Miten kaunis oletkaan, rakkaani, miten ihana olet! Miten vehreä on vuoteemme!17 Setripuut ovat talomme seininä, sypressit kattonamme.
1 Cântico dos cânticos, de Salomão.2 Beije-me ele com os beijos de sua boca; Pois melhor é o teu amor do que o vinho.3 Os teus perfumes têm um odor suave, O teu nome é como ungüento derramado, Por isso as donzelas te amam.4 Atrai-me tu; correremos após ti: O rei acaba de me introduzir nos seus aposentos; Nós nos alegraremos e regozijaremos em ti, Faremos menção do teu amor mais do que do vinho; É com razão que te amam.5 Trigueira sou, mas formosa, Ó filhas de Jerusalém, Como as tendas de Quedar, Como os pavilhões de Salomão.6 Não admireis de eu ser morena, Porque o sol me mudou a cor. Os filhos de minha mãe indignaram-se contra mim, Puseram-me por guarda das vinhas; A minha vinha, porém, não a guardei.7 Dize-me, ó tu, a quem a minha alma ama: Onde é que apascentas o teu rebanho, onde o fazes descansar ao meio dia: Pois por que, junto ao rebanho dos teus companheiros, Seria eu como a que se cobre de véu?8 Se não o sabes, ó tu, a mais bela das mulheres, Vai-te em seguimento das pisadas dos rebanhos, E apascenta os teus cabritos junto às tendas dos pastores.9 A um cavalo dos carros de Faraó Eu te comparo, ó amada minha.10 Formosas são as tuas faces entre as madeixas, O teu pescoço com os colares.11 Nós te faremos umas tranças de ouro Marchetadas de pontinhos de prata.12 Enquanto o rei estava sentado à sua mesa, Deu o meu nardo o seu cheiro.13 O meu amado é para mim como um saquitel de mirra, Que está posta entre os meus seios.14 O meu amado é para mim como um ramalhete da hena, Nas vinhas de En-Gedi.15 Como és formosa, amada minha, como és formosa! Os teus olhos são como pombas.16 Como és formoso, amado meu, como és amável! O nosso leito é de viçosa relva.17 As traves da nossa casa são cedros, E as tábuas do nosso teto são ciprestes.