1 αληθειαν λεγω εν χριστω ου ψευδομαι συμμαρτυρουσης μοι της συνειδησεως μου εν πνευματι αγιω2 οτι λυπη μοι εστιν μεγαλη και αδιαλειπτος οδυνη τη καρδια μου3 ηυχομην γαρ αυτος εγω αναθεμα ειναι απο του χριστου υπερ των αδελφων μου των συγγενων μου κατα σαρκα4 οιτινες εισιν ισραηλιται ων η υιοθεσια και η δοξα και αι διαθηκαι και η νομοθεσια και η λατρεια και αι επαγγελιαι5 ων οι πατερες και εξ ων ο χριστος το κατα σαρκα ο ων επι παντων θεος ευλογητος εις τους αιωνας αμην6 ουχ οιον δε οτι εκπεπτωκεν ο λογος του θεου ου γαρ παντες οι εξ ισραηλ ουτοι ισραηλ7 ουδ οτι εισιν σπερμα αβρααμ παντες τεκνα αλλ εν ισαακ κληθησεται σοι σπερμα8 τουτ εστιν ου τα τεκνα της σαρκος ταυτα τεκνα του θεου αλλα τα τεκνα της επαγγελιας λογιζεται εις σπερμα9 επαγγελιας γαρ ο λογος ουτος κατα τον καιρον τουτον ελευσομαι και εσται τη σαρρα υιος10 ου μονον δε αλλα και ρεβεκκα εξ ενος κοιτην εχουσα ισαακ του πατρος ημων11 μηπω γαρ γεννηθεντων μηδε πραξαντων τι αγαθον η κακον ινα η κατ εκλογην του θεου προθεσις μενη ουκ εξ εργων αλλ εκ του καλουντος12 ερρηθη αυτη οτι ο μειζων δουλευσει τω ελασσονι13 καθως γεγραπται τον ιακωβ ηγαπησα τον δε ησαυ εμισησα14 τι ουν ερουμεν μη αδικια παρα τω θεω μη γενοιτο15 τω γαρ μωση λεγει ελεησω ον αν ελεω και οικτειρησω ον αν οικτειρω16 αρα ουν ου του θελοντος ουδε του τρεχοντος αλλα του ελεουντος θεου17 λεγει γαρ η γραφη τω φαραω οτι εις αυτο τουτο εξηγειρα σε οπως ενδειξωμαι εν σοι την δυναμιν μου και οπως διαγγελη το ονομα μου εν παση τη γη18 αρα ουν ον θελει ελεει ον δε θελει σκληρυνει19 ερεις ουν μοι τι ετι μεμφεται τω γαρ βουληματι αυτου τις ανθεστηκεν20 μενουνγε ω ανθρωπε συ τις ει ο ανταποκρινομενος τω θεω μη ερει το πλασμα τω πλασαντι τι με εποιησας ουτως21 η ουκ εχει εξουσιαν ο κεραμευς του πηλου εκ του αυτου φυραματος ποιησαι ο μεν εις τιμην σκευος ο δε εις ατιμιαν22 ει δε θελων ο θεος ενδειξασθαι την οργην και γνωρισαι το δυνατον αυτου ηνεγκεν εν πολλη μακροθυμια σκευη οργης κατηρτισμενα εις απωλειαν23 και ινα γνωριση τον πλουτον της δοξης αυτου επι σκευη ελεους α προητοιμασεν εις δοξαν24 ους και εκαλεσεν ημας ου μονον εξ ιουδαιων αλλα και εξ εθνων25 ως και εν τω ωσηε λεγει καλεσω τον ου λαον μου λαον μου και την ουκ ηγαπημενην ηγαπημενην26 και εσται εν τω τοπω ου ερρηθη αυτοις ου λαος μου υμεις εκει κληθησονται υιοι θεου ζωντος27 ησαιας δε κραζει υπερ του ισραηλ εαν η ο αριθμος των υιων ισραηλ ως η αμμος της θαλασσης το καταλειμμα σωθησεται28 λογον γαρ συντελων και συντεμνων εν δικαιοσυνη οτι λογον συντετμημενον ποιησει κυριος επι της γης29 και καθως προειρηκεν ησαιας ει μη κυριος σαβαωθ εγκατελιπεν ημιν σπερμα ως σοδομα αν εγενηθημεν και ως γομορρα αν ωμοιωθημεν30 τι ουν ερουμεν οτι εθνη τα μη διωκοντα δικαιοσυνην κατελαβεν δικαιοσυνην δικαιοσυνην δε την εκ πιστεως31 ισραηλ δε διωκων νομον δικαιοσυνης εις νομον δικαιοσυνης ουκ εφθασεν32 δια τι οτι ουκ εκ πιστεως αλλ ως εξ εργων νομου προσεκοψαν γαρ τω λιθω του προσκομματος33 καθως γεγραπται ιδου τιθημι εν σιων λιθον προσκομματος και πετραν σκανδαλου και πας ο πιστευων επ αυτω ου καταισχυνθησεται
1 Истину говорю во Христе, не лгу, свидетельствует мне совесть моя в Духе Святом,2 что великая для меня печаль и непрестанное мучение сердцу моему:3 я желал бы сам быть отлученным от Христа за братьев моих, родных мне по плоти,4 то есть Израильтян, которым принадлежат усыновление и слава, и заветы, и законоположение, и богослужение, и обетования;5 их и отцы, и от них Христос по плоти, сущий над всем Бог, благословенный во веки, аминь.6 Но не то, чтобы слово Божие не сбылось: ибо не все те Израильтяне, которые от Израиля;7 и не все дети Авраама, которые от семени его, но сказано: в Исааке наречется тебе семя.8 То есть не плотские дети суть дети Божии, но дети обетования признаются за семя.9 А слово обетования таково: в это же время приду, и у Сарры будет сын.10 И не одно это; но [так было] и с Ревеккою, когда она зачала в одно время [двух сыновей] от Исаака, отца нашего.11 Ибо, когда они еще не родились и не сделали ничего доброго или худого (дабы изволение Божие в избрании происходило12 не от дел, но от Призывающего), сказано было ей: больший будет в порабощении у меньшего,13 как и написано: Иакова Я возлюбил, а Исава возненавидел.14 Что же скажем? Неужели неправда у Бога? Никак.15 Ибо Он говорит Моисею: кого миловать, помилую; кого жалеть, пожалею.16 Итак [помилование зависит] не от желающего и не от подвизающегося, но от Бога милующего.17 Ибо Писание говорит фараону: для того самого Я и поставил тебя, чтобы показать над тобою силу Мою и чтобы проповедано было имя Мое по всей земле.18 Итак, кого хочет, милует; а кого хочет, ожесточает.19 Ты скажешь мне: "за что же еще обвиняет? Ибо кто противостанет воле Его?"20 А ты кто, человек, что споришь с Богом? Изделие скажет ли сделавшему его: "зачем ты меня так сделал?"21 Не властен ли горшечник над глиною, чтобы из той же смеси сделать один сосуд для почетного [употребления], а другой для низкого?22 Что же, если Бог, желая показать гнев и явить могущество Свое, с великим долготерпением щадил сосуды гнева, готовые к погибели,23 дабы вместе явить богатство славы Своей над сосудами милосердия, которые Он приготовил к славе,24 над нами, которых Он призвал не только из Иудеев, но и из язычников?25 Как и у Осии говорит: не Мой народ назову Моим народом, и не возлюбленную – возлюбленною.26 И на том месте, где сказано им: вы не Мой народ, там названы будут сынами Бога живаго.27 А Исаия провозглашает об Израиле: хотя бы сыны Израилевы были числом, как песок морской, [только] остаток спасется;28 ибо дело оканчивает и скоро решит по правде, дело решительное совершит Господь на земле.29 И, как предсказал Исаия: если бы Господь Саваоф не оставил нам семени, то мы сделались бы, как Содом, и были бы подобны Гоморре.30 Что же скажем? Язычники, не искавшие праведности, получили праведность, праведность от веры.31 А Израиль, искавший закона праведности, не достиг до закона праведности.32 Почему? потому что [искали] не в вере, а в делах закона. Ибо преткнулись о камень преткновения,33 как написано: вот, полагаю в Сионе камень преткновения и камень соблазна; но всякий, верующий в Него, не постыдится.