1 Therefore when we could bear it no longer, we were willing to be left behind at Athens alone,2 and we sent Timothy, our brother and God's servant in the gospel of Christ, to establish you in your faith and to exhort you,3 that no one be moved by these afflictions. You yourselves know that this is to be our lot.4 For when we were with you, we told you beforehand that we were to suffer affliction; just as it has come to pass, and as you know.5 For this reason, when I could bear it no longer, I sent that I might know your faith, for fear that somehow the tempter had tempted you and that our labor would be in vain.6 But now that Timothy has come to us from you, and has brought us the good news of your faith and love and reported that you always remember us kindly and long to see us, as we long to see you--7 for this reason, brethren, in all our distress and affliction we have been comforted about you through your faith;8 for now we live, if you stand fast in the Lord.9 For what thanksgiving can we render to God for you, for all the joy which we feel for your sake before our God,10 praying earnestly night and day that we may see you face to face and supply what is lacking in your faith?11 Now may our God and Father himself, and our Lord Jesus, direct our way to you;12 and may the Lord make you increase and abound in love to one another and to all men, as we do to you,13 so that he may establish your hearts unblamable in holiness before our God and Father, at the coming of our Lord Jesus with all his saints.

1 διο μηκετι στεγοντες ευδοκησαμεν καταλειφθηναι εν αθηναις μονοι2 και επεμψαμεν τιμοθεον τον αδελφον ημων και διακονον του θεου και συνεργον ημων εν τω ευαγγελιω του χριστου εις το στηριξαι υμας και παρακαλεσαι υμας περι της πιστεως υμων3 τω μηδενα σαινεσθαι εν ταις θλιψεσιν ταυταις αυτοι γαρ οιδατε οτι εις τουτο κειμεθα4 και γαρ οτε προς υμας ημεν προελεγομεν υμιν οτι μελλομεν θλιβεσθαι καθως και εγενετο και οιδατε5 δια τουτο καγω μηκετι στεγων επεμψα εις το γνωναι την πιστιν υμων μηπως επειρασεν υμας ο πειραζων και εις κενον γενηται ο κοπος ημων6 αρτι δε ελθοντος τιμοθεου προς ημας αφ υμων και ευαγγελισαμενου ημιν την πιστιν και την αγαπην υμων και οτι εχετε μνειαν ημων αγαθην παντοτε επιποθουντες ημας ιδειν καθαπερ και ημεις υμας7 δια τουτο παρεκληθημεν αδελφοι εφ υμιν επι παση τη θλιψει και αναγκη ημων δια της υμων πιστεως8 οτι νυν ζωμεν εαν υμεις στηκητε εν κυριω9 τινα γαρ ευχαριστιαν δυναμεθα τω θεω ανταποδουναι περι υμων επι παση τη χαρα η χαιρομεν δι υμας εμπροσθεν του θεου ημων10 νυκτος και ημερας υπερ εκπερισσου δεομενοι εις το ιδειν υμων το προσωπον και καταρτισαι τα υστερηματα της πιστεως υμων11 αυτος δε ο θεος και πατηρ ημων και ο κυριος ημων ιησους χριστος κατευθυναι την οδον ημων προς υμας12 υμας δε ο κυριος πλεονασαι και περισσευσαι τη αγαπη εις αλληλους και εις παντας καθαπερ και ημεις εις υμας13 εις το στηριξαι υμων τας καρδιας αμεμπτους εν αγιωσυνη εμπροσθεν του θεου και πατρος ημων εν τη παρουσια του κυριου ημων ιησου χριστου μετα παντων των αγιων αυτου