1 Tudo tem a sua ocasião própria, e todo propósito debaixo do céu *Ec 3.17;8.6tem o seu tempo. 2 Há tempo de nascer e *Jó 14.5;Hb 9.27tempo de morrer; tempo de plantar e tempo de arrancar o que se plantou; 3 tempo de matar e tempo de curar; tempo de derrubar e tempo de edificar; 4 tempo de *Rm 12.15chorar e tempo de *Sl 126.2rir; tempo de prantear e tempo de *Êx 15.20dançar; 5 tempo de espalhar pedras e tempo de ajuntar pedras; tempo de abraçar e tempo de abster-se de abraçar; 6 tempo de buscar e tempo de perder; tempo de guardar e tempo de lançar fora; 7 tempo de rasgar e tempo de coser; tempo de *Am 5.13calar e tempo de falar; 8 tempo de amar e tempo de *Sl 101.3;Pv 13.5odiar; tempo de guerra e tempo de paz. 9 *Ec 1.3;2.11;5.16Que proveito tem o trabalhador naquilo com que se fadiga? 10 Vi o *Ec 1.13;2.26trabalho que Deus deu aos filhos dos homens para nele se exercitarem. 11 Tudo que Deus *Gn 1.31fez é apropriado a seu tempo; também pôs no coração deles a ideia da eternidade; contudo, de maneira que o homem *Ec 7.23;8.17;Jó 5.9;Rm 11.33não possa descobrir do princípio ao fim a obra que Deus fez. 12 Sei que para eles *Ec 2.24, ref.nada é melhor do que regozijar-se e fazer o bem durante a sua vida. 13 Também que todo o homem coma, e beba, e goze o bem em todo o seu trabalho é *Ec 2.24;5.19dom de Deus. 14 Sei que tudo quanto Deus faz durará para sempre; nada se lhe pode acrescentar e nada tirar; Deus o faz para que os homens *Ec 5.7;7.18;8.12-13;12.13temam diante dele. 15 *Ec 1.9;6.10Aquilo que é já foi; e aquilo que há de ser já foi; Deus fará vir outra vez o que já se passou.

16 Vi ainda debaixo do sol que, no lugar do juízo, *Ec 4.1;5.8;8.9estava a perversidade e que, no lugar da justiça, estava a perversidade. 17 Disse eu no meu coração: *Ec 11.9;Gn 18.25;Sl 96.13;98.9;Mt 16.27;Rm 2.6-10;2Ts 1.6-9Deus julgará ao justo e ao perverso, pois há *Ec 3.1;8.6tempo para todo propósito e para toda obra. 18 Eu disse no meu coração: É por causa dos filhos dos homens, para que Deus os prove e para que vejam que eles mesmos são como os *Sl 49.12,20;73.22brutos. 19 Pois *Ec 9.12o que sucede aos filhos dos homens sucede aos brutos; uma e a mesma coisa lhes sucede a eles. Como morre um, assim morre o outro; todos têm o mesmo fôlego, e o homem não tem vantagem sobre os brutos. Pois tudo é vaidade. 20 Todos vão para um lugar; todos foram feitos do *Ec 12.7;Gn 3.19;Sl 103.14pó e todos voltarão para o pó. 21 Quem sabe se o *Ec 12.7espírito dos filhos do homem sobe para cima e se o espírito dos brutos desce para baixo, para a terra? 22 Pelo que vi que não há *Ec 2.24nada melhor do que regozijar-se o homem nas suas obras; porque essa é a sua porção. Pois quem o poderá fazer voltar para ver *Ec 2.18;6.12;8.7;10.14o que há de ser depois dele?

1 Por ĉio estas sezono, kaj tempo difinita estas por ĉiu afero sub la suno; 2 estas tempo por naskiĝi, kaj tempo por morti; estas tempo por planti, kaj tempo por elŝiri la plantitaĵon; 3 estas tempo por mortigi, kaj tempo por kuraci; estas tempo por detrui, kaj tempo por konstrui; 4 estas tempo por plori, kaj tempo por ridi; estas tempo por ĝemi, kaj tempo por danci; 5 estas tempo por disĵeti ŝtonojn, kaj tempo por kolekti ŝtonojn; estas tempo por ĉirkaŭbraki, kaj tempo por foriri de ĉirkaŭbrakado; 6 estas tempo por serĉi, kaj tempo por perdi; estas tempo por konservi, kaj tempo por forĵeti; 7 estas tempo por disŝiri, kaj tempo por kunkudri; estas tempo por silenti, kaj tempo por paroli; 8 estas tempo por ami, kaj tempo por malami; estas tempo por milito, kaj tempo por paco. 9 Kian profiton havas faranto de tio, kion li laboras? 10 Mi vidis la penemecon, kiun Dio donis al la homidoj, por ke ili turmentiĝu per ĝi. 11 Ĉion Li kreis bela ĝiatempe; kaj scion pri la mondo Li enmetis en ilian koron, sed tiel, ke homo ne povas kompreni la farojn, kiujn faris Dio de la komenco ĝis la fino. 12 Mi scias, ke ekzistas nenia bono por ili, krom ĝoji kaj fari bonon en sia vivo. 13 Kaj se homo manĝas kaj trinkas kaj ĝuas bonon de sia tuta laborado, tio estas dono de Dio. 14 Mi scias, ke ĉio, kion faras Dio, restas eterne; al ĝi oni nenion povas aldoni, kaj de ĝi oni nenion povas depreni; kaj Dio tion faris, ke oni Lin timu. 15 Kio fariĝis, tio ekzistas de longe; kaj kio estas fariĝonta, tio antaŭ longe jam estis, kaj Dio revokas pasintaĵon.

16 Ankoraŭ mi vidis sub la suno: en la loko de juĝo, ke tie estas maljusteco; en la loko de vero, ke tie estas malico. 17 Mi diris en mia koro: Piulon kaj malpiulon juĝos Dio; ĉar estas tempo por ĉiu afero, kaj por ĉio, kio fariĝas tie. 18 Mi diris en mia koro: Ĉi tio estas pri la homidoj, ke Dio ilin elprovu, kaj ke ili vidu, ke ili estas bruto per si mem. 19 Ĉar la sorto de homidoj kaj la sorto de bruto estas sorto egala: kiel ĉi tiuj mortas, tiel mortas ankaŭ tiuj, kaj sama spirito estas en ĉiuj; kaj supereco de homo kontraŭ bruto ne ekzistas, ĉar ĉio estas vantaĵo. 20 Ĉiuj iras al unu loko: ĉiuj fariĝis el polvo, kaj ĉiuj refariĝos polvo. 21 Kiu scias, ĉu la spirito de homidoj leviĝas supren, kaj ĉu la spirito de bruto malleviĝas malsupren en la teron? 22 Kaj mi ekvidis, ke ekzistas nenio pli bona, ol ke homo ĝuu plezuron de siaj faroj, ĉar tia estas lia sorto; ĉar kiu alkondukos lin, por vidi, kio estas post li?